PRO εναντίον ροζ πανδαισίας σημειώσατε 1...

PRO Evolution Soccer (known in Japan and the Americas as Winning Eleven and known in most non English-speaking Europe as PES) is a football (soccer) video game series developed by Konami (KCET). It is very popular in Europe [1].

O "έρωτας" ξεκίνησε πριν αρκετά χρόνια όταν δοκίμασα για πρώτη φορά να παίξω το Pro Evolution Soccer στο πρώτο Playstation. Είχα ακούσει τόσα για αυτό θυμάμαι. Ότι είναι "δύσκολο, θυμίζει πολύ το πραγματικό ποδόσφαιρο, θέλει χρόνο να το μάθεις και όταν σκοράρεις νιώθεις πραγματικά μια αίσθηση ικανοποίησης". Απηυδισμένος με τα τυποποιημένα γκολ του αντίπαλου δέους FIFA (σ.σ. Μποοοουυυυυυ...) είπα να δοκιμάσω ο gamer αυτό το καινούριο "φρούτο¨ στο χώρο του ηλεκτρονικού ποδοσφαίρου. Οι πρώτες εντυπώσεις αρνητικές... Χειρότερα γραφικά από το FIFA, δύσκολος έλεγχος της μπάλας, οι παίχτες να στρίβουν σαν τανκς και τα σουτ μου να έχουν καλύτερες πιθανότητες να πετύχουν κανά πουλί παρά να μπουν γκολ.Κι όμως, κάτι με γοήτευε με ένα περίεργο μαζοχιστικό τρόπο να επιμείνω, να δω γιατί τόσοι ποδοσφαιρόφιλοι ανα τόν κόσμο είχαν σαγηνευτεί από τα virtual θέλγητρα του εν λόγω βιντεοπαιχνιδιού. Και έτσι, επέμεινα...


Ήταν το μόνο "σχετικό" βιντεάκι που βρήκα με αυτό το "ανεβαστικό" τραγουδάκι:).

Να μαι τώρα το σωτήριον έτος 2009, να επιμένω να παίζω το Pro Evolution (την έκδοση 2009 συγκεκριμένα) στην κονσόλα Xbox360. Το Fifa έχει βελτιωθεί πάρα πολύ αλλά κάτι που μεγάλωσα και βαριέμαι να αλλάζω συνήθειες, κάτι η μοναδικότητα που προσεγγίζει το ποδόσφαιρο το PRO ,εξακολουθώ να είμαι πιστός φαν. Φυσικά με άλλες έννοιες στο μυαλό μου αυτή την περίοδο αλλά και με την σχέση μου, την "ροζ πανδαισία" του τίτλου , μια "δουλειά πλήρους απασχόλησης", το τάϊμινγκ του να παίξω PRO έχει εξελιχθεί σε μια μορφή τέχνης από μόνο του. Πρέπει να λείπει αν είναι δυνατόν η κοπέλα μου( σ.σ. αν και προς τιμήν της ποτέ δεν με έπρηξε για τις gaming συνηθειές μου, πώς να μην την λατρεύω λοιπόν χα,χα,χα), να είμαι σχετικά ξεκούραστος για να αποδώσω ο παίχτης στο μάξιμουμ και αν πετύχω on-line και τον αγαπημένο μου ξάδερφο ακόμα καλύτερα, να σμίξουμε τις PROμανίες μας! Σήμερα, Κυριακή, μετά από ενα μεγαλειώδες μεσημεριανό τραπέζι σε ένα φιλικό σπίτι και με την κοπέλα μου απούσα το απόγευμα λόγω δουλειάς (είναι νοσηλεύτρια) το πλάνο της ημέρας είχε εντυπωθεί στο μυαλό μου σαν τηλεγράφημα από κάποιον ανύπαρκτο PROμανή αποστολέα: "Επιστρέφω από τραπέζι ΣΤΟΠ. Κοιμάμαι δύο ώρες για να στρώσω επιδερμίδα και να μαι φρέσκος ΣΤΟΠ. Παίζω PRO μέχρι τελικής πτώσεως και βάλε ΣΤΟΠ. ", Έτσι κι έγινε και κατά το απογευματάκι ξεκίνησα να παίζω...

Ξεκίνησα λοιπόν να κατακτήσω τα εικονικά τρόπαια των ονείρων μου... Η βραδιά δεν θα εξελισσόταν ακριβώς έτσι, βέβαια:).

Στην αρχή έπαιξα με την virtual ομάδα μου στο πρωτάθλημα που συμμετέχω στο παιχνίδι offline, μέτα μπήκε ο ξάδερφος και του δώσαμε και κατάλαβει on-line (σ.σ. για ένα δύο ματσάκια βρε παιδιά έτσι για να ανάψουν τα αίματα) και ως κερασάκι στην τούρτα είπα να δοκιμάσω να παίξω οn-line με κάποιον άγνωστο για να μετρήσω τις δυνάμεις μου. Το παιχνίδι ξεκίνησε ,εγώ επέλεξα την Τσέλσι και αυτός την Μπαρτσελόνα. Το ματς ήταν δυνατό και εγώ χαμένος μέσα σε αυτό αγωνιζόμουν βλακωδώς μεν παθιασμένα δε, για ένα high score για μια Ιθάκη που θα έλεγε και ο Καβάφης αν ήταν gamer (σ.σ. αυτός έχασε χα,χα,χα...). Όπως και να έχει με το σκορ να είναι 3-1 υπέρ μου χτύπάει το ρημάδι το ασύρματο το τηλέφωνο. Εγώ απορροφημένος στο ματς δεν το σήκωσα και μιας και το να κάνεις παύση σε παιχνίδι που παίζεται on-line είναι λίγο προβληματικό , προσπάθησα να το αγνοήσω. Έλα ντε που ο "ασύρματος διάολος" συνέχισε να κουδουνίζει και να μου σπάει τα νεύρα!!! "Μα ποιος διάολο είναι τέτοια ώρα δεν σέβονται τίποτα πια!" (σ.σ. δύο φορές είπα διάολος ξημερώματα Μεγάλης Εβδομάδας... καλά το πάω ο χριστιανός χα,χα,χα) έκραξα με αγανάκτηση και σήκωσα το ασύρματο να απαντήσω. Πολύ αργά... ο καλών είχε παραδώσει πνέυμα και σταμάτησε να επιμένει.

Το καλό που σου θέλω να σκοράρεις αλλιώς θα σε στείλω να φέρνεις νερά στον πάγκο, ακους!:).

Σαν να μην έφτανε που ο άγνωστος τηλεφωνικός κανάγιας με έβγαλε για δευτερόλεπτα από τη virtual PRO μυσταγωγία μου, η στιγμιαία έλλειψη συγκέντρωσης από μέρους μου στο παιχνίδι είχε ως αποτέλεσμα ο on-line αντίπαλός μου να μειώσει σε 3-2 και το ματς να γίνει ντέρμπι. Αφού μουρμούρισα για λίγο με αυτή την εξέλιξη, ξαφνικά συνειδητοποίησα ποιος είχε πάρει τηλέφωνο... Η κοπέλα μου που μου είχε δώσει νωρίτερα τα κλειδιά της από το σπίτι, μόλις είχε γυρίσει από τη βάρδια της κουρασμένη και δεν μπορούσε να μπει μέσα(σ.σ. κοινώς την πουτσ... ΟΚ δεν θα το πω, αλλά το πιάσατε το υπονοούμενο μεγάλοι μεγάλοι χα,χα,χα). Πατώντας με μανία το κουμπί της παύσης έτρεξα προς την πόρτα αλλά ήταν ήδη πολύ αργά... Η ροζ πανδαισία μου είχε φτάσει μέχρι την εξώπορτα του σπιτιού με τη βοήθεια της αδερφής της, και με τη διάθεσή της εμφανώς "μη ροζ". Είχε όλα τα δίκια του κόσμου, μου μουρμούρισε με το γνωστό της χαριτωμένο ομολογουμένως τρόπο (σ.σ. εντάξει ρε παιδιά είμαι πολύ ερωτευμένος όλα "¨χαριτωμένα" τα βλέπω πάνω της, δώστε μου λίγο χρόνο θα "επανέλθω"... χα,χα,χα) και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα. Αφού ψέλισα ένα απίστευτα νωχελικό "Συγνώμη κορίτσι μου έχεις δίκιο..." έφυγα σφαίρα για το Χbox360. Είχαμε κι ένα ματς να τελειώσουμε κυρία μου και δεν μου αρέσει να αφήνω μισές δουλειές... Περιττό να πω ότι ήμουν τσατισμένος ,τόσο που δεν άνοιξα εγκαίρως την πόρτα, όσο και με το γεγονός ότι μου έκοψαν την παρτίδα PRO στο κρισιμότερο σημείο της. Με αυτά και με αυτά ο αντίπαλος μου δεν είχε πραγματικά καμία ελπίδα. Το τελικό σκορ 5-2 υπέρ μου, μια πραγματική συντριβή για τον αντίπαλο. Είμαι σίγουρος ότι εκείνη τη στιγμή αν μπορούσα να τον δω θα τον έβλεπα να μοιρολογεί σε κάποια άκρη του διαδικτυακού κόσμου "για το κακό που τον βρήκε". Σαφώς ικανοποιημένος με τον εαυτό μου και με την PRO λιμπιντό μου στα ύψη, έσβησα το Xbox360 και κατευθύνθηκα προς το "αναβράζων" κορίτσι μου. Όπως θα έλεγε και η κοπέλα μου, εκεί μπήκα πλέον σε "πουστριλίτσες" mode μιας και άρχισα τις γλύκιες και τα χαδάκια να σώσω ότι σώζεται. Και που στε παιδιά, έπιασε:).

Έλα δε θέλω ηττοπάθεια στην ομάδα, ο τύπος έχασε το οn-line ματς και η καλή μου δεν μου κράτησε μούτρα. Συνολικά η βραδιά κρίνεται πετυχημένη λοιπόν χα,χα,χα!!!

Τελικά η ζωή είναι σαν τα βιντεοπαιχνίδια, μπορεί να χάνεις μερικές φορές αλλά ο επιμένων νικά ή τουλάχιστον έτσι θέλει να νομίζει...

Με αυτά τα λόγια που αποπνέουν την εμπειρία χρόνων στα γήπεδα του PRO σας αφήνω για σήμερα.

Μέχρι την επόμενη φορά να είστε όλοι καλά και καλό Πάσχα να έχουμε!

Υ.Γ.1: Αυτό το ποστ το αφιερώνω στην Ενεσούλα μου. Λυπάμαι μωρό μου, μπορείς να βγάλεις τον άντρα από το PRO αλλά δεν μπορείς να βγάλεις το PRO από τον άντρα:).


Το μόνο φινάλε που θα μπορούσε να έχει αυτό το ποστ, δε νομίζετε;

Y.Γ.2: Τελικά με βάση το τραγούδι μόνο οι μπάφοι μου λείπουνε χα,χα,χα!!!

Ωδή στον b-movie "θεό" Μπρους Κάμπελ και όποιος αντέξει...

Κάπου ανάμεσα στα όρια των πολυχρωμων φώτων του Χόλυγουντ και στις ανεξάρτητες αμερικανικές παραγωγές όπως "διαμαντάκια" τύπου Ηalf Nelson και Little Miss Sunshine, υπάρχει ένα "άλλο" αμερικάνικο σινεμά. Ένα σινεμά με ελάχιστο μπάτζετ, πολύ ψεύτικο αίμα, ατάκες που είναι τόσο κακές που είναι "καλές" και ένα τσούρμο αφανείς "ηρωες" με κακή εώς μέτρια υποκριτική ικανότητα, αλλά μπόλικη διάθεση να αυτοσαρκαστούν και να "παίξουν" με την κάμερα και τα τερτίπια της. Ένας τέτοιος τύπος είναι και ο Μπρους Κάμπελ (Bruce Campbell). "O Bruce ποιος;" θα αναρωτηθείτε εύλογα σχεδόν όλοι από εσάς. Άλλωστε γιατί να γνωρίζετε τον πρωταγωνιστή τέτοιων "τεράστιων" επιτυχιων όπως: "Bubba Ho Tep", "Τhe Evil Dead", "My name is Bruce" κλπ. Ο Βruce Campbell για τους περισσότερους (ή όχι χα,χα,χα) από εσάς είναι "εκείνος ο τύπος που έπαιζε τον κλέφτη Αυτόλυκο στη σειρά "Ζήνα" ή ο τύπος που εμφανίστηκε και στις τρεις ταινίες Σπάιντερμαν πότε σαν παρουσιαστής αγώνων πυγμαχίας "βαφτίζοντας" τον Σπάϊντυ, πότε σαν ενοχλητικός ταξιθέτης που δεν άφηνε τον πρωταγωνιστή να μπει στο θέατρο και πότε σαν εξυπνάκιας "Γάλλος" σερβιτόρος στο εστιατόριο που γευμάτιζε ο πρωταγωνιστής και ετοιμαζόταν να ζητήσει σε γάμο την καλή του. ΟΚ, τώρα που πιστοποιήσαμε ότι δεν τον θυμάται κανείς σας ας περάσουμε στο παρασύνθημα του ποστ. Μην νομίζετε κι εγώ τυχαία ανακάλυψα τον τυπά -πριν χρόνια- στο Λονδίνο, ανάμεσα στο ξενύχτι του διαβάσματος, πλεόνασμα καφεϊνης στον οργανισμό και την παρανοϊκή έμπνευση της στιγμής να ανοίξω την τηλεόραση στο κανάλι 4 αν θυμάμαι καλά. Η ταινία που έδειχνε ήταν το "Εvil Dead 2"και η σκηνή ήταν όταν ο Bruce.. ω μα γιατί να μην αφήσω την εικόνα να μιλήσει μόνη της όμως...(σ.σ. πολύ κακό γούστο και μπόλικο ψεύτικο αίμα ενόψει, για να μην λέτε ότι δεν σας προειδοποίησα χα,χα,χα)


Ο Αsh (Bruce Campbell) μόλις έχει κόψει το ένα του δαιμονισμένο χέρι με αλυσοπρίονο και το κυνηγάει στο σπίτι... Αυτά είναι σενάρια:).

Περιττό να σας πω πως με την παραπάνω σκηνή έκλαιγα από τα γέλια. Μετά από αυτό το τηλεοπτικό ευτύχημα ή δυστύχημα (σ.σ. όπως το πάρει κανείς) η απίστευτη βλακεία που με δέρνει να μαθαίνω τις πιο άχρηστες πληροφορίες για τον κινηματογράφο με χτύπησε κατακούτελα. Ποιος ήταν αυτός ο b-movie god που ξεδίπλωσε τόσο "γενναιόδωρα "το ταλέντο του μπροστά στα ξάγρυπνα μάτια μου, κάπου ανάμεσα στο παραζάλισμα της νύστας και την ανάγκη να τελειώσω την εργασία μου; Έπρεπε να μάθω... βλακωδώς μεν... αλλά έπρεπε. Ας είναι καλά το ίντερνετ λοιπόν. Η πρώτη έκπληξη ήταν ότι ο Bruce Campbell είναι κολλητός φίλος του σκηνοθέτη Σαμ Ράϊμι (Σπάϊντερμαν 1-3, Ένα απλό σχέδιο, Ντάρκμαν κλπ) ενός πολύ καλού σκηνοθέτη. Μάλιστα το πρώτο Evil Dead ήταν και η πρώτη ταινία του εν λόγω σκηνοθέτη και αυτή που του άνοιξε το δρόμο για το Χόλυγουντ στην πορεία της καριέρας του. Το Evil Dead 3 (Αrmy of Darkness) ήταν μάλιστα η πρώτη(και τελευταία, έλα δεν θέλω κακεντρεχή γελάκια... ή μάλλον, ΘΕΛΩ!!! χα,χα,χα) ταινία που ο Bruce Campbell ήταν πρωταγωνιστής χολυγουντιανής υπερπαραγωγής. Εκεί πάνω στο μεταίχμιο της υστεροφημίας του ο συγκεκριμένος ηθοποιός κάτι λόγω κακών επιλογών, κάτι λόγω κακού τάϊμινγκ , κάτι εξαιτίας κακού μανατζμεντ του εαυτού του δεν μπήκε ποτέ στα ονόματα ηθοποιών που όλοι ξέρουμε. Από εκεί και πέρα ξεκινάει το οδοιπορικό του σε ταινίες που δεν τις ξέρει όχι η μάνα τους αλλά ούτε το φιλμ πάνω στο οποίο τυπώθηκαν...


Πίσω από την παρανοϊκή κεντρική ιδέα(υπέργηρος Έλβις και μαύρος πρόεδρος Κένεντι, εναντίον φονικής μούμιας καουμπόι με φόντο ένα απομονωμένο γηροκομείο) υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία σχετικά με το πως οι άνθρωποι της τρίτης ηλικιας περνάνε στο περιθώριο της κοινωνίας ξεχασμένοι από όλους, το τι σκέφτονται και για ποια πράγματα μετανιώνουν λίγο πριν το τέλος... Αυτά όπως είπα ΠΙΣΩ από την κεντρική ιδέα, αν με εννοείτε:).



Το παράδοξο της όλης υπόθεσης είναι ότι η συμμετοχή του στις ταινίες Εvil Dead δημιούργησε ένα φανατικό και αρκετά μεγάλο πυρήνα θαυμαστών, ο οποίος τον παρακολουθεί φανατικά σε ΟΤΙ κι αν παίζει.Είτε σε τηλεοπτικές σειρές, είτε σε ταινίες πολύ μικρού μπάτζετ που βγαίνουν απευθείας σε DVD ή βρίσκουν δύσκολα διανομέα σε λίγες κινηματογραφικές αίθουσες της Αμερικής πριν εξαφανιστούν στη b-movie λήθη για πάντα. Και ο ίδιος έχει μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με τους φαν του. Πάει στα "συνέδρια" που διοργανώνουν μαζί με άλλους φαν των ταινιών φαντασίας, αλληλεπιδρά μαζί τους, αυτοσαρκάζεται βιτριολικά για την καριέρα του μπροστά στα μάτια τους με ένα πολύ ιδιαίτερο χιούμορ, διόλου προσβλητικό για τη νοημοσύνη κανενός. Σε ένα κινηματογραφικό σύστημα που ανεβάζει και κατεβάζει είδωλα τυλιγμένα μέσα σε παχυλά συμβόλαια και κατασκευασμένες εικόνες, αυτός ο τύπος είναι ένα ευχάριστο παράδοξο. Ένας "επώνυμος/ανώνυμος" που ξέρουν όλοι στην Αμερική και στην Αγγλία αλλά ποτέ δεν θα τον δεις στις καλύτερες ταινίες. Προσωπικά πιστεύω ότι είναι ένας μέτριος προς το καλό ηθοποιός, σίγουρα πολύ καλύτερος από αρκετά ονόματα που προωθεί η βιομηχανία θεάματος της Αμερικής αλλά όχι και κάτι το ιδιαίτερο. Ένας ευχάριστος συνηθισμένος άνθρωπος με αίσθηση του χιούμορ που ποτέ δεν πήρε και φοβερά σοβαρά αυτό που κάνει, αλλά πάντα τον συνέπαιρνε η ιδέα να βρίσκεται μπροστά στην κάμερα και να διασκεδάζει τον κόσμο με όποιον τρόπο μπορεί άμεσα ή έμμεσα, ηθελημένα ή άθελά του.


Κι ένα "μουσικό βιντεάκι" για να σας αποτελειώσω λατρεμένοι μου αναγνώστες:).

Αυτό το ποστ το έγραψα μετά από προτροπή της κοπέλας μου που με "πιέζει" να παραδεχτώ ότι ο Bruce Campbell είναι ο αγαπημένος μου ηθοποιός και εγώ ενοχικά πάντα αρνούμαι. Ξέρετε κάτι όμως, μπορεί και να ναι αλήθεια τελικά, χα,χα,χα...

Υ.Γ.: Σσσσ... αυτό θα ναι το μυστικό μας, αν το πάρει χαμπάρι το κορίτσι μου θα με δούλευει για... πάντα!!! Ουπς, τώρα θυμήθηκα, διαβάζει το μπλογκ μου χα,χα,χα!!!


Μέχρι την επόμενη φορά να είστε όλοι καλά!

Η εκδίκηση του gamer... (Μέρος τρίτο: Παίξτε πειραματόζωα, παίξτε μουχαχαχα!!!)

Από το ημερολόγιο του τρελοεπιστήμονα του gaming (και όχι μόνο) Πίκου Απίκου:

"2 Ιανουαρίου 2009/ Ώρα 6.30 μ.μ : Είμαι ο Πίκος Απίκος και το μεγάλο gaming πείραμα είναι έτοιμο να ξεκινήσει. Οι συνθήκες είναι ιδανικές για gaming (σ.σ. όπως πάντα άλλωστε), το Wii και το Wii board συνδεδεμένα και το μόνο που απομένει είναι να προσέλθουν τα "πειραματόζωα" γνωστά και ως non-gamers (NGs). Επειδή πρόκειται για απρόβλεπτους χαρακτήρες γνωστούς και ως μεγάλους "γιωτόμπαλους" (σ.σ. καταραμένη φανταρική καφρίλα άσε με ήσυχο!!!) καμία πρόβλεψη ως προς τις αντιδράσεις τους δεν μπορεί να γίνει αυτή τη στιγμή. Ελπίζω οι θεοί του gaming να δεήσουν ώστε να προσηλυτιστούν όλοι οι εμπλεκόμενοι στον ιερό στόχο του μεγαλύτερου high score σε όλα τα παιχνίδια. Αυτά για την ώρα, πάω να τσιμπήσω κάτι γιατί ακόμα και μια ευφυία πρέπει να τουλουμιάσει και επιστρέφω με τις επόμενες παρατηρήσεις μου. Απίκος τέλος..."

"2 Ιανουαρίου 2009/ Ώρα 7.00 μ.μ: To πρώτο πειραματόζωο γένους θηλυκού(σ.σ. κωδικός: ζουμερή χουζουρλού) έχει προσέλθει στον χώρο και χώνεται στην πρώτη πολυθρόνα που βρήκε μπροστά του. Με ένα ύφος ανάμεσα στην αδιαφορία, στον σαρκασμό, στην βαρεμάρα και στην περιέργεια ρωτάει την βοηθό μου Ενεσούλα "Τι είναι το Wii;". Η Ενεσούλα τινάζει τις κόκκινες μπούκλες της και απαντάει "Θα δεις..." κοιτάζοντας με νόημα τον επιστήμονα Απίκο. Το πειραματόζωο δείχνει βαριεστημένο. Η πρώτη επαφή με το Wii θα είναι μέσω ενός καρτουνίστικου ραλακίου όπου ο παίχτης κρατάει το χειριστήριο οριζόντια και το στρίβει για να στρίψει το αυτοκίνητο που ελέγχει. Στην πρώτη προσπάθεια του πειραματόζωου διακρίνω μια ελεγχόμενη ικανοποίηση "ότι τα καταφέρνει", όχι αρκετή για να κρατήσει το ενδιαφέρον του για πολύ πάντως. Πρέπει να επισπεύσω το πρόγραμμα αλλιώς το πείραμα θα πάει στράφι πριν καν ξεκινήσει..."

Αυτή την εικόνα ήθελα να αντικρίσω στο τέλος της βραδιάς... Άραγε θα τα κατάφερνα ή οι ελπίδες μου για τη γέννηση μιας καινούριας γενιάς casual gamers θα έμενε απλά ένα ανεκπλήρωτο χαζό όνειρο. H συνέχεια επί της οθόνης...:).

"2 Ιανουαρίου 2009/ Ώρα 7.30 μ.μ. : To δεύτερο πειραματόζωο γένους αρσενικού (σ.σ. κωδικός: φαλακρός ροκάμπιλας) μόλις έχει εισέλθει στο εργαστήριο. Καιρός να τεστάρω την θεωρία μου ως προς την ευεργετική επίδραση του ανταγωνισμού ως διεγερτικό των gamers. Δίνω ένα χειριστήριο στο φαλακρό ροκάμπιλα και μετά από τις απαραίτητες διευκρινίσεις των βάζω να παίξει ένα διπλό ραλάκι με την ζουμερή χουζουρλού. Κατά τη διάρκεια της κούρσας, τούς τσιγκλάω για να πορωθούν λιγάκι και αυτοί σαν καλοί "ψαράδες" (σ.σ. άντε πάλι αυτή η καφρίλα του στρατού νισάφι πια!) τσιμπάνε!!! Το ζευγάρι των πειραματόζωων αρχίζει να ενθουσιάζεται, συγκρατημένα μεν, αλλά ενθουσιάζεται. Εκστασιασμένος από το ως τώρα αποτέλεσμα, τούς παροτρύνω να παίξουν μία-δύο παρτίδες ακόμα στο ραλάκι. Το σατανικό μου μυαλό (σ.σ. λέγε με ΜΟΥΧΑΧΑΧΑ!!!) παίρνει στροφές σαν διαολεμένο. Η βοηθός μου Ενεσούλα κατεβάζει ένα σοκολατοειδές αυτάρεσκα και μου χαμογελάει. Πλέον έχουν μπει όλα στο "σωστό" δρόμο, μένει να έρθει το τρίτο πειραματόζωο (κωδικός:λατρεμένος πιγκουϊνος) για να περάσει το πείραμα στην πραγματικά ενδιαφέρουσα φάση του..."

"2 Ιανουαρίου 2009/ Ώρα 8.15 μ.μ : Μόλις αφίχθει και ο λατρεμένος πιγκουϊνος οπότε μπορούμε να περάσουμε στην φάση που αποκαλώ "Κούνα το κορμάκι σου τεμπέλη" (σ.σ. πολύ επιστημονικό ομολογουμένως χα,χα,χα). Το ζευγάρι των δύο πρώτων πειραματόζωων έχει κορεστεί από την εμπειρία του ραλακίου και είναι έτοιμο να τα παρατήσει. Δεν ξέρουν όμως ότι η gaming μοίρα τους υπαγορεύει άλλα, για απόψε και ίσως και για περισσότερο... Από το μανίκι της επιστημονικής μου ποδιάς(σ.σ. το τσαντάκι του Sport Billy το πρόλαβε άλλος στο E-Bay βλέπετε) "βγάζω" το Wii board και δηλώνω αθώα: "Τι λέτε να ρίξουμε μια ματιά και σε αυτό το γκατζετάκι;". Tα τρία πειραματόζωα συσπειρώνονται γύρω από το board και το περιεργάζονται με βλέμμα γεμάτο περιέργεια. "Κάπως έτσι πρέπει να αντέδρασε και ο πρωτόγονος προ-προ μπάρμπας μας όταν πρωτοείδε τη φωτιά..." σκέφτομαι και αρχίζω να ετοιμάζω το Wii board για δράση με το "παιχνίδι" Wii Fit. Mε την άκρη του ματιού βλέπω την Ενεσούλα μου, να χαμογελάει σατανικά τρίβοντας τα χέρια της ανυπόμονα. Χαμογελάω ένα κλικ πιο σατανικά (σ.σ. το χω, το χω) και ξεκινάω το παιχνίδι..."


Έτσι για να πάρετε μια ιδέα πως λειτουργεί το γκατζετάκι:).


"2 Ιανουαρίου 2009/ Ώρα 8:45 μ.μ. : Τα πρωτόγονα μάτια των NGs προσαρμόζονται ακόμα στη λάμψη του νέου γκάτζετ. Καλή στιγμή να τους εξηγήσω μερικά πραγματάκια για το πως δουλεύει. Το πρώτο παιχνίδι που δοκιμάζουμε είναι το χουλα χουπ και η Ενεσούλα μου κάνει ένα μικρό βήμα στο σαλόνι κι ένα μεγάλο βήμα για την non-gaming ανθρωπότητα ανεβαίνοντας στο Wii board. Aμέσως μετά αρχίζει να "κωλοχτυπιέται" (σ.σ. αυτή η " θα μας φάει σήμερα χα,χα,χα) πάνω στο board με τις κόκκινες μπούκλες της να ανεμίζουν σαν τρελές (σ.σ. μμμ, σέξι ...). Η ζουμερή χουζουρλού παίρνει σειρά και κωλοχτυπιέται κι εκείνη με μανία (σ.σ. το χει το σόι φαίνεται...) για να κάνει το μεγαλύτερο high score. Τα δύο άλλα πειραματόζωα δεν δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Καιρός να περάσουμε στο παιχνίδι ισορροπίας με τις μπίλιες. Κινείς το κορμάκι σου πάνω στο Wii board και οι κινήσεις σου αντιστοιχούν στην κίνηση ενός επιπέδου με τρύπες, στις οποίες πρέπει να βάλεις μπίλιες δίνοντας του κλίση με το σώμα σου. Μετά από μια δοκιμαστική παρτίδα για το κάθε πειραματόζωο βλέπω στο βλέμμα τους αυτό που ήθελα: Την λάμψη της gaming παράνοιας.! Τους έχω πια και δεν υπάρχει δρόμος διαφυγής...".

"2 Ιανουαρίου 2009/ Ώρα 9.45 μ.μ. : Μετά από αλλεπάλληλες παρτίδες σε διάφορα παιχνίδια διακρίνω στα μάτια των πειραματόζωων την γλυκιά μανία του εθισμού. Θέλουν να συνεχίσουν να παίζουν λικνίζοντας το κορμί τους πάνω στο Wii board καθένας με το δικό του μοναδικό στυλ. Η χουζουρλού πιο ναζιάρικα, ο ροκάμπιλας νευρικά σαν μανιακός κλώνος του Elvis, o πιγκουϊνος μηχανικά με τα χεράκια του κολλημένα στο πλάι (σ.σ. αν τον έκαναν ταινία θα λεγόταν Lazy feet). Εγώ και το κορίτσι μου έχουμε αρχίσει να γελάμε μανιακά καθισμένοι στον καναπέ του σπιτιού. Η αλήθεια είναι ότι δεν περιμέναμε τέτοια ανταπόκριση στο μικρό μας πείραμα και σίγουρα όχι τέτοιες "καταπληκτικές χορογραφίες" πάνω στο Wii board από τους εμπλεκόμενους. Για μια στιγμή πάω στην κουζίνα σηκώνω τα χέρια στον ουρανό και βροντοφωνάζω σαν άλλος Dr. Frankestein : " It's alive, it's alive!!! Casual gamer is alive!!!".

Οι ορδές των casual gamers είναι πια πέρα από κάθε έλεγχο μυημένες σε ένα virtual κόσμο γεμάτο fun!!!

"2 Ιανουαρίου 2009/ Ώρα 10.30 μ.μ. : Η ώρα έχει περάσει και τα πειραματόζωα δεν λένε να ξεκουμπιστούν από το σπίτι. Ξέρετε παιδιά έχουμε και άλλες αθλοπαιδιές να κάνουμε πέρα από το Wii. Ρε μπας και να κλείσω το γενικό διακόπτη... Μα για μια στιγμή, σαν να διάβασαν τη σκέψη μου, παρατηρώ τα πειραματόζωά να σωριάζονται αποκαμωμένα στον καναπέ και τις πολυθρόνες του σαλονιού. Μάλλον οι κανόνες του Savoir vivre πρυτάνευσαν και συνειδητοποιούν ότι πρέπει να την κάνουν σιγά σιγά. Μας αποχαιρετούν, βγαίνουν από το σπίτι. Ο ροκάμπιλας εκλιπαρεί για μια τελευταία προσπάθεια στις μπίλιες να σπάσει το ρεκόρ του. Πολύ αργά, το μόνο που θα καταφέρει είναι να γνωριστεί καλύτερα με την εξώπορτα που μόλις έκλεισε στα μούτρα του. Φιου!!! Το πείραμα στέφθηκε από επιτυχία αν και παρολίγο το πράγμα να ξεφύγει από τον έλεγχο μου..."


"2 Ιανουαρίου 2009/ Ώρα 11.45 μ.μ : Πέφτω για ύπνο με το κορίτσι μου. Η καλύτερη στιγμή μιας υπέροχης ημέρας γεμάτης γέλιο και παιχνίδι. Λίγο πριν παραδοθώ στην αγκαλιά του Μορφέα ανοίγω τα μάτια μου. Μέσα μου γελάω με ένα γέλιο τρελό, παρανοϊκό που θαρρείς το κρατούσα μέσα μου για μια περίσταση σαν αυτή. Οι παραδοσιακοί gamers όπως κι εγώ δικαιωθήκαμε.Eίμαστε εκεί που είστε εσείς τώρα, καιρό πριν... Δεν είμαστε τίποτα παρανοϊκοί τυπάδες που όλοι μας κοιτούσαν σαν τρελούς όταν ασχολούμαστε με games με τις ώρες ακόμα και ως -άκουσον άκουσον- ενήλικοι. Δεν ζούμε σε σπηλιές και ξέρουμε να ζούμε και την υπόλοιπη ζωή μας στο maximum πέρα από τα pixels των παιχνιδιών. Αυτό δεν ήταν ένα απλό πείραμα ήταν η γέννηση του casual gamer.Kαλωσήρθατε στον κόσμο της ηλεκτρονικής διασκέδασης "άπιστοι" NGs, το virtual μέλλον σας κρύβει πολλές εκπλήξεις".

Σβήνω το φως, φιλαώ το κορίτσι μου για καληνύχτα και με ένα ηλίθιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο προσωπό μου κλείνω τα μάτια μου να κοιμηθώ. Η εκδίκηση του gamer μόλις έχει συντελεστεί...

Tα Wii ζόμπι είναι πια ανάμεσά μας...

Ελπίζω να γελάσατε, να είστε όλοι καλά!