Τι σημαίνει "ποιότητα ζωής" τελικά...

Εν αναμονή του επόμενου ποστ του μπλογκολεωφορείου είπα να συνεχίσω το εδώ "ταξίδι μου" με κάτι πιο χαλαρό. Χθες που γύρισα από την Αθήνα στη Λαμία πήρα ταξί από το σταθμό του Λιανοκλαδείου για να έρθω στην κυρίως πόλη της Λαμίας. Στη διάρκεια της διαδρομής είχα ενα πολύ ενδιαφέρον διάλογο με τον ταξιτζή που με μετέφερε στον προορισμό μου. Εν συντομία πρόκειται για ένα άνθρωπο που αν και με καταγωγή από την περιοχή της Φθιώτιδας έζησε πολλά χρόνια στην Αθήνα δουλεύοντας ως οδηγός ταξί. Τώρα στα 40-45 του ή κάπου εκεί, αποφάσισε να φύγει από την πρωτεύουσα και να συνεχίσει τη ζωή του στη Λαμία. Ήταν ένας άνθρωπος εμφανώς κατασταλαγμένος στις απόψεις του για τη ζωή και με ανάλογη ικανότητα να τις εκφρασεί με σωστά ελληνικά και όχι να κακοποιήσει τη γλώσσα όπως κάνουν πολλοί "και καλά" μορφωμένοι... Όπως και να έχει αν και ξεκινήσαμε την κουβέντα μας με χιουμοριστικό ύφος αστειεύμενοι γλυκόπικρα για κάποια από τα αρνητικά στοιχεία της πόλης μας, τελικά ο διάλογός μας κατέληξε με την κουβέντα του οδηγού ότι: "Έφυγα από την Αθήνα γιατί απλά δεν άντεχα άλλο...". Το τι είπαμε ακριβώς δεν έχει τόσο σημασία... Σημασία έχει ότι οι απόψεις του ταυτίζονταν πολύ με το τι θεωρώ εγώ πραγματική ποιότητα ζωής. Για να είμαι ειλικρινής μαζί σας αν και τώρα είμαι Λαμία αυτό είναι κάτι το παροδικό που διαμορφώθηκε περισσότερο από κάποιες συνθήκες και καταστάσεις πάνω από τις επιθυμίες και τα πλάνα μου σε επαγγελματικό επίπεδο. Από την άλλη πλευρά, η οικογένειά μου είναι στη Λαμία από τα μέσα της δεκαετιάς του '80 οπότε μέχρι να κάνω δική μου οικογένεια, εδώ θα είναι πάντα το σπίτι μου υπό μία έννοια.

Aμπελοφιλοσοφίες εν όψει... κουράγιο:)

Όπως και να έχει απολαμβάνω τις στιγμές μου εδώ μέχρι να φύγω πάλι. Έκατσα και σκέφτηκα λοιπόν ποιες είναι οι μικρές στιγμές μου σε αυτή την πόλη(και σε κάθε πόλη αυτού του μεγέθους φαντάζομαι) που γεμίζουν τη ζωή μου και με κάνουν να απολαμβάνω τη διαβίωση σε μια μικρομεσαία πόλη συγκριτικά περισσότερο από τη διαβίωση σε μία μεγαλούπολη:

- Το πιο σημαντικό είναι ότι δεν νιώθεις να σε κυνηγάει ο χρόνος. Το βλέπεις γύρω σου παντού... Οι δουλειές είναι λιγότερες και πιο δυσεύρετες, τα χρήματα επί το πλείστον χειρότερα ( αλλά πια δεν είναι και πουθενά στην Ελλάδα σημαντικά καλύτερα και ιδιαίτερα εγγυημένα, κακά τα ψέματα...) και γενικά υπάρχει κάποιο άγχος και εδώ, όπως παντού. Εν τούτοις ο κόσμος λέει πιο έυκολα ένα "γεια" , "τι κάνεις?" , και έχει μια ηρεμία στο πρόσωπο που με γοητεύει σε σχέση με μια μεγαλούπολη όπου οι ρυθμοί είναι τόσο ταχείς που δεν προλαβαίνεις να ξυθείς, πόσο μάλλον να χαιρετίσεις κάποιον εννοώντας τις κουβέντες σου.

-Μου αρέσει που σε μέρη σαν τη Λαμία νιώθεις πιο πολύ ως μέρος μιας μεγάλης γειτονιάς παρά ως μια μονάδα που σκοπός της είναι να επιβιώσει με κάθε κόστος μέσα σε ένα οργανωμένο χάος. Γουστάρω να πάω στον Κώστα με το DVD Club και να τον πειράζω για τον Ολυμπιακό και αυτός να μου "τη λέει" επίσης για τον ΠΑΟ, γουστάρω να χαιρετάω τον Χάρη στο στεγνοκαθαριστήριο -με διαφορά έναν από τους συμπαθέστερους ανθρώπους που έχω γνωρίσει-, μου αρέσει ο χαμογελαστός παππούς στο περίπτερο πάνω στη γωνία του δρόμου που αντιμετωπίζει τη ζωή "μια μέρα τη φορά" χαλαρός και ωραίος. Όλο και κάποιον γνωστό θα πετύχεις, όλο και κανένα καλαμπούρι θα ακούσεις στο δρόμο να ξεκινήσει καλά η μέρα σου...

-Γουστάρω επίσης πολύ που πόλεις σαν τη Λαμία "περπατιούνται εύκολα". Δεν παίρνεις το αμάξι για"ψύλλου πήδημα" -αυτό ισχύει για εμένα τουλάχιστον αλλά δυστυχώς όχι για την πλειοψηφία των κατοίκων- για να κάνεις μια βόλτα στο κέντρο, να χαζέψεις μια βιτρίνα, να πιεις ένα καφέ, να κάνεις τη βόλτα σου γενικώς...

Aν και το ποστ τελειώνει, δεν είναι κακό να "πας" βρε αδερφέ, εγώ δεν παρεξηγώ:). Όπως λένε και οι Αμερικάνοι :" When you got to go, you GOT to go!!!"

-Έχεις φίλους και τους βλέπεις από κοντά... τόσο απλό:)

-Δεν με ενοχλεί που δεν έχει η πόλη κανένα τεράστιο Multiplex cinema αλλά μόνο τις τρεις οθόνες του κινηματογράφου "Γαλαξία". Το ιντερνετ έχει κάνει πια τα πάντα τόσο εύκολα προσβάσιμα στην ουσία δεν στερείσαι τίποτα. Επίσης δεν περνάω την τρελή ταλαιπωρία του "ταξιδιού" για να διασκεδάσω κάπου μιας και οι αποστάσεις είναι σημαντικά μικρότερες σε σχέση με μία μεγαλούπολη. Σίγουρα οι επιλογές είναι λιγότερες, αλλά η Αθήνα δεν είναι ιδιαίτερα μακριά οπότε ανά πάσα στιγμή μπορώ να πεταχτώ για κάποιο πιο συγκεκριμένο "φιξάκι" διασκέδασης. Κάτι που το κάνω πολύ σπάνια είναι η αλήθεια...

-Σε τέτοια μικρά μέρη αποδεδειγμένα έχεις και περισσότερο χρόνο για τον εαυτό σου και τα παράπλευρα ενδιαφέροντα -πλην δουλειάς- στη ζωή σου. Είναι η φύση των διαθέσιμων εργασιών τέτοια βλέπετε, όπως και οι γενικότεροι ρυθμοί ζωής των πόλεων της ελληνικής επαρχίας που επιτρέπουν κάτι τέτοιο... Και ας μην μιλήσω για το πόσο περισσότερο ασφαλείς νιώθουν οι κάτοικοι μιας τέτοιας πόλης σε σχέση με τους κατοίκους μιας μεγαλούπολης...

Αφού ξεμπέρδεψα "δημοκρατικότατα" με τους αντιρρησίες ανάμεσά σας πάμε τώρα για ένα "killer" conclusion :)

Πιστεύω ότι αυτό που λέμε ουσιαστική "ποιότητα ζωής" βρίσκεται στα μικρά πράγματα της ζωής, αυτά που τόσο έχουμε παραμελήσει όλοι μέσα στους γρήγορους ρυθμούς μας...

Όλη η ελληνική επαρχία έχει χίλια δύο προβλήματα καμία αντίρρηση, τόσο λειτουργικά όσο και ουσίας. Παρόλαυτα αν είχα να επιλέξω ανάμεσα στη "ζούγκλα της Αθήνας", στο "βασίλειο του ωχαδερφισμού" της Θεσσαλονίκης και σε μια μικρότερη πόλη, θα διάλεγα σίγουρα την τελευταία. Υπάρχει πάντα και το εξωτερικό εν τέλει με τα δικά του συν και πλην, σάμπως πρώτη μου φορά θα είναι...

Όπως και να έχει απολαμβάνω τη διαμονή μου εδώ στο μάξιμουμ, μέχρι τον επόμενο προορισμό της ζωής μου...

Αυτά τα αμπελοφιλοσοφικά για σήμερα φίλοι μου: )

Μέχρι την επόμενη φορά, να είστε όλοι καλά!

50 ποστ μετά...

Μια ματιά στον καθρέφτη...

Φτάσαμε λοιπόν και στο πεντηκοστό ποστ σε αυτό το αλλοπρόσαλλο μέρος της μπλογκόσφαιρας που λέγεται "Έκτακτο Παράρτημα". Ωραίο και στρογγυλό το νουμεράκι κι αν μη τι άλλο μια καλή αφορμή να κοιτάξω πως γιγαντώθηκε το μπλογκάκι μου από τα πρώτα δειλά του βήματα, στο σημερινό στέκι των 40+ επισκέψεων(εκτός κι αν τα παιξε το Google Analytics χα,χα,χα) τη μέρα.

Όλα ξεκίνησαν γύρω στο Μάρτιο αν θυμάμαι καλά... ο φίλος μου ο decoding είχε διαβάσει κάποιες ιστοριούλες που είχα γράψει και μου είπε : "Χρήστο αφού γράφεις που γράφεις γιατί δεν κάνεις ένα μπλογκ?". Δεν είχα ιδέα τι ήταν αυτό αλλά ακουγόταν ενδιαφέρον οπότε είπα να ασχοληθώ έτσι να περνάει η ώρα. Ο Decoding με είχε συμβουλέψει να διαλέξω ένα πιασάρικο ψευδώνυμο κι ένα τίτλο που να κινεί το ενδιαφέρον σε κάποιον επισκέπτη να μπει στο μπλογκ και να διαβάσει τα κείμενά μου. Τολμώ να πω ότι τον τίτλο του μπλογκ, το URL και το ψευδώνυμο "Πίκος Απίκος" τα σκέφτηκα μέσα σε δέκα λεπτά πάνω κάτω (το ίδιο συνέβη και με το ξένο μπλογκ). Όπως και να έχει επέλεξα ένα υποτυπώδες template από τις επιλογές του blogger και ξεκίνησα να γράφω... τόσο απλά...

Δεν με ένοιαζε "ποιος διάβαζε κι αν διάβαζε κανείς" αρχικά, μιας και η μόνη μου προσωπική ανάγκη ήταν απλά να γράψω... μια κλίση που την έχω από παιδί αλλά ποτέ δεν ασχολήθηκα μαζί της σε συστηματική βάση. Όπως και να έχει που και που σχολίαζε κανείς γνωστός , εγώ έμπαινα στο μπλογκ αραιά και που, αφότου δημοσιεύσω κάποιο κείμενο και τους πρώτους 1-2 μήνες έτσι πορεύθηκε το εν λόγω μπλογκοπόνημα. Κάπου στην πορεία ασχολήθηκα περισσότερο, ούτε θυμάμαι πότε να πω την αλήθεια... Απλά διασκέδαζα αφάνταστα ξέρετε:)

Θυμάμαι το πρώτο μου κείμενο στο οποίο μπήκε και σχολίασε άνθρωπος πλην συγγενών και φίλων ήταν το "No χάρτη, no πάρτυ" και ο σχολιαστής ήταν ο γνωστός σεσημασμένος blogger tzonakos. Από εκεί και έπειτα άρχισε να αυξάνει η επισκεψιμότητα στο μπλογκ μέρα με τη μέρα, αναγνώστη με τον αναγνώστη, άνθρωποι γνώρισαν τον κόσμο μου κι εγώ το δικό τους...

... μια στιγμή χαμένος στις σκέψεις μου...

Νομίζω η μεγαλύτερη αδικία του μπλογκιγκ είναι ότι κάποια παλιά ποστ που σημαίνουν κάτι για τον γραφών, τότε που όλα ήταν στο ξεκίνημα ακόμα, πέρασαν στη λήθη της μπλογκόσφαιρας μόνο και μόνο επειδή έτυχε να μην έχει το μπλογκ τότε αναγνώστες. Δεν είναι απαραίτητα τα καλύτερα κείμενα, ούτε τα πιο αστεία από αυτά που έχει γράψει αλλά είναι εκείνα που εκφράζουν καλύτερα τον ψυχισμό του την εποχή που τα έγραψε. Σε αυτά τα κείμενα ήθελα να δώσω μια τελευταία ευκαιρία, έτσι ώστε να βγουν για μια στιγμή από το τέλμα της λήθης τους, να παρουσιαστούν μπροστά στους αναγνώστες, πριν κάνουν την τελική τους αυλαία κλείνοντας συνωμοτικά το μάτι και χαθούν στον άχαρο κόσμο του μπλογκοαρχείου του "΄Εκτακτου Παραρτήματος" :


Το πρώτο ποστ στο "Έκτακτο Παράρτημα"... που να ξερα σε τι "τέρας" θα εξελισσόταν στην πορεία χα,χα,χα...

"Ένα ακόμα blog και τι έγινε?"


Για κάποιο λόγο θεωρώ αυτό το ποστ ακόμα και τώρα ένα από καλύτερα που έχω γράψει... ίσως ήταν μια εικόνα από το μέλλον του μπλογκ και το χιουμοριστικό στυλ που κυριάρχησε στην πορεία, ποιος ξέρει

"Οι Κερκιδοβλεψίες στο Ελλάς - Τουρκία"


Ίσως το πιο αγαπημένο μου ποστ, απλά είναι τόσο "εγώ"...

"Το παιδί που δεν άφησα πίσω..."


Επίσης πολύ αγαπημένο ποστ με την έννοια ότι πήρα μια απλή ιστορία της καθημερινής ζωής μου και της έδωσα μια πιο χιουμοριστική/δημιουργική πνοή... επίσης οι pics είναι απλά cool:)

"Spiderman, spiderman laughs at whatever a Spider can..."


Ένα ακόμα ποστ που το έφαγε η σκόνη ή αλλιώς το ηρωϊκό Fiat Bravo σε νέες περιπέτειες:)

"Βάστα καλό μου Bravaki, βάστα..."


Τέλος ένα ποστ για το οποίο είμαι πραγματικά περίεργος να ακούσω κάποια γνώμη μιας και ήταν το πρώτο σε στυλ "χιουμοριστικό αφιέρωμα στην ελληνική τρέλα".

"Γεια σου Ελλάδα, ποιος Θεός δεν ζήλεψε τα εξώφυλλά σου... (Μέρος Πρώτο) "


Θα μου πείτε τώρα γιατί μας αράδιασες κάποια παλιά σου ποστ, όλοι έχουμε από δαύτα αλλά δεν πρήζουμε κανένα να επιστρέψει σε αυτά... Η απάντησή μου είναι η εξής: πιστεύω τα κειμενάκια αυτά έχουν μια άλφα αξία για εμένα μιας και ήταν από τα πρώτα μου και ανεξάρτητα αν κάποιοι αφήσετε σχόλια σε αυτά ή όχι ήθελα απλά να τους δώσω μια τελευταία ευκαιρία να αγγίξουν ένα ευρύτερο κοινό μιας και τότε που τα έγραψα ζήτημα αν τα διάβασα δεύτερη φορά κι εγώ ο ίδιος:) Εξάλλου, καλό είναι να ρίχνουμε και μια ματιά στο παρελθόν που και που, πριν συνεχίσουμε το ταξίδι μας στο παρόν και το μέλλον, έτσι για να θυμόμαστε κομμάτια του εαυτού μας πώς ήταν τότε και πως εξελίχθηκαν μέχρι σήμερα.

Όσο για το μέλλον του "Έκτακτου Παραρτήματος" τι να πω? Είτε θα έχει ένα ποστ ακόμα μέσα του ο Πίκος Απίκος πριν την αυλαία, είτε πάρα πολλά, το μόνο σίγουρο είναι ότι μόνο κερδισμένος βγήκε από την όλη διαδικασία τόσο σε προσωπικό όσο και σε δημιουργικό επίπεδο. Και συμμέτοχοι σε αυτό είσαστε όλοι σας!

Ευχαριστώ παιδιά και τα λέμε σύντομα πάλι!

Χρήστος

.... και πάμε για άλλα, τα καλύτερα έρχονται!

O Πίκολο Τζόουνς διασκεδάζει με την αστεία πλευρά της μέρας των Εκλογών (Μέρος 2 από 2)

Αφήνοντας το εκλογικό κέντρο PJ junior kai PJ senior κατέβηκαν προς το κέντρο της πόλης να κάνουν το χαβαλέ τους, άλλωστε ήταν πολλή ωραία μέρα. Στο δρόμο περνώντας από κάποιο στενό είδαν ένα ζευγάρι να κάθεται σε ένα παγκάκι. Ο άντρας της παρέας καθόταν αραχτός και light με την ράχη του ακουμπισμένη ράθυμα στο στήριγμα της πλάτης, ενώ η κοπέλα καθόταν σκυμμένη με το κεφάλι της "κρυμμένο" ανάμεσα στα χέρια της. Το σπινθηροβόλο βλέμμα (σ.σ. συγνώμη μισό λεπτό, γελάω, ειλικρινά... ΟΚ πάμε πάλι) του Πίκολο Τζόουνς καρφώθηκε... όχι στα μπαλκόνια της δεσποινίδος αλλά στην ένταση της στιγμής (σ.σ. καλός μαλ... και ο Πίκολο χα,χα,χα). Η κοπέλα σήκωσε το κεφάλι και άρχισε να βλαστημάει σε μια γλώσσα και διάλεκτο ανάμεσα στα Ρουμανικά και στην διάλεκτο του "Βας Βας Βας ο Παρασκευάς", πάντως Ελληνικά δεν μιλούσε... Ο PJ περίμενε λίγα λεπτά μπας και παρατήσει τον νταγκλαρά η κοπελιά και ζητήσει παρηγοριά στο δασύτριχο στήθος και τα στιβαρά μπράτσα του Πίκολο (σ.σ. άτιμες γυναίκες και καταραμένες ταινίες με τον Hugh Grant που έχω "υποστεί", εδώ κοίτα τι γράφω, μππρρρ ανατρίχιασα ο P. Jones...). Όπως και να έχει μετά από την άκαρπη αναμονή, o Πί Τζεϊ προέβη στην "ανατομία του εγκλήματος" που εκτυλισσόταν μπροστά στα δαιμόνια μάτια του(σ.σ. έτσι να πάνε τα φαρμάκια κάτω βρε αδερφέ...). Μετά από σκέψη ενός ολόκληρου λεπτού που καταπόνησε αφόρητα τα εγκεφαλικά του κύτταρα, κατέληξε στο εξής "κοσμοϊστορικό" και "βαθυστόχαστο" συμπέρασμα: Ο εν λόγω τυπάς είχε ή μόλις χωρίσει την κοπέλα κι αυτή έκλαιγε τα νιάτα της και την ομορφιά της που τα έφαγε μαζί του ή τις είχε φορέσει τόσο κέρατο που ήταν ένα βήμα να καταλήξει προστατευόμενο είδος μαζί με τους ταράνδους.Εκείνη τη στιγμή, είτε εκλογές είχε η χώρα, είτε ήταν σε κατάσταση πολιορκίας από ασύμμετρους ή συμμετρικούς βαρβάρους (σ.σ. δεν έχουν και πολλή διαφορά τα δύο ενδεχόμενα εδώ που τα λέμε...) λίγο σημασία είχε για το συγκεκριμένο ζευγάρι, που είχε τόσο καλή "χημεία" όσο και o Πολύδωρας με την κατάσβεση των πυρκαγιών...




Για το καλό του "παγκάτου τυπά" ελπίζω η συγκεκριμένη γυνή να μην βγήκε τόσο εκδικητική όσο η Ούμα Θέρμαν... :) Όλα τα λεφτά στην γυναίκα φίλε στοιχηματζή, κάτι μου λέει το εν λόγω στοιχηματάκι θα αποδώσει...

Και έφτασε επιτέλους η στιγμή να κατεβούν πατέρας και γιος στην Πλατεία Λαού της Λαμίας για να πιάσουν τον παλμό της μέρας των εκλογών. Επειδή τον παλμό δεν θα τον έπιανε ούτε γιατρός της τηλεοπτικής "Εντατικής" έτσι ανύπαρκτος που ήταν, ο Πίκολο αρκέστηκε στο να αγοράσει εφημερίδα, έτσι βρε αδερφέ για να κοροϊδέψει τον εαυτό του ότι είναι ακόμα "πολιτικό ον"(σ.σ. Βέβαια το στιγμιαίο φλερτ με την "Εσπρέσσο" στο περίπτερο, που δεν κατέληξε σε "γάμο" τελικά, πιστοποίησε ότι αργά αλλά σταθερά μεταλλάσσεται σε "αναγνώστη της κλειδαρότρυπας" ...) . Εν συνεχεία κατευθύνθηκε προς ένα εκλογικό κέντρο να δει κανένα γνωστό, να πιει κι ένα καφέ βρε αδερφέ, να καμαρώσει τους βετεράνους αγωνιστές να θυμούνται τις ένδοξες μέρες που έτρεχαν σε βουνά και ραχούλες σαν άλλοι Αστραπόγιαννοι και έβαφαν τα γαϊδούρια πράσινα, μπλε, κόκκινα στα χρώματα του αγαπημένου τους κόμματος. Πλησιάζοντας το εκλογικό κέντρο, ο PJ διαπίστωσε ότι ο πατέρας Τζόουνς είχε εξαφανιστεί από προσώπου γης. Με την ελπίδα ότι δεν θα του είχε συμβεί κάτι κακό μιας και τα κληρονομικά ήταν ακόμα σε εκκρεμότητα (σ.σ. ο PJ είναι συναισθηματικός τύπος βλέπεται...) ο PJ αναζήτησε με το βλέμμα του την κορωνίδα της οικείας Τζόουνς, τον πατριάρχη της φαμίλιας, τον άρχοντα της πόλης, τον Ρουμελιώτη λεβέντη που δημιούργησε αυτή την τελειότητα που λέγεται Πίκολο Τζόουνς (σ.σ. όχι δεν παίρνω ναρκωτικά... χα,χα,χα). Μάταια... Μια λύση μόνο έμενε, να τον πάρει τηλέφωνο στο κινητό... Μια σαμπάνια άκρας ικανοποίησης και ευφορίας μόλις άνοιγε στα κεντρικά της Cosmote ...

Με τέτοιους πολυλογάδες πελάτες αυτή δεν θα είναι η τελευταία σαμπάνια που θα ανοίξει η Cosmote προς τιμή της φαμίλιας Τζόουνς:). Σε κάποιο δωμάτιο αυτή τη στιγμή, ο "Conn-Χ Χατζηγιάννης" γελάει με την προοπτική της νέας καμπάνιας του για την Cosmote αυτή τη φορά:) . Με άλλα λόγια : "Ζεστό παραδάκι incoming baby...!!!"

Το τηλεφώνημα έγινε και πατέρας με γιο είχαν την εξής συνταρακτική στιχομυθία... (σ.σ. πληροφορίες ότι εξαιτίας της ενεργοποιήθηκε το σεισμογενές ρήγμα της Αταλάντης στην περιοχή κρίνονται ως ανεπιβεβαίωτες...):

Γιος : Πατέρα που βρίσκεσαι ΣΤΟΠ. Είμαι ακόμα στην πλατεία ΣΤΟΠ. Το ίδιο και ο συμβολαιογράφος για τα τυπικά ΣΤΟΠ. Είσαι καλά ή να βάλω τις φωνές? ΣΤΟΠ (σ.σ. Αυτό δεν ήταν ομιλία σώφρων ανθρώπου αλλά βέβαια κανείς δεν περίμενε να είναι κιόλας μουχαχαχα... ΟΚ ας κρατήσω ένα επίπεδο για το υπόλοιπο του ποστ.... ναι καλά... oύτε εμένα δεν πείθω πια χα,χα,χα)

Πατέρας : Κι εγώ στην Πλατεία είμαι! Πού βρίσκεσαι ρε ακαμάτη? (σ.σ. μέλι στάζει το στόμα του...)

Γιος : Απέναντι είμαι σε βλέπω που χαζεύεις τις εφημερίδες έξω από το περίπτερο. Get a hobby dude!

Πατέρας: Πού απέναντι? Δε σε βλέπω(σ.σ. ως γνωστόν "ου γαρ έρχεται μόνον")!

Γιος: Βλέπεις το άγαλμα του Άρη Βελουχιώτη?

Πατέρας: Nαι.

Γιος : E, μαζί με το Βελουχιώτη!

Πατέρας: OK. Ελήφθη! Κατέστρεψε το κινητό σου τώρα, γιατί η Vodafone θα εντοπίσει τη θέση μας!

Γιος(σκεπτόμενος ότι δεν έπρεπε να "αφήσει" τον πατέρα να δει την ταινία "Enemy of the State" χθες το βράδυ, ειδικά μετά από τη σουβλακόκατάποση που προηγήθηκε και ως γνωστόν προκαλεί παραισθήσεις και μανία καταδίωξης στην οικογένεια Τζόουνς) : Μην ανησυχείς δεν θα μιλήσω όσο και να με βασανίσουν!!! Βέβαια αν μου προσφέρουν ντόπια κοψίδια, δεν θα αντισταθώ για πολύ, αλλά θα το αντιμετωπίσουμε ενωμένοι (σ.σ. το κοψίδι, πάντα...) .... Έλα τώρα, η μάταιη μυσταγωγία της αλληλεπίδρασης με τα παλιά συντρόφια μας περιμένει!

Για τελευταία φορά πατέρα Τζόουνς, δεν μας παρακολουθεί κανείς... ηρέμησε!

Ο πατέρας έκλεισε το τηλέφωνο και με κίνδυνο της ζωής του διέσχισε το δρόμο (σ.σ. άλλωστε κάθε φορά που πεζός διασχίζει ελληνικό δρόμο υπάρχουν πολλές πιθανότητες να είναι και η τελευταία του...).

Στο "νεκρό διάστημα" μέχρι ο πατέρας να φτάσει κοντά στο γιο, ο Πίκολο Τζόουνς συνειδητοποίησε ότι αυτό το "μαζί με το Βελουχιώτη" ήταν πολύ βαρύ. Φαντάσου λέει ο ιστορικός του μέλλοντος να είχε μόνο μια φωτογραφία από την πόλη που θα έδειχνε τον PJ δίπλα στο άγαλμα του αγωνιστή Άρη. Άραγε τι θα σκεφτόταν... ότι ο PJ ήταν ένας επαναστάτης αγωνιστής που δεν πρόδωσε τις ιδέες του και πάλευε για αυτές μαζί με ένα γεμάτο κουτσουλιές άγαλμα ή ότι αυτή η στάμπα από ιδρώτα στο T-shirt του πρόδιδε μια στοιχειώδη έλλειψη προσωπικής υγιεινής, οπότε βεβήλωνε το χώρο με την παρουσία του. Όπως και να χει θα υπήρχε η πιθανότητα ο PJ να θεωρηθεί πρωτοπαλίκαρο του Άρη "εν έτει 2007", άλλωστε με το photoshop κάνει κάποιος θαύματα πλέον....

Όπως και να χει, πατέρας και γιος μπήκαν στο εκλογικό κέντρο... Μία ώρα και κάτι ψιλά αργότερα βγήκαν, με μόνη ουσιαστική ανάμνηση τον φραπέ που ήπιαν εντός του. Όποιος είπε ότι οι ιδεολογίες πέθαναν είναι μεγάλος "ψεύτης" τελικά...:)

THE END

Y.Γ. : Άλλη μια συγκλονιστική εποποιία, "γροθιά στο κατεστημένο του μπλογκινγκ", έφτασε στο τέλος της! Καλά να πάθετε! Να είστε όλοι καλά και καλή δύναμη γενικώς! Α, ναι... κι αν σκάσατε και κανένα χαμόγελο διαβάζοντας το κειμενάκι, αν μη τι άλλο θα πάει καλά η μέρα χα,χα,χα. Αυτά...