Οι παλιοί συμμαθητές και τα Όσκαρ της Φιλοζωικής (1ο Μέρος)...

Ας ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα από την αρχή φίλοι μου. Πρόσφατα συνόδευσα τη γυναίκα μου σε μία μάζωξη παλιών συμμαθητών της, που συνοδεύτηκε από κοπή πίτας. Αυτό από μόνο του δεν καθιστά κανένα κοσμοϊστορικό γεγονός, γιατί στην Ελλάδα κόβουν πίτα κάθε χρόνο από την ένωση νεκροθαφτών Ελλάδας μέχρι και τα στρουμφάκια. Η ουσία του πράγματος είναι ότι ένας τύπος σαν εμένα , άγνωστος μεταξύ αγνώστων, και με το κρασάκι να μην έχει δράσει ακόμα, άρχισε να παρατηρεί γύρω του... Κι έτσι απλά, μια συνηθισμένη βραδιά κοπής πίτας μεταμορφώθηκε σε μια εξαιρετική ευκαιρία για ποστ (παρολίγο να γράψω "τοστ" γιατί είμαι σε δίαιτα αλλά μιας και δεν έχω θολώσει από την πείνα τόσο, δώστε μου μερικές εβδομάδες ακόμα και τα ξαναλέμε)...

Φίλε βαριέμαι αφόρητα ας ρίξουμε έναν υπνάκο μέχρι να βγει η πρόεδρος...

Βρισκόμαστε που λέτε οι "συμμαθητές" καθισμένοι σε μια ουζεροκατάσταση με τη "χλιδή έννοια", "εμείς" σε τρία μεγάλα τραπέζια και η Φιλοζωική (άνευ ζώων που δε μαγειρεύονται) στα υπόλοιπα. Αριθμητικά μάς είχαν χαλαρά, αλλά σε ότι υπολειπόμαστε σε αριθμούς το αναπληρώναμε σε μπριο και νάζι, οπότε σε μια ενδεχόμενη σύρραξη θα ήταν σκληρή η μάχη. Ας αφήσουμε όμως τις μνημονιακές μου ορμές και βίαιες παρλαπίπες κατά μέρος(άλλωστε το facebook και το twitter βρίθoυν από δήθεν επαναστάτες του καναπέ)... Με μια πρώτη ματιά στα τραπέζια της Φιλοζωϊκής, παρατήρησα ότι επικρατούσε ένας λήθαργος άνευ προηγουμένου (έχω δει κηδείες με περισσότερο παλμό και δεν εννοώ φυσικά από τον αποθανόντα...), μια αναμονή για την κοπή της πίτας βασανιστική όσο και η ουρά της εφορίας αλλά με λίγο περισσότερο ποτό. Τότε σηκώθηκε εκείνος...

Κι όμως ήθελε να ξεκινήσει με αυτό, είμαι σχεδόν βέβαιος! Αααααχχχ, οι καλλιτεχνικές ανησυχίες του μουσικού μας θα έπρεπε να περιμένουν για κάποιο άλλο βράδυ...

Ο μουσικός της βραδιάς πήρε θέση πίσω από το αρμόνιο/ συνθεσάϊζερ και ενώ ήταν έτοιμος να παίξει το Axel F, συγκρατήθηκε... Έτσι με τέμπο απαλό και ληθαργικό ξεκίνησε να μας βάλει για υπ..... να μας διασκεδάζει! Τα πρώτα 2-3 τραγούδια πέρασαν και δεν ακούμπησαν, πιθανώς γιατί κάποιοι στο χώρο ανέβαζαν επικίνδυνα το μέσο όρο ηλικίας(άρα χαμήλωναν και το μέσο όρο ακοής, μα όλα εγώ θα σας τα λέω) και δεν ήταν για κασκαντεριλίκια τύπου χορού. Εκεί που το πράγμα φαινόταν χαμένη υπόθεση, οι συμμαθητές το είχαν ρίξει στο μπίρι μπίρι, ο μουσικός αναρωτιόταν που πήγαν λάθος τα πράγματα και κατέληξε μαζί μας και οι φιλόζωοι έκαναν υπνοθεραπεία επικοινωνόντας -προφανώς- με τηλεπάθεια , σηκώθηκε η προεδράρα...

Διέκρινα κάποιες ομοιότητες στη χορογραφία και το styling, αλλά πολύ αμυδρά ρε παιδί μου...

Η προεδράρα ήταν μια περίπτωση που θέλει ποστ από μόνη της ... Μια γυναίκα δήθεν όσο δεν πάει, με ένα αέρα παλιάς λολίτας που ξέπεσε αλλά χωράει ακόμα σε "εκείνα" τα ρούχα κι έχει ακόμα τα κοσμήματα για να αποδείξει τις παλιές καλές ημέρες στους τυχόν αμφισβητίες. Με καλές προθέσεις και συναισθήματα για τα ζώα, χωρίς αυτό να μεταφέρεται απαραίτητα και στους ανθρώπους, η "σιλουέτα μανεκέν" άρχισε να χορεύει ταγκό με μια άλλη γυναίκα (έτσι για να ανάψουν τα αίματα, μιας κι εδώ που τα λέμε οι φιλόζωοι άντρες παρτενέρ κάτω των 60 ήταν είδος προς εξαφάνιση...). Αφού το ταγκό των κολασμένων τελειώσε, οι γυναίκες κατέβηκαν από την πίστα και στο πάλκο (sic) ανέβηκε η Έφη Θώδη στα νιάτα της... Με φωνή που σε στέλνει σε πυρηνικό καταφύγιο, κι ένα μουσικό που προφανώς χαπακώνεται για να αντέξει το σουρεαλιστικό του πράγματος, η βραδιά μας συνεχίστηκε... Δεν είχα δει όμως το αποκορύφωμα του κιτς, οοοοχχχχιιιι αυτό ήταν μια έκπληξη που η πρόεδρος μου τη φύλαγε για αργότερα...

Μια επιστροφή φόρου σαν παραμύθι...

Προχωρούσε με γοργό βήμα κρατώντας σφιχτά την αλαβάστρινη θήκη εκκαθαριστικών εφορίας. Το χρυσοποίκιλτο έγγραφο "κοιμόταν" στοργικά στην αγκαλιά της θήκης, νανουρισμένο από τον ήχο των βημάτων του κορυφαίου φορολογούμενου της χώρας. Ο ήλιος χαμογελούσε παιχνιδιάρικα πίσω από τα αραιά σύννεφα, κι ένα ελαφρύ αεράκι προμήνυε ότι η ημέρα θα κυλούσε, μετά από καιρό, όμορφα. Τα τελευταία 100 μέτρα ο πολυτάλαντος φορολογούμενος τα διένυσε χορεύοντας κλακέτες, μια κλίση του που είχε μόλις τώρα ανακαλύψει. Ανυπομονούσε να εισπράξει την επιστροφή φόρου, όσο και το ντεκολτέ της Μπελούτσι ανυπομονεί να σπάσει μια μέρα τα δεσμά του και να δοξαστεί ελεύθερο στα αδηφάγα μάτια των αντρών(σ.σ. συμβιβαζόμαστε ως άντρες και με το ντεκολτέ της Έλενας Παπαβασιλείου κανένα πρόβλημα).

Επίσημη εκδοχή: Νομίζω ότι επιβαλλόταν από τη ροή του κειμένου και μόνο να μπει αυτή η φωτογραφία εδώ (Ανεπίσημη εκδοχή : Ναι καλά...χα,χα,χα).

Mετά από λίγη ώρα, έφτασε επιτέλους έξω από τις πολεμίστρες του κτιρίου της Μέγα Τράπεζας. Ο μύθος λέει ότι κάποτε οι πελάτες έπαιρναν αξιοπρεπή επιτόκια για τις καταθέσεις τους εκεί, αλλά σήμερα αυτά ήταν παραμύθια για να κοιμούνται τα παιδιά και να τρώνε το φαγητό τους. Διαφορετικά ο μπαμπάς θα κατέθετε όλο το χαρτζιλίκι τους στη Μέγα Τράπεζα και άντε μετά να κλείσει μάτι ο κάθε ανήλικος καταθέτης με το μάταιο του πράγματος. Στον ίδιο μύθο αναφερόταν επίσης ότι μόνο ο εκλεκτός θα έπαιρνε κάποτε χρήματα, χωρίς να τον σημαδεύουν οι βουτηγμένες σε μηδενικά επιτόκια ξιφολόγχες των άριστα εκπαιδευμένων καμικάζι ταμίων. Με αποφασιστικό βήμα, ο σούπερ φορολογούμενος μπήκε στην Μέγα Τράπεζα και αγόρασε έναν αριθμό προτεραιότητας από τον, φιλικό ομολογουμένως,μαυραγορίτη/λαχειοπώλη/κονφερανσιέ.Στη σειρά προτεραιότητας προηγούνταν αρκετά άτομα, οπότε ο υπέρ φορολογούμενος ξεκίνησε τις ασκήσεις διαλογισμού που του είχε μάθει η χρόνια ενασχόλησή του με τη φάρμα στο facebook. "Αν μπορώ να περιμένω 4 ημέρες τα καρπούζια να ωριμάσουν στην εικονική φάρμα μου, μα το Θεό μια τέτοια σειρά προτεραιότητας θα ναι παιχνιδάκι", αναλογίστηκε και κάθισε στη μοναδική ελεύθερη καρέκλα που βρήκε. Έβαλε λοιπόν το handsfree στο αυτί και άφησε τις ουράνιες "μελωδίες" του Sport Fm να τον συνεπάρουν...

Eλπίζω ο τελευταίος στην ουρά να είναι ο Xαϊλάντερ...

O χρόνος αναμονής ήταν τελικά μικρότερος από τον αναμενόμενο. Βλέπετε, ο άπαιχτος φορολογούμενος είχε κρυφούς άσσους στο μανίκι του. Μόλις είχε αποκτήσει τη δύναμη της τιτάνιας υπομονής (σ.σ. την είχε κάνει Level Up πρόσφατα, σε μία ουρά του ΟΑΕΔ στον υπερθετικό βαθμό) που τον διαφοροποιούσε από το σύνολο των υπόλοιπων πελατών της Μέγα Τράπεζας. Μετά από χρονικό διάστημα που για ένα κοινό θνητό πελάτη τράπεζας μοιάζει με αιώνα, αλλά για έναν αποφασισμένο να εισπράξει είναι παιχνιδάκι, ήρθε επιτέλους η ώρα. Ο μαγικός αριθμός προτεραιότητας 381 έλαμψε με την πιο λάγνα neon απόχρωσή του και ο φορολογούμενος σηκώθηκε μονομιάς από την άβολη καρέκλα (σ.σ. περιττό να τονίσω ότι ο πισινός του πολύ το φχαριστήθηκε ως εξέλιξη). Με αποφασιστικό βήμα, ο μεταλλαγμένος φορολογούμενος (σ.σ. είχε αποκτήσει τη δύναμη να εισπράττει βλέπετε) απέφυγε τα πεσμένα κατάχαμα ακίνητα κουφάρια των ατόμων, που είχαν αριθμό αναμονής από 500 και πάνω, και έφτασε στο ταμείο. Με μετρημένες κινήσεις και τη χάρη ενός "Νουρέγιεφ του ΣΔΟΕ" άνοιξε την αλαβάστρινη θήκη και έβγαλε έξω το ιστορικό εκκαθαριστικό. Ένα χρυσό φως πλημμύρισε την αίθουσα...

Ήταν όντως ένα εκκαθαριστικό σημείωμα είσπραξης δεν υπήρχε αμφιβολία για αυτό...

Οι περισσότεροι πελάτες δάκρυσαν, άλλοι πρόσκαιρα "αναστήθηκαν" από το πάτωμα οπλισμένοι με νέο κουράγιο, ενώ ο ταμίας άρχισε να προσκυνάει το χαρτί που μέχρι τότε υπήρχε μόνο στη σφαίρα του μύθου. Όλοι ήξεραν τον μύθο του Εκλεκτού με το μαγικό ροζουλί εκκαθαριστικό(σ.σ. αααχχ τι χαριτωμένο...) που θα εισπράξει μια ημέρα αντί να πληρώσει, αλλά κανείς δεν πίστευε ότι ήταν κάτι παραπάνω από ένας αστικός μύθος για να παρηγορούνται αυτοί που αιώνια πληρώνουν. Μα να τώρα, μπροστά τους συντελούνταν ένα μικρό θαύμα... Στη θέση του πρώτου υπαλλήλου που είχε λιποθυμήσει, ένας άλλος πραγματικός βετεράνος του είδους, μια σπάνια ράτσα ευλογημένη πιθανώς από τον ημίθεο Τσακ Νόρις, πλήρωνε έναν πελάτη χωρίς αντίρρηση και "άμπαλα" τραπεζικά επιχειρήματα. Τα χαρωπά ευρώπουλα, υπό το βλέμμα του απίστευτα cool φορολογούμενου και του σκληροτράχηλου ταμία, προχώρησαν υπάκουα με διάταξη παρέλασης προς το άδειο πλην λαίμαργο πορτοφόλι...

Money for nothing baby:).

Κάπου στον απόμακρο πύργο του, ο μάγος των οικονομικών Μπένι Φόρουμαν δάκρυζε από απόγνωση... Πήρε χρήματα από όλους εκτός από έναν και ο κόσμος του δεν θα ήταν ποτέ πια ο ίδιος...

Υ.Γ.1 : Η ιστορία στην οποία βασίστηκε το παραπάνω ποστ είναι απίστευτα βαρετή. Αν θέλετε συμβατικά γκρινιάρικα ποστ, στραφείτε αλλού. Γέμισε ο τόπος με γκρίνια και δε σκοπεύω να μπω στο παιχνιδάκι αυτό...

Υ.Γ.2 : Επέστρεψα και αυτή τη φορά το εννοώ. Μετά από καιρό έχω διάθεση να γράψω και πάλι...

Φάε τη μπούφλα σου στην Ελλάδα...

Παρακολουθώντας τα χθεσινά γεγονότα στην Πλατεία Συντάγματος και βουτηγμένος στην όλη παράνοια του πράγματος είχα μια επιχειρηματική αναλαμπή βλακωδών διαστάσεων. Αυτό το υπερθέαμα με τα καπνογόνα, τους κουκουλοφόρους, τους "Αγανακτισμένους" και τους άντρες των ΜΑΤ να πλακώνονται όλοι μαζί αλαλάζοντες, ανοίγει τέτοιες προοπτικές για τον τουρισμό μας που έμεινα άφωνος με το επιχειρηματικό μου δαιμόνιο (άλλωστε πενία τέχνες κατεργάζεται έτσι δεν έλεγαν οι παλιοί...) . Πριν πάρετε τηλέφωνο στο πλησιέστερο τρελάδικο (αν έχουν ακόμα τηλέφωνο αυτά και δεν τους το έκοψαν) αφήστε με να εξηγήσω το "μεγαλειώδες" σχέδιό μου...

Ας αναλογιστούμε για μια στιγμή πως παρουσιάζεται η Ελλάδα ως τουριστικός προορισμός στο εξωτερικό: "Ένα υπέροχο μέρος ευλογημένο από τους θεούς του Ολύμπου (και με πιστοποίηση ISO 9 ακόμα κι αν είναι από τον Τάκη τον μονόφθαλμο γραμμένη με κηρομπογιές), με ανθρώπους φιλόξενους και ένα τοπίο απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς για γαρνιτούρα στην απόλαυση των ξένων επισκεπτών". Κακά τα ψέματα, όσο ειδυλλιακά και όμορφα φαίνονται όλα αυτά σε ένα ταξιδιωτικό φυλλάδιο ή σε ένα τουριστικό σάϊτ του ίντερνετ, άλλο τόσο βαρετά και πεζά φαίνονται σε κάποιον που θα έρθει στη χώρα μας μετά από λίγες ημέρες. Ήδη φαντάζομαι τις σκέψεις των ξένων τουριστών που έχουν την "ατυχία" να έρθουν εδώ για διακοπές μόλις παρέλθουν οι πρώτες ημέρες άκρατου ενθουσιασμού με την επιλογή προορισμού τους: "Moυσακάς πάλι..." , " Απέραντο γαλάζιο και ηλιοβασίλεμα to die for πάλι..." , " Ηρεμία και ξεκούραση πάλι...". Όπως καταλαβαίνετε, αυτό που θέλει να αποφύγει ο κάθε σώφρων τουρίστας στις διακοπές του - η ρουτίνα - είναι θέμα χρόνου με την παρούσα τουριστική πολιτική της χώρας. Τώρα όμως, έχουμε πλέον και άλλα κόλπα πιο kinky στο Σύνταγμα Arena και νομίζω ότι οι Τούρκοι ήδη οπλίζουν τους Patriot για να αναχαιτίσουν την επιχειρηματική μας δεινότητα και τον πρωτοπόρο σχεδιασμό μας σε θέματα τουρισμού...

Αφήστε με να σας παρουσιάσω λοιπόν το "Syntagma Arena Challenge" μια καταπληκτική σύλληψη της αθάνατης ελληνικής πραγματικότητας που μπροστά της το πιο ακριβό reality μοιάζει με καραμέλα για το λαιμό χωρίς vapour action. Στο Syntagma Arena Challenge κανείς τουρίστας δεν μένει παραπονεμένος... Θες να τις φας από ειδικά επιλεγμένο αστυνομικό με το παραδοσιακής κατασκευής ελληνικότατο γκλομπ (ευλογημένο από τον ημίθεο Ηρακλη που το χε πολύ με τα ρόπαλα από παιδί και κατασκευασμένο από την φτωχή πλην τίμια Ήφαιστος Industries), έχει προβλεφθεί.Θα σε τουλουμιάσουν στο ξύλο και θα πάρεις μια γεύση από το πως ο Leonidas ξηγήθηκε στα γατάκια τους Πέρσες με κόλπα λιμανιώτικα Πασαλιμανιώτικα (μάθημα ιστορίας και άσκηση μαζί, αυτά είναι). Έχεις τη φήμη σκληρού άντρα και θέλεις να δείξεις την πιο ευαίσθητη πλευρά σου; Κανένα πρόβλημα... Θα φας τόσο δακρυγόνο στη μάπα που το κλάμα που έριξαν οι γυναίκες στον "Τιτανικό" θα φαντάζει πια μια αδιάφορη μακρινή ανάμνηση. Έχουμε όμως και άλλες επιλογές ακόμα πιο interactive. Διάλεξε τον αγαπημένο σου κουκουλοφόρο, ντύσε τον με τα πολεμικά χρώματα της επιλογής σου και βάλτον να διαγωνιστεί μαζί με άλλους κουκουλοφόρους τόσο για τις στυλιστικές του επιλογές, όσο και για την αποτελεσματικότητα του στο πεδίο της μάχης. Βγάλε επίσης φωτογραφία μαζί του για να έχεις πάντα κολλημένο στο ψυγείο σου το πρόσωπο της σύγχρονης Ελλάδας και να μας θυμάσαι... Και φτάνουμε και στους "Αγανακτισμένους", που αποτελούν το audio της όλης εμπειρίας... Πάρε τα συνθήματά τους, τα τόσο "επιλεκτικά μαζικά" και ψάξε να βρεις πόσες διαφορετικές κατηγορίες δικαίως ή μη απεργούντων έχουν παρισφρήσει στις τάξεις τους, κάθε κατηγορία με τις δικές της μοναδικές ιδιότητες (π.χ. οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ φωσφορίζουν στο σκοτάδι και πάει λέγοντας).

Δεν ξέρω αν το κατάλαβες αγαπητέ φίλε και κύριε χρηματοδότη της χώρας μου τουρίστα, εδώ ήρθες για να επιβιώσεις όχι για να περάσεις καλά. Δεν καθόμαστε τώρα μικρέ τουρίστα τρέχουμε, τρέχουμε, μακριά από ένα έθνος (κι εδώ ανήκουμε όλοι μαζί ξέρετε, "Αγανακτισμένοι" + κουκουλοφόροι + αστυνομικοί + υπόλοιποι, αντίθετα με το τι ευαγγελίζονται πολλοί...) σε αναταραχή, που διαδηλώνει όπως έζησε τη ζωή του, έντονα και με πάθος αλλά πάντα χωρίς συναίσθηση της συνολικής του προσωπικής ευθύνης...