Eπιβίωσε από ένα ζόμπι ολοκαύτωμα, μπορείς!!!

"4 άνθρωποι, μερικά όπλα και αμέτρητα ζόμπι. Αυτή είναι η βασική ιδέα. Συνεργάσου για να πας στο επόμενο ασφαλές δωμάτιο και να συνεχίσεις τον αγώνα για επιβίωση".

Ειλικρινά πρεπει να είναι ένα από τα πιο "υγρά" όνειρα κάτι τύπων σαν κι εμένα, που καλώς ή κακώς μεγάλωσαν με ηλεκτρονικά παιχνίδια στέλντοντας τους απέθαντους νεκραναστημένους συμπολίτες μας "στον αγύριστο" όπως λέει και το trailer της ταινίας "Το Κακό στην εποχή των ηρώων" (σ.σ. μεταξύ μας πηγαίνετε να το δείτε, για να στηρίξουμε και κάτι διαφορετικό, γιατί ώρες ώρες νομίζεις ότι ελληνικός κινηματογράφος είναι πια μόνο η Μακρυπούλια να περιφέρει την ομορφιά της και όλοι να της την πέφτουν...). Όπως είπε χιουμοριστικά και ο σκηνοθέτης Γιώργος Νούσιας "Ο Μπιλι Ζέην ερμηνεύει τον καλύτερο ρόλο του...", έστω κι αν, διάολε, ο ανταγωνισμός μετά τον "Τιτανικό¨ είναι πρακτικά ανύπαρκτος για το συγκεκριμένο ηθοποιό...


Ένα πραγματικά "εναλλακτικό" τρέηλερ:)!

Το ποστ αυτό δεν είναι αφιερωμένο όμως στην συγκεκριμένη ταινία, αλλα εντρυφεί βλακωδώς σε μια "κοινωνική μελέτη" γύρω από το gaming φαινόμενο Left 4 dead (σ.σ. αν και θα μπορούσε να είναι και το μότο του ΚΚΕ τώρα που το σκέφτομαι...). To βασικό concept του παιχνιδιού, το έγραψα παραπάνω, δεν είναι δα και αστροφυσική. Το έβαλα και σε bold και σε italics μάλιστα, αυτά είναι χλίδες! Το σημαντικό όμως δεν είναι για εσάς πως μέχρι τώρα έχω μακελέψει αρκετές χιλιάδες ζόμπι στο παιχνίδι συνεργαζόμενος με άλλους 3 τυχαίους ή μη τυπάδες on-line (σ.σ. Άλλο που εγώ σκέφτομαι να το βάλω ως προσόν και στο βιογραφικό μου, "Ειδικός στο να επιβιώνει σε ζόμπι ολοκαυτώματα", δεν είναι κακό... αν θες να σε προσλάβουν τελικά στον ΟΑΕΔ επειδή έχουν βαρεθεί να σε βλέπουν εκεί χα,χα,χα).

Για να πας από το σημείο Α στο σημείο Β στο παιχνίδι χωρίς να γίνεις ζόμπαπ (σ.σ. ζομπί + κεμπάπ, για όποιον θέλει να δοκιμάσει να το μαγειρέψει, αν και η ακρίβεια δεν έχει φτάσει ,ελπίζω ακόμα, σε σημείο ώστε να ψωνίζουμε από τον κανίβαλο της γειτονιάς μας ...) δεν είναι εύκολο, αν το επιχειρήσεις θέλει πλάτες. Επίσης θέλει συνεργασία, κάτι σαν το ΣΥΡΙΖΑ αλλά με καραμπίνες και με λιγότερα λόγια. Σε αυτό το σημείο μπαίνει στην εξίσωση η προσωπικότητα του κάθε παίχτη και εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι... Όλοι οι άνθρωποι δεν είναι επιρρεπείς στην "χωρίς όρους" συνεργασία. Μπορεί να συνεργαστούν μόνο με ένα γνωστό ή και καθόλου και να κοιτάνε μόνο την πάρτη τους. Αυτή η τάση τους αντικατοπτρίζεται στον τρόπο παιχνιδιού τους όσο και η μπριγιανταρισμένη χωρίστρα του Άδωνη στον τηλεοπτικό φακό, πριν διαβάσει συγκινημένος αρχαία στην "σταυροφορική διάλεκτο" του ΛΑΟΣ. Κανείς δεν έχει συμβόλαιο συνεργασίας με το Γιώργο σαν άλλος Μέσι, ώστε να ΠΑΕΙ μαζί του σε αυτό το παιχνίδι.Δεν υπάρχουν de facto δεσμεύσεις τέτοιου είδους, τα πράγματα είναι απλά, αν δεν συνεργαστείς δεν επιβιώνεις. Τελικά τώρα που το σκέφτομαι θα ήθελα να παίξω μια παρτίδα Left 4 Dead με τον τέως πρωθυπουργό μας, αφού και να χάναμε θα έπαιρνε την ευθύνη για όλα, θα έκλαιγε γονυπετής για μια δεύτερη και τρίτη παρτίδα, χωρίς να έχει κάνει απολύτως τίποτα στη διάρκεια των προηγούμενων.

Κι έτσι για μία ακόμα φορά πήγαμε να ψηφίσουμε...:).

Μετά από το παραπάνω "ζομπολιτικό" σχόλιο, γροθιά στο απέθαντο κατεστημένο, ας παρουσιασω μερικά κλασικά παραδείγματα παιχτών του Left 4 Dead που προτιμούν να γίνουν μεζεδάκια στις ορέξεις των πεινασμένων τεζαρισμένων παρά να συνεργαστούν.

1)Η ομάδα δέχεται επίθεση και ο τύπος τρέχει μόνος του για το επόμενο ασφαλές δωμάτιο αδιαφορώντας για τους άλλους. Ειλικρινά ο Ουσέϊν Μπολτ θα ήταν περήφανος για αυτόν με τέτοιο σπριντ και αν το παιχνίδι λεγόταν "Ο μαλακ... στους Ολυμπιακούς Αγώνες" θα ήμουν ο πρώτος που θα τον επεφημούσα. Δε λέγεται έτσι όμως, "it is called Left 4 dead, and getting dead is what he does best...". Λίγο πριν φτάσει στην αμπαρωμένη σουίτα των ζόμπι ονειρώξεών του, του επιτίθονται πολλά ζομπι και τεζάρει ακαριαία. Στον επόμενο γύρο κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα και τεζάρει πάλι... Στον επόμενο γύρο κάνει... νομίζω καταλάβατε πως πάει το πράγμα.

2)Δύο από τους τέσσερις που παίζουν είναι φίλοι, πρεπει να ναι κολλητοί στην πραγματική ζωή,ίσως να υπάρχει και κάποιος λανθάνων ερωτισμός κάπου εκεί μέσα. Διάολε αν δεν τους έβλεπαν θα το έκαναν επί της οθόνης εν μέσω ζόμπι και άλλων τερατουργημάτων. Το βλέπεις αυτό στον τρόπο που παίζουν, κλείνονται σε ένα δωμάτιο μαζί (σ.σ. kinky) και περιμένουν να έρθει το ελικόπτερο να τους σώσει. Μόνο που τα ζόμπι τους εξολοθρεύουν άνετα... Αυτοί δεν πτοούνται και στις επόμενες νιοστές απόπειρες να επιβιώσουν κάνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα και έχοντας ακριβώς την ίδια κατάληξη... Τώρα που το σκέφτομαι πρέπει να μοιράζονται και τον ίδιο κενό εγκέφαλο...

3)Η ομάδα πάει καλά συνεργάζεται και προχωράει ενωμένη, μόνο που ένας ή δύο πυροβολούν παντού. Έχει δεν έχει ζόμπι... Εδώ οι απόψεις διίστανται... Είναι τόσο χέστηδες που θολώνουν και τα βλέπουν όλα ζόμπι κάνοντας σουρωτήρι στις σφαίρες ΚΑΙ τους συμπαίχτες τους ή η παντόφλα στο σπίτι πάει σύννεφο οπότε τα παιδιά θέλουν να ξεσπάσουν virtually γιατί στην πραγματικότητα δεν τους παίρνει... Με αυτή την απορία μένω κι εγώ κάθε φορά που ένας τέτοιος πανικόβλητος τυπάς αρχίζει να πυροβολεί τον πισινό του αβατάρ μου (σ.σ. του virtual χαρακτήρα που ελέγχω στο παιχνίδι) μέχρι τελικής πτώσεως...


Mία σύντομη παρωδία των "αδυναμιών" του παιχνιδιού όταν ένας άνθρωπος πρέπει να "συνεργαστεί" με 3 χαρακτήρες που ελέγχει το παιχνίδι και όχι με άλλους ανθρώπους on-line. Έχει πλάκα και είναι μικρό, ρίξτε του μια ματιά:).

Και με αυτούς τους βλακώδεις αμπελοφιλοσοφισμούς αφήνω μια ακόμα φορά την μπλογκόσφαιρα για να ρίξω καμία μπαλωθιά με την λατρεμένη μου επαναληπτική καραμπίνα στις απέθαντες ορδές του Left 4 Dead. Τώρα που το σκέφτομαι, εκείνο το τρίτο ζόμπι δεξιά μου θυμίζει μια πρώην, για έλα εδώ πουλάκι μου... ΜΠΑΜ!!! Φτου αστόχησα κι έχω μείνει από σφαίρες, τρεχάτε ποδαράκια μου!!!

Ανυπομονώ να διαβάσω τα σχόλιά σας για αυτό το ποστ μιας και δοκίμασα κάτι διαφορετικό.

Μέχρι την επόμενη φορά, να είστε όλοι καλά!

Eξομολογήσεις ενός αθεράπευτου b-μουβά: Προσεχώς στις οθόνες σας...

Καιρό τώρα το σκεφτόμουν αλλά δεν το αποφάσιζα (σ.σ. βασικά το σκέφτηκα μόλις τώρα αλλά αυτό δεν είναι τόσο kinky ως εισαγωγή χα,χα,χα). Υπάρχει ένα είδος χιούμορ στη λόγια φαρέτρα μου (σ.σ. τι γράφω ρε ο πουστ... όχι δεν θα το πω) το οποίο απλά δε συνάδει με την ελληνική γλωσσα και το είδος χιούμορ που χρησιμοποιούμε κατά κανόνα στη χώρα μας. Λίγο η αγγλική επιρροή τόσων χρόνων στην Αγγλία, λίγο οι δευτεράτζες αμερικανιές που γουστάρω τρελά και με τις οποίες μεγάλωσα(b-movies, comics) έχουν δημιουργήσει, συν τω χρόνω, μια ιδιαίτερη αίσθηση του τι είναι "αστείο" στο μυαλό μου. Τα κείμενα μου στο αγγλόφωνο μπλογκ (σ.σ. διαφήμιση ενόψει... μουχαχαχα) αντικατοπτρίζουν πολύ περισσότερο αυτή την πτυχή της προσωπικότητάς μου οπότε για μια ιδέα μπορείτε να ρίξετε μια ματιά εκεί(Κάντε κλικ στην εικόνα για να πάτε στο ξένο μπλογκ):

Καλωσήρθατε...

Συνειδητοποίησα όμως, ότι στο πλαίσιο της αλλαγής της προσέγγισης μου στο μπλογκιγκ (σ.σ. πάντα με απαράβατη αρχή να μην γκρινιάζω και να μην μιζεριάζω) θα αποτελούσε μια πολύ ωραία πρόκληση για εμένα να μεταφέρω που και που αυτή την b-movie αισθητική των πραγμάτων και στο ελληνόφωνο κοινό των μυριάδων ανύπαρκτων αναγνωστών μου. Έτσι με μεγάλη μου χαρά και ακόμα μεγαλύτερη παλαβιά εγκαινιάζω τη στήλη : Εξομολογήσεις ενός αθεράπευτου b-μουβά, η οποία θα αναφέρεται όχι απαραίτητα σε ταινίες του είδους αλλά σε μια προσωπική προσέγγιση των πραγμάτων που έχουν μια b-movie αισθητική ή είναι εμπνευσμένα από αυτή. Αρκετά όμως με τις βαρύγδουπες εισαγωγές , προσεχώς έρχεται το πρώτο ποστ της σειράς... Αφήνω και ένα trailer/spoiler ( σ.σ. ω ναι το μπάτζετ μας είναι πολύ high διαθέτουμε και trailers τώρα χα,χα,χα) του προσεχούς ποστ ...

Ας γίνουμε επικίνδυνοι (*)...

(*) για την πνευματική σας υγεία, τι άλλο:).

Αν αυτός ο τίτλος δεν τράβηξε κόσμο στο σχεδόν εγκαταλελειμένο και ερημωμένο μου μπλογκ θα σκίσω τα πτυχία μου (σ.σ. όχχχχιιιι, ακούγεται να φωνάζει η παραζαλισμένη μάνα μου κάπου, κάπως, κάποτε). Δεν υπάρχει πλάνο για αυτό το ποστ, το οποίο εξυπηρετεί μόνο το σκοπό να αποδείξω ότι: 1) Δεν βλέπω τα ραδίκια ανάποδα ακόμα, οπότε υπάρχει ελπίδα για την ανθρωπότητα , 2) Το μπλογκ δεν πέθανε από "δημιουργική ασιτία" αλλά ζει και βασιλεύει, 3) Αφού διαβάζετε ακόμα αυτό το ελεεινό κείμενο και φτάσατε στο 3, έχω ακόμα κάποιους αναγνώστες στη μπλογκόσφαιρα ή μόλις έχασα και τους 2-3 που τσέκαραν που και που αν έγραφα κάτι .

Μπήκαμε λοιπόν στο φθινόπωρο και πριν τα πρωτοβρόχια στάξουν το μένος τους στην πλούσια κόμη μας (σ.σ. συγνώμη "ξεσκέπαστοι" αναγνώστες μου αλλά αφού το έχω το άφρο γιατί να μην το διαφημίσω) ανακοινώθηκαν εθνικές εκλογές. Δεν μπορώ να πω ότι σείστηκε και το "είναι" μου με αυτή την αποκάλυψη αλλά δεν είμαι και απαξιωτικός για το φαινόμενο "εκλογές". Πολλές φορές σαν παιδί και νέος ενήλικας καραδιασκέδαζα με το μπούγιο και τις υπερβολές της περιόδου αυτής. Τώρα πια ο Έλληνας δεν την πολυπαλεύει με τέτοιες φιέστες και φανφάρες και το πράγμα έχει γίνει (excusez moi) πιο "ντεκαυλέ" σε όλα τα επίπεδα, αλλά πάλι θα τη ρίξω τη ρημάδα την ψήφο τιμώντας τον θεσμό (σ.σ. give the man an Oscar, or not, χα,χα,χα). Γιατί, κακά τα ψέματα φίλοι μου, οι εκλογές για τον μέσο Έλληνα ψηφοφόρο είναι σαν τη συμμετοχή του Βύντρα σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα. Όσο φιλότιμος και να είναι, ξέρεις μέσα σου ότι στη διάρκεια του 90λεπτου θα την κάνει την μαλ... και θα πάρει στο λαιμό του την ομάδα. Α, ο λατρεμένος Λουκάς, τώρα και σε βελτιωμένη έκδοση που παίρνει στο λαιμό του και την Εθνική ομάδα, φταίει δεν φταίει...


O Έλληνας ψηφοφόρος πάντα βάζει 'αυτογκολ στα όνειρά του' με τις εκλογές ,αλλά τι να κάνουμε... Πάρτε 10 πραγματικά αυτογκολ για "παρηγοριά":).

Από την άλλη πλευρά σαν νέο παιδί κι εγώ, ψάχνομαι στα επαγγελματικά έχοντας μια προσωρινή καβάντζα που φιλοδοξώ να γίνει μόνιμη. Δυστυχώς, οι εκλογές επηρεάζουν τα πάντα και τα πάνε πίσω, αλλά ως ο φιλόδοξος ονειροπόλος βλάκας που είμαι πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλά. Αλλιώς θα γίνω επαγγελματίας παίχτης στο PRO και η μάνα μου θα σκίσει μόνη της όλα μου τα πτυχία πριν αυτοπυρποληθεί ως άλλη Mπουμπουλίνα (σ.σ. το κανε αυτό δεν το κανε η λεγάμενη; Καταραμένη ιστορία της τρίτης δημοτικού έπρεπε να σε προσέχω περισσότερο, αλλά χάζευα τη Γιούλη στο μπροστινό θρανίο). Όπως κάθε Σεπτέμβριο, μετά την καλοκαιρινή κραιπάλη, η ζυγαριά μου παίζει άσχημο παιχνίδι και με φέρνει προ των υπέρβαρων ευθυνών μου. Πρέπει να χάσω βάρος γιατί αλλιώς ποιος θα βγάζει κάθετες πάσες στο Σισέ για να βάλει 50 γκολ φέτος (σ.σ. τελικά το πολύ PRO με έχει πειράξει στο κεφάλι...). Έθεσα λοιπόν βέτο στη συμβία να σταματήσει να φτιάχνει γλυκά για το επόμενο δίμηνο, το ψυγείο έχει μόνο τα απολύτως απαραίτητα και πρέπει επιτέλους να βρω ένα τρόπο γυμναστικής πιο "παραγωγικό" από το να πατάω τα κουμπιά στο χειριστήριο του XBox360 χυμένος στην πολυθρόνα μου. Περιμένετε εξελίξεις στο θέμα αυτό κι ένα σχετικό ποστ σε κανα τρίμηνο, όταν εγώ και τα -όχι και τόσο παλιά- παντελόνια μου φιλοδοξώ να ξανασυσφίξουμε τις σχέσεις μας, μιας και θα ξαναχωράω σε κάποια από αυτά.

Έλα χοντρούλη σήκω από τον καναπέ σου επιτέλους...:).

Κατά τα άλλα ηρεμία τάξης και ασφάλεια στον πλανήτη Πίκος Απίκος , τον άρχοντα των 3 εναπομείναντων ελληνικών μπλογκς. Την υγεία μας την έχουμε και δεν έχω θέσει σε καραντίνα το σπίτι λόγω έξαρσης της νέας γρίπης. Ή για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, της γρίπης όπως την αγαπήσαμε τόσα χρόνια, με τα ίδια συμπώματα, την ίδια θνητότητα και απλά μεγαλύτερη μεταδοτικότητα που όμως δεν οδηγεί σε τεζάρισμα αρκεί κάποιος να μείνει στο σπιτάκι του με υψηλό πυρετό και να μη γυρνάει σαν άλλος Ξανθόπουλος στις ρούγες και στις γειτονιές κλαίγοντας τη μάνα τους μέσω 1188... κάτι. Δυστυχ'ως, τα μίντια μας λένε κάτι και πάμε και χορεύουμε "μπρεϊκ δανς" (σ.σ. όπως θα έλεγε και η ελεεινή διαφήμιση της κάρτας "Δαϊνάμικ") στο ρυθμό τους σ'αυτή τη χώρα. Μην παρασύρεστε από την τρομολαγνεία των καναλιών και το απλανές βλέμμα της μούμ... της Τρέμη εννοώ. Ζω με νοσηλεύτρια της εντατικής που πρακτικά ζει και δουλεύει με τον ιό και ακόμα δεν έχω τρία κεφάλια και πέντε αυτιά (σ.σ. φυσικά ποτέ δεν είναι αργά για νέες εμπειρίες αλλά προς το παρόν λέω να μείνω ως έχω).

Σύντομα σε ένα κινηματογράφο κοντά σας!!! Αυτές είναι υπερπαραγωγές, χαμός γίνεται παγκοσμίως για το φαινόμενο "Swine - Fu" : ).

Και με αυτά τα "σοφά λόγια" άκρατης βλακείας και αμπελοφιλοσοφίας(σ.σ. Έλληνας φανατικός γαρ) σας αφήνω.


I'll be back:).

Να είστε όλοι καλά!