Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2007

Οι Κερκιδοβλεψίες στο Ελλάς-Τουρκία...


Όταν ένας ποδοσφαιρικός αγώνας σου προξενεί τόσο έντονα συναισθήματα όσο το Ελλάς - Τουρκία 1-4, τότε επιβάλλεται και για λόγους εκτόνωσης να bloggareis για το θεματάκι. Αρχικά σκέφτηκα να κάνω μια σχετική ανάλυση του πως βλέπω το όλο θέμα από διάφορες οπτικές γωνίες και μάλιστα να επεκταθώ αρκετά και επί παντός επιστητού. Συνειδητοποίησα σύντομα όμως ότι κάτι τέτοιο θα ήταν εντελώς κοινότοπο στην χώρα των 10+ αθλητικών εφημερίδων και επίσης ότι για μένα πιο ουσιαστικό θα ήταν να βγάλω γέλιο μέσα από το όλο θέμα παρά να κουράζω με ανούσιες αναλύσεις. Χωρίς λοιπόν περαιτέρω καθυστερήσεις σας παρουσιάζω τους Κερκιδοβλεψίες (ή αλλιώς τις κατηγορίες οπαδών) του αγώνα Ελλάδος - Τουρκίας.


Ο Παράγκας (η αλλιώς ο Mister Πάμε Στοίχημα)

Αυτός το είχε δει το έργο. Υπάρχει μια παγκόσμια συνωμοσία από τα γραφεία στοιχημάτων να διασυρθεί η Ελλάδα από την Τουρκία στον ποδοσφαιρικό αγώνα. "Θα χάσουμε με πολλά γκολ. Στο William Hill (σ.σ. γνωστό στοιχηματικό κολοσσό στην Μεγάλη Βρετανία) το διπλό πληρώνει χρυσάφι" έλεγε στους κολλητούς του, πριν τον αγώνα, στο πρακτορείο ΟΠΑΠ που είναι το στέκι του. Πάντα με το ένα χέρι στο ραδιοφωνάκι και με το άλλο στο δελτίο του στοιχήματος προσεύχεται να πάει ταμείο και όχι στον κουβά. Τόσο κουβά ούτε οι καθαρίστριες στις πολυκατοικίες δεν τον αντέχουν. Όλοι γύρω του στην κερκίδα φωνάζουν για την Ελλάδα αλλά αυτός με στεντόρεια φωνή ακούγεται να λέει "Α, ρε πουτάνα Αγγλία με το 0-0 σου μας το έκλεισες το σπίτι". Είπαμε ο άνθρωπος είναι μπροστά, πολύ μπροστά, βλέπει ήδη τον επόμενο αγώνα και ζει από τώρα στην μελλοντική ουτοπία μιας καλής στοιχηματικής μπάζας.


Ο Ξερόλας (επίσης γνωστός ως ο Κόουτς)

Αυτός δεν πήρε σημαία στον αγώνα παρά μόνο στυλό και μπλοκάκι. Στο γκολ του Κυργιάκου μουρμούρισε "Αυτό ήταν δουλεμένο στην προπόνηση" και κούνησε με νόημα το κεφάλι. Στο πρώτο γκολ της Τουρκίας άρχισε να κελαηδάει για την "πιο αργή και από την σκιά της άμυνα" και για τον "Δέλλα που δεν στρίβει ούτε με αίτηση". Στο δεύτερο γκολ της Τουρκίας ξεχνιέται προς στιγμή και δίνει το χαρτί της αλλαγής στον διπλανό του που παρακολουθεί τον αγώνα: "Χαλκιάς αντί Νικοπολίδη και γρήγορα" λέει στον απορημένο συμπατριώτη του που προς στιγμήν έχει μεταμορφωθεί σε δεξί του χέρι στον πάγκο, κι ας ήπιε μια ρουφηξιά από την Coca Cola του όταν δεν έβλεπε. Με το τρίτο γκολ της Τουρκίας αρχίζει να ρίχνει τα πρώτα τηλέφωνα σε γνωστούς του για να βρει το τηλέφωνο του Γκαγκάτση (σ.σ. Πρόεδρος της ΕΠΟ και αφεντικό του Ότο) γιατί σίγουρα "ο Ρεχάγκελ δεν μπορεί να μείνει μετά από τέτοια ολέθρια λάθη". Μετά το τέταρτο γκολ φεύγει βιαστικός και τρέχει να προλάβει να σώσει μερικά screenshots από το Football Manager (σ.σ. γνωστό βιντεοπαιχνίδι - ή μάλλον εθισμός - όπου οι κοινοί θνητοί κοουτσάρουν -sic- ποδοσφαιρικές ομάδες και βγάζουν τα απωθημένα τους). Τα screenshots το δείχνουν ξεκάθαρα ότι ο εν λόγω Ξερόλας πήρε το Παγκόσμιο Κύπελλο με την Ελλάδα το 2025, οπότε ποιος καταλληλότερος να αναλάβει και την πραγματική εθνική ομάδα ποδοσφαίρου?


Ο Σταυροφόρος

Για τούτο τον τυπά το ματς Ελλάς - Τουρκία δεν ήταν ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, ήταν μία σύγκρουση πολιτισμών. Εμείς "οι πολιτισμένοι" Έλληνες απέναντι σε αυτούς τους βάρβαρους απόγονους των Οθωμανών Σελτζούκων Τούρκων. Το θέμα είναι εθνικό κυρίες και κύριοι, το γκολ του Κυργιάκου δεν ήταν ένα απλό γκολ, ήταν μία οβίδα στην καρδιά της Τουρκιάς. Ο εν λόγω οπαδός δεν το πανηγύρισε απλά, αλλά ούρλιαξε "Εμπρός να πάρουμε την Πόλη ωρέ" σηκώνοντας επιδεικτικά την φρεσκοσιδερωμένη φουστανέλα του για να κομπλάρει τους "γνωστούς μικροπούληδες" Τούρκους ποδοσφαιριστές. Μόλις όμως η Τουρκία άρχισε να γυρίζει το ματς, η τρικυμία πατριωτισμού στα στήθη του μετατράπηκε σε οργή. Σαν άλλος Κανάρης λοιπόν πέταξε τη φωτοβολίδα του στο γήπεδο να πυρπολήσει τη νέα τουρκική ναυαρχίδα που "τόλμησε με περίσσιο θράσος" να προηγηθεί μέσα στο γήπεδο του αγωνιστή Γεώργιου Καραισκάκη. Όταν δε η τουρκική ομάδα σκόραρε το τέταρτό της γκολ, ποιος είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε αγαπημένοι αναγνώστες. Ο Σταυροφόρος απηυδισμένος βγάζει την σημαία - που του έδωσαν στην αρχή του ματς οι διοργανωτές - από το πλαστικό κονταράκι της, την διπλώνει ευλαβικά και εκτοξεύει το κονταράκι με μένος εναντίον των Τούρκων ποδοσφαιριστών αλαλάζοντας "Μολών Λαβέ ρε πούστηδες!" (σ.σ. αυτόν τον καιρό ζούμε στη φρενίτιδα των "300" όπως και να χει ) . Ναι, ναι, ναι κυρίες και κύριοι ποιος είπε ότι ο "ηρωισμός" και η "ανδρεία" έχει πεθάνει στις μέρες μας. Δεν πέθαναν απλά ζουν ανάμεσα μας κρυμμένα μέσα στο ανώνυμο πλήθος, εκεί που η ανωνυμία των πολλών κρύβει επιμελώς την δειλία του ενός.


Ο Πειρατής

Καλά αυτός έμεινε στην Πορτογαλία. Μπαίνει στο γήπεδο με τον αέρα του πρωταθλητή Ευρώπης, έχει βαμμένο το πρόσωπο στα χρώματα της γαλανόλευκης, φωνάζει συνθήματα υπέρ του αγαπημένου του "Χερακλή" (σ.σ. Προσωνύμιο που έδωσαν οι Γερμανοί στον Ότο μετά την κατάκτηση του Ευρωπαικου πρωταθλήματος από την Ελλάδα το 2004), δοξάζει τους 11 "ημίθεους" που αγωνίζονται με τα χρώματα της Ελλάδος. Δεν έχει σημασία που ο Χαριστέας σκοράρει πια μόνο στο Playstation, ο φιλότιμος Φύσσας κάνει ωτο-στοπ για να προλάβει τα σπριντ των αντιπάλων, ο Μπασινάς παίζει με ένα πόδι και ο Καψής έχει να παίξει μπάλα από τις τελευταίες δημοτικές εκλογές. Αυτά είναι λεπτομέρειες, ο Πειρατής ξέρει ότι αργά ή γρήγορα με το γνωστό σύστημα "κλεφτοπόλεμος" θα μπει ένα γκολάκι και μετά η ομάδα θα το κρατήσει με νύχια και με δόντια απέναντι στους επίδοξους κατακτητές της εστίας της. Στο τέλος του αγώνα και μετά το αρνητικό αποτέλεσμα, ο Πειρατής συνεχίζει να χαμογελάει πονηρά κόντρα στην αρνητική ατμόσφαιρα της υπόλοιπης κερκίδας. Ξέρει κάτι που δεν ξέρουν οι υπόλοιποι προφανώς μιας και είναι σίγουρος ότι η ομάδα θα προκριθεί για το επόμενο Euro και έχει κλείσει ήδη τα εισιτήρια για τις χώρες διεξαγωγής του. Η μόνη αγωνία του είναι αν θα προλάβει να βρει εισιτήρια για τον τελικό της διοργάνωσης μιας και οι θεοί της μπάλας συνωμοτούν ώστε η "Αρμάδα του Ρεχακλή" να είναι παρούσα και σε αυτόν τον τελικό. Με την κρυφή ελπίδα ότι το "τέρας φυσικής κατάστασης" Βρύζας, ο "κοντός αλλά έχει άλμα" Νικολαιδης , ο "παρά τρίχα Ζιντάν" Τσιάρτας και "ο captain τεστοστερόνη" Ζαγοράκης θα επανέρθουν στην ενεργό δράση και θα προτάξουν τα δασύτριχα στήθη τους στην νέα πορεία στο επερχόμενο Euro, ο Πειρατής φεύγει από το γήπεδο με την ίδια ψυχολογία που μπήκε, νικητής. Νοερά είναι ήδη στο επόμενο Ευρωπαικό πρωτάθλημα...


Η Άσχετη/ος (ή αλλιώς "τι είναι το οφ-σαιντ αγάπη μου?")

Πολλές φορές γένους θηλυκού (σ.σ. συγνώμη κορίτσια χε,χε), ο οπαδός αυτός ήρθε στο γήπεδο ως μέρος μιας συμφωνίας, πολλές φορές με το έτερον ήμισυ, του τύπου " 90 λεπτά είναι θα περάσουν και μετά αμέσως στο Ρέμο να γουστάρουμε". Στον μικρόκοσμο αυτού του οπαδού, οι σταθερές αξίες δεν είναι αν θα μπει γκολ, ποιος θα το βάλει, να εκτονωθεί ή οτιδήποτε άλλο της συνωμοταξίας των ποδοσφαιροειδών. Κάθε άλλο, τα θέματα ουσίας είναι να τσεκαριστούν κωλαράκια ποδοσφαιριστών, να αποθεωθούν τα καλλίγραμμα κορμιά των παιχτών ΄- μιας και μπούχτισαν από τις αγυμνασιές των ταιριών τους - , να θαυμάσουν τις καινούριες coup των αθλητών και το πιο σημαντικό από όλα να πουν την άλλη μέρα στο γραφείο ή το κομμωτήριο "Ήμουν κι εγώ εκεί". Το πρώτο γκολ του Κυργιάκου δεν προξενεί καμία εντύπωση πέρα του σχολίου "Καλά ρε Γιάννη τι φωνάζεις σαν χαζό" (σ.σ. όπου "Γιάννης" το κάθε άρρεν έτερον ήμισυ), ενώ μόλις η τουρκική ομάδα παίρνει τα πάνω της και βάζει το ένα γκολ μετά το άλλο, η Άσχετη οπαδός γελάει χαιρέκακα με τη σκέψη "Τι πανηγυρίζετε λιγδιάρηδες, δε βλέπετε τα χάλια σας με αυτό το ντεμοντέ κοκκινάκι που φοράτε μην πω για το μαλλί καμία σχέση με το "the last samurai" μαλλί του Κυργιάκου ή με τις -μόλις που επιβιώνουν- ξανθιές ανταύγειες του Γκέκα" . Μετά το ματς ο άρρεν δεν έχει όρεξη για Ρέμο και η οπαδός αυτής της συνομοταξίας παρηγορείται στη σκέψη ότι ο Σαμαράς δεν έχει γκόμενα αυτό τον καιρό οπότε "ποτέ δεν ξέρεις"...


Ο Τραμπούκος

Για αυτόν τον οπαδό ο αγώνας Ελλάδα - Τουρκία ήταν άλλη μια αφορμή να εξασκήσει το αγαπημένο του χόμπυ. Ξεκινώντας από το σπίτι του και πριν συναντήσει τα άλλα τσουτσέκια έχει με βαθιά κατάνυξη ετοιμάσει τα σύνεργα της δουλειάς (σιδερογροθιά, κουκούλα, κανένα χαπάκι διεγερτικό για τις δύσκολες ώρες κλπ) και με χαρούμενη διάθεση και προσμονή συναντάει την υπόλοιπη παρέα και όλοι μαζί πάνε στο γήπεδο. Μέχρι να φτάσουν εκεί συζητάνε μεταξύ τους για θέματα "δουλειάς" όπως πόσα παιδάκια θα τρομάξουν σήμερα στο γήπεδο και για την κακή ποιότητα κατασκευής των καθισμάτων που "δεν ξεκολλάνε από το τσιμέντο της κερκίδας τόσο εύκολα όσο παλιά". Τα συνδικαλιστικά τους θέματα έχουν επίσης περίοπτη θέση σε αυτές τις συζητήσεις με την διαχρονική ανησυχία "πότε θα μπει επιτέλους το επάγγελμα στα βαρέα και ανθυγιεινά". Στον τυπικό σωματικό έλεγχο πριν την είσοδο στο γήπεδο καλαμπουρίζουν με τους κολλητούς τους τους αστυνομικούς με καλαμπούρια του τύπου ¨Μάκη μην μας τρέξετε πολύ σήμερα με έχει πιάσει η μέση μου πάλι και όταν σηκώνω το κλόμπ πονάω λίγο" "Μην στενοχωριέσαι κύρ Αστυνόμε έχουμε να τα σπάσουμε στην πορεία των φοιτητών αύριο και θα κρατήσουμε δυνάμεις για εκεί". Με το που παίρνει τη θέση του στο γήπεδο ο εν λόγω οπαδός αρχίζει να βρίζει, να βρίζει μανάδες, Τούρκους, το κατεστημένο, την Τζούλια Αλεξανδράτου που όλο γυμνή φωτογράφιση κάνει και όλο κάτι καλύπτει και γενικά ότι κατεβάσει ο κουλοχέρης του μυαλού του εκείνη τη στιγμή. Με το γκολ του Κυργιάκου παγωμάρα κυριεύει τον ευγενή Τραμπούκο. "Ελπίζω να αναστραφεί το κλίμα να ρίξουμε κι εμείς καμία ψιλή". Οι Τούρκοι ποδοσφαιριστές δεν του χαλάνε το χατήρι και σύντομα ισοφαρίζουν το ματς και περνάνε μπροστά στο σκορ. Κατήφεια και ένταση στην πλειοψηφία των οπαδών, και ο καλοκάγαθος Τραμπούκος με ένα δάκρυ χαράς να κυλάει στο μάγουλό του ξέρει ότι ήρθε η στιγμή του. Εξοπλίζεται λοιπόν κατάλληλα και αρχίζει να βαράει με την χάρη ενός Chuck Norris, να βρίζει με την "μαγκιά" ενός Πανούση και να εκτοξεύει αντικείμενα όπως ο Γκατσιούδης το ακόντιο. Αυτός δεν είναι ένας απλός τραμπούκος αγαπημένοι αναγνώστες, είναι δεκαθλητής και κακά τα ψέματα είναι και το απόλυτο celebrity αυτής της χώρας. Πάλι θα "διαφημίσει" τη χώρα μας στα πέρατα της οικουμένης μέσα από τα τηλεοπτικά κανάλια όλου του κόσμου και θα στείλει σαν άλλος Λεωνίδας (σ.σ. είπαμε είμαστε σε ρυθμούς "300" αυτό τον καιρό γέμισε ο τόπος κοιλιακούς και προ-κοιλιακούς) το πανανθρώπινο μήνυμα : "Tonight we dine in Hell!!!"


Ο Οπαδός

Δεν φταίει ο άνθρωπος φίλοι μου. Όλα ήταν μία παρεξήγηση. Άκουσε Γήπεδο Καραισκάκη, Ευρωπαικός αγώνας, η μια ομάδα φοράει κόκκινα, ε δεν θέλει πολύ να παρασυρθεί ο άνθρωπος. Νόμιζε ότι παίζει ο Ολυμπιακός στο Champions League, βέβαια παραξενεύτηκε για την εποχή του αγώνα μιας και δεν έχει συνηθίσει την ομάδα του να φοράει κοντομάνικα μπλουζάκια στην Ευρώπη. Αυτά όμως είναι λεπτομέρειες και αφού η ομάδα παίζει πρέπει να τη στηρίξει. Φοράει λοιπόν τη φανέλα του Rivaldo και σφαίρα για το γήπεδο. Φτάνοντας εκεί μια έκπληξη τον περιμένει, όλοι φοράνε λευκά και μερικοί γαλάζια. Αν και αρχικά παραξενεύεται στην πορεία λύνει το γρίφο "Θα έφερε ο πρόεδρος κανένα παιχταρά απο τη Ρεάλ Μαδρίτης και ήρθαν να τον υποδεχτούν όλοι με τα χρώματα της παλιάς του ομάδας για να προσαρμοστεί ευκολότερα". Μπαίνοντας στο γήπεδο ρίχνει τα πρώτα συνθήματα υπέρ του Ολυμπιακού να στανιάρει και περιμένει να αρχίσει το ματς. Με το που βγαίνουν οι ομάδες βλέπει την ομάδα με τα κόκκινα αλλά δεν αναγνωρίζει κανένα! Ξαφνικά όμως όλα βγάζουν νόημα και με ένα πλατύ χαμόγελο φτάνει στο ιστορικό συμπέρασμα "Ρε τον μπαγάσα τον Πρόεδρο το είπε και το έκανε, είπε θα κάνει ανανέωση στην ομάδα και τους άλλαξε τα φώτα δεν κράτησε ούτε έναν!". Την ιδιοφυή πραγματικά αυτή σκέψη έρχεται να συμπληρώσει η εικόνα του Νικοπολίδη να παίζει με την φανέλα της άλλης ομάδας και μάλιστα να δέχεται 4 γκολ από τον ηρωικό "Ολυμπιακο"! Ο οπαδός αρχίζει να γελάει τρανταχτά - παρά τα αποδοκιμαστικά βλέμματα των γύρω του- σκεφτόμενος προφανώς ότι "Α, ρε Πρόεδρε είσαι γάτα ήξερες ότι ο Νικοπολίδης τα έφαγε τα ψωμιά του και τον έδωσες μεταγραφή!". Το παιχνίδι τελειώνει 4-1 υπέρ της ομάδος με τα κόκκινα και ο Οπαδός αναχωρεί χαρούμενος με μία και μοναδική απορία : "Πότε θα γίνει η επόμενη κλήρωση του Champions League και με ποιον άραγε θα κληρωθούμε? ". Καθώς η νύχτα τυλίγει το Φαληρικό Στάδιο μια φωνή - προφανώς κάποιου άλλου Οπαδού - ακούγεται να αντηχεί μέσα στο άδειο πλέον γήπεδο "Λευτεριά στον ΠΑΟΚ ρε πούστηδες !!!!!!!!!".

Υπάρχει και μια τελευταία κατηγορία οπαδών η οποία δεν χρειάζεται περισσότερες συστάσεις. Είναι η κατηγορία των Γιακουμάτων. Είναι αυτοί οι άνθρωποι που στις επιτυχίες της Εθνικής Ομάδας είναι πάντα πρώτοι στις φωτογραφίες με τους παίχτες και τους ραίνουν με κοπλιμέντα και επαίνους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι ίδιοι που στην πρώτη στραβή φτύνουν αυτούς που αποθέωναν και αποκαθηλώνουν αυτούς που χαρακτήριζαν ως "Ήρωες του Έθνους". Και όλα αυτά για μια γαμημένη ψήφο παραπάνω... Ε, δεν αξίζει να τους αφιερώσω ούτε μια γραμμή παραπάνω, δε νομίζετε...

Υ.Γ. Θα το εκτιμούσα πολύ όποιος έχει τη διάθεση, αφού διαβάσει το παραπάνω άρθρο, να μου γράψει κάποιο σχόλιο για το αν του άρεσε αλλά πολύ περισσότερο για το αν διακρίνει κάποια άλλη κατηγορία Κερκιδοβλεψιών που εγώ να παρέλειψα.

Να είστε όλοι καλά και ελπίζω να γελάσατε λίγο με το αρθράκι μου. Εγώ πάντως διασκέδασα αφάνταστα όταν το έγραφα. Τα λέμε σύντομα!


Σάββατο, 17 Μαρτίου 2007

Έλεος, όχι άλλο κρυολόγημα...


Αυτός ο χειμώνας ξεκίνησε τόσο μα τόσο ωραία...Έβλεπα την ομήγυρη να αρρωσταίνει δίπλα μου ο ένας μετά τον άλλο, βήχας, πυρετός,καταρροή ο κόσμος γύρω μου υπέφερε και εγώ περνούσα από δίπλα τους με έναν ηλίθιο αέρα υπεροχής του τύπου "κοίτα τα φλώρια πως αρρωσταίνουν, ενώ εγώ σκάω από υγεία φτου μου!". Έτσι κύλησε το μεγαλύτερο κομμάτι του χειμώνα με τις ιώσεις να περνάν από δίπλα μου και να βλαστημάν την τύχη τους για το ανυπέρβλητο (και προφανώς ελαφρώς ψωνισμένο όπως και ο κάτοχός του) ανοσοποιητικό μου σύστημα. Όπως όμως είναι γνωστό τα καλά πράγματα στη ζωή κρατάνε λίγο και έτσι από τα μέσα Φεβρουαρίου οι ιώσεις είπαν να με επισκεφτούν και μένα για το καλό του χρόνου. Ξεκίνησα με βήχα, πολύ βήχα και τόσο πονόλαιμο που έλεγα ότι θα βγάλει πλακάτ ο λαιμός μου να ζητήσει επίδομα για βαρέα και ανθυγιεινά. Τι να κάνω, μιας και είχα το περιθώριο, κλείστηκα στο σπίτι το έριξα στο σιρόπι, πασαλείφτηκα με Vixx (ίδρωσα για τα καλά σαν μαραθωνοδρόμος και με δαύτο), τσάι πιο πολύ και από το Σέρλοκ Χόλμς και κουκουλωμένος σαν εσκιμώος περίμενα να περάσει κι αυτό το κρυολόγημα. Μετά από μία εβδομάδα και αφού εμπέδωσα κάθε λεπτομέρεια του αναγλύφου του ταβανιού, έπιασα κολλητηλίκια με κάτι κατσαρίδες που σουλάτσαραν συχνά πυκνά στην κουζίνα και έκανα την ιστορική διαδρομή κρεβατοκάμαρα - σαλόνι τόσες φορές ώστε το κοντέρ να γράψει χιλιόμετρα έφτασε η ώρα της ίασης.

Ω, ευλογημένη μέρα πράγματικά, η μέρα που διάβηκα και πάλι το κατώφλι της εξώπορτας για να ξεμυτίσω στον έξω κόσμο, βέβαιος πια ότι είχα μέσα μου τόσο βαρβάτα αντισώματα που και ακόμα και ο ιός Εμπόλα "θα έκλανε πατάτες" στην παρουσία τους. Οι επόμενες τρεις εβδομάδες ήταν ειδυλλιακές για τον οργανισμό μου. Έσφυζα από υγεία το παλικάρι και ένα αίσθημα ασφάλειας κυρίευσε και πάλι τη ζωή μου. Ώσπου λίγες μέρες πριν, ο πατέρας μου κρεβατώθηκε με πολύ βήχα και το σατανικό πρόσωπο της ίωσης μου έκλεισε και πάλι πονηρά το μάτι. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον και ότι ήταν πια θέμα χρόνου να ξαναβρεθούμε με την παλιά μου ερωμένη την ιωσούλα. Σήμερα το πρωί λοιπόν, ανοίγοντας τις ματάρες μου ανύποπτος άκουσα μια φωνή να μου σιγοψυθιρίζει "έλα να αγαπηθούμε darling". Προς στιγμή νόμισα ότι ήταν η Eva Mendes που έβλεπα στον ύπνο μου το προηγούμενο βράδυ, αλλά μάταια έτρεφα φρούδες ελπίδες. Στην πρώτη αναπνοή μου (ή μάλλον απόπειρα αναπνοής μιας και τα ρουθούνια είχαν βάλει λουκέτο) συνειδητοποίησα ότι ο αέρας ούτε έμπαινε ούτε έβγαινε σαν τον φορολογούμενο που ξέρει ότι πρέπει να μπει στα γραφεία της εφορίας αλλά δειλιάζει σαν να πρόκειται να μπει σε ναρκοπέδιο.
Συμβιβασμένος πια με την πραγματικότητα κατευθύνθηκα προς το μπάνιο να πάρω κανένα Depon μπας και το φέρει ο διάολος και είναι κάτι επιπόλαιο. Προς το παρόν αρκούμαι στο να αναπνέω με ηχητικά εφέ αλά Darth Vader, να μιλάω με ρεμπέτικη φωνή και να χω το Slimer (το πράσινο φαντασματάκι από τους Ghostbusters) να χορεύει breakdance μέσα στη μύτη μου. Δε βαριέσαι ίωση είναι θα περάσει...

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2007

Ένα ακόμα blog και τι εγινε?

Η απάντηση είναι απλή, απολύτως τίποτα. Βλέπω αυτή τη γωνιά σαν μια ευκαιρία να εκφραστώ και τίποτα παραπάνω. Δεν υπάρχει μια άμεση θεματολογική ιεράρχηση ούτε κάποια ιδιαίτερη εμμονή να πείσω κανέναν για το οτιδήποτε. Η αλήθεια είναι ότι ακόμα πειραματίζομαι ως προς την εμφάνιση του "έκτακτου παραρτήματος". Ο τίτλος αυτός καθαυτός έχει μάλλον διπλό νόημα. Από τη μια πλευρά δημιουργήθηκε με καθαρά ειρωνική διάθεση από μέρους μου ως προς την ταχύτητα με την οποία πλέον ζούμε τη ζωή μας, να είμαστε έκτακτοι σε όλα να καταναλώνουμε στα γρήγορα και να αφομοιώνουμε γρήγορα. Αντιμετωπίστε τον τίτλο αυτό λοιπόν όπως και τα έκτακτα δελτία ειδήσεων στην τηλεόραση σαν ένα κράχτη που κινεί την περιέργεια και που το τελικό αποτέλεσμα/είδηση μάλλον δεν δικαιολογεί τη βαβούρα και τον ντόρο που δημιουργήθηκε αρχικά. Η άλλη ερμηνεία του τίτλου έχει να κάνει με προς την προσωπική μου διάθεση σε σχέση με το ρυθμό συγγραφής των κειμένων. Όσοι πανικοβληθήκατε με την ιδέα ότι ένας ακόμα μανιακός blogger μόλις γεννήθηκε σκουπίστε τον ιδρώτα από το μέτωπό σας. Η ζωή μου είναι σε τέτοια καμπή αυτή την περίοδο που το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν ξυπνάω και κοιμάμαι με την ιδέα τι θα γράψω την επόμενη μέρα στο blog μου. Είμαι σίγουρος ότι θα υπάρξουν ημέρες που θα γράφω αρκετά και ημέρες που θα με ξεχάσει το πληκτρολόγιο μου οπότε όσοι πιστοί προσέλθετε.

Ως επίλογο σε αυτό το σύντομο καλωσόρισμα βάζω το URL μου που είναι και η βασική αρχή αυτού του blog: "Typing on the run" . Δεν το έσκασα από τον Κορυδαλλό, ούτε είμαι τρελός και παλαβός με τη σειρά Prison Break. Απλά στο μυαλό μου τίποτα που θα γράφω σε αυτό το χώρο δεν θα είναι προσχεδιασμένο, ούτε θα κάθομαι με τις ώρες να μετράω τις λέξεις μου. Οι μόνοι διώχτες μου είναι η οκνηρότητα και η βαρεμάρα που παλεύουν να με φυλακίσουν σε μια ζωή ρουτίνας και προβλημάτων(μάλλον δεν είμαι ο μόνος). Ας τους ξεφύγουμε μαζί...