Καμιά φορά τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα...

Κάποτε ξεκίνησε με ένα στόχο πολύ ασαφή που αχνοφαινόταν πάνω από τα μετεφηβικά του χνούδια. Μια φοιτητική ζωή γεμάτη, ευχάριστη πλούσια σε εμπειρίες... Ο καιρός προχωρούσε και αυτό που σπούδαζε άρχισε να τον ενδιαφέρει όλο και περισσότερο. Μετά ήρθε το μεταπτυχιακό και καινούριοι δρόμοι ανοίχτηκαν φαινομενικά μπροστά του. Δρόμοι συναρπαστικοί και με απαραίτητο στοιχείο μια ρομαντική βλακεία για να τους διαβείς. Με εφόδιο την πεποίθηση ότι μπορούσε να βάλει το λιθαράκι σου και να κάνει κάτι χρήσιμο που πολλοί δεν θα μάθαιναν αλλά εκείνος θα ήταν περήφανος που συμμετείχε. Το μεταπτυχιακό τελείωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αλλά ο δρομέας της ζωής είχε μείνει από δυνάμεις κι αντοχές.Φθαρμένος από μία πραγματικότητα που δεν ήθελε να είναι μια εικόνα της μελλοντικής του ζωής, σε μια ξένη χώρα. Γύρισε λοιπόν πίσω... Απογοητεύτηκε, συμβιβάστηκε, έχασε το δρόμο του, έχασε το κίνητρό του, δοκίμασε να προσαρμοστεί σε άλλα πράγματα που δεν του πήγαιναν. Βαθιά μέσα του όμως, η παλιά φλόγα ακόμα σιγόκαιγε...

Κάπου στην πορεία συνάντησε μια κοπέλα... Είχε χάσει κι εκείνη κάπου το δρόμο της κι έψαχνε ένα λιμάνι να ξαποστάσει, να αναθεωρήσει, να ονειρευτεί και να προχωρήσει στην επόμενη φάση της ζωής της. Δεν πήρε πολύ καιρό και τα φαινομενικά αταίριαστα έδεσαν, συμπληρώθηκαν υπέροχα και η κοινή τους ζωή απέκτησε μια αγόγγυστη ισορροπία που δεν είχαν ξαναζήσει. Άρχισαν να ονειρεύονται για το μέλλον και να φαντασιώνονται πότε σοβαρά και πότε αστεία πως θα εξελιχθούν τα πράγματα για αυτούς. Εκείνος όμως πάντα είχε ένα αγκάθι μέσα του... Εκείνη την παλιά ενόχληση που του θύμιζε ότι έχει συμβιβαστεί σε δρόμους που δεν του ταιριάζουν... Ο καιρός είχε περάσει λίγο αλλά όχι αρκετά για να μην υπάρξει άλλη ευκαιρία... Η κοπέλα τον πίστευε, πάντα τον πίστευε, ίσως περισσότερο από όσο πίστευε και ο ίδιος τον εαυτό του. Άρχισε λοιπόν και πάλι το κυνήγι του ονείρου με μία νέα πεποίθηση ότι αυτό είναι προορισμένος να κάνει ή έστω να προσπαθήσει να κάνει... Λίγο, λίγο βήμα-βήμα, συνάντηση, συνάντηση, η ελπίδα άρχισε να γεννιέται πάλι μέσα του: "Λες;" αναρωτήθηκε, "λες τα όνειρα να γίνονται πραγματικότητα καμιά φορά;" συνέχισε ακόμα δύσπιστος για την θετική εξέλιξη που διαφαινόταν μπροστά του. Και τελικά έφτασε η μέρα που η θεωρία έγινε πράξη και η αμυδρή ελπίδα απτή πραγματικότητα...

Επιτέλους ξεκινάει...

Υ.Γ.: Αφιερώνω αυτό το κείμενο σε αυτούς που πραγματικά πίστεψαν σε εμένα και ιδιαίτερα στη μητέρα μου και στην κοπέλα μου. Σας ευχαριστώ που είστε πάντα δίπλα μου!

3 και κάτι μήνες μετά το στρατό....

Δεν ξέρω βρε παιδιά αλλά όλη αυτή η εμπειρία με το στρατό μου φαίνεται τόσο μακριά πια. Ζω με την κοπέλα μου, μπαίνω σιγά σιγά σε μια σειρά στα επαγγελματικά, κάνω κοιλιακούς φέτες (σ.σ. οκ, λέμε και καμία μαλακ... να περάσει η ώρα χα,χα,χα) και γενικά η ζωή έχει επιστρέψει σε φυσιολογικούς ρυθμούς. Κι όμως, 3 και κάτι μήνες πριν, οι έννοιες μου - όπως και του κάθε φαντάρου- ήταν πότε θα πάρω άδεια, αν θα κάνω σκοπιά, πώς θα κοιμηθώ περισσότερο για να περάσει ο χρόνος ανώδυνα, πάντα "κρυμμένος" από τα μάτια των ανωτέρων κι αν σήμερα θα έχει "πάλι" κοτόπουλο ή μακαρόνια. Άσε που είχα και τον καημό πότε θα ξαναδώ το κορίτσι μου επιτέλους (σ.σ. είπαμε ερωτευμένος φουλ). Ζούσα σε ένα "χακί οικοσύστημα" με το δικό του τρόπο ζωής, τόσο αποκομμένος από την πραγματικότητα της χώρας (σ.σ. το οποίο δεν είναι απαραίτητα και κακό εδώ που τα λέμε χα,χα,χα) που οι προκλήσεις που αντιμετωπίζω σήμερα μου φαίνονταν σαν ιστορίες επιστημονικής φαντασίας που αφορούσαν άλλους ανθρώπους, "αυτούς εκεί έξω". Είναι περίεργο, κάτα κάποιο τρόπο ήμουν εγώ και δεν ήμουν εγώ, "εκείνος ο Χρήστος".

Ήμουν τρελό "μαχίμι" πάντως σας λέω!!! Ναι πως... χα,χα.χα!!!

Η μεγάλη διαφορά του "τώρα" με το "τότε" είναι η δυνατότητα επιλογής στα μικρά πράγματα της καθημερινότητας που τότε δεν υπήρχε. Αυτό το αίσθημα ελευθερίας από μία κατάσταση που ήταν παραφύση για την φυσιολογική μου υπόσταση ως νέου ανθρώπου και άντρα. Από την αλλη πλευρά, αυτό που "κατάφερε" η στρατιωτική θητεία ήταν να με κάνει να εκτιμήσω την πραγματική αξία των απλών πράγματων που έχουμε οι περισσότεροι από εμάς ως δεδομένα. Μια βόλτα με την κοπέλα μου, μια έξοδο για σινεμά, ένα ποτό με φίλους, όλα αποκτούσαν μεγαλύτερη αξία όταν ήμουν φαντάρος (σ.σ. ναι τόσο "παλιά" χα,χα,χα). Αλλά πάει αυτό πέρασε και είμαι εδώ και 3 και κάτι μήνες πολίτης του κόσμου και πάλι. Πώς τα φέρνει όμως η ζωή ρε παιδί μου... Η Κρήτη την οποία είχα επισκεφτεί μια φορά στη ζωή μου για διακοπές, γύρω στα 18, μπορεί να είναι το σπίτι μου για τα αμέσως επόμενα χρόνια. Τι να κάνω, με τύλιξε η Κρητικοπούλα μου και πολύ μου άρεσε να σας πω την αλήθεια,χα,χα,χα. Ανεξάρτητα που θα καταλήξω τελικά, διανύω μία από τις καλύτερες περιόδους της ζωής μου όσο κι αν το επαγγελματικό κομμάτι αποτελεί ακόμα "μια δουλειά σε εξέλιξη".Επίσης πρέπει επιτέλους να ρίξω τα περιττά κιλά με τα οποία με "προίκισε" η μαμά πατρίδα (σ.σ. και δεν το χω με τη γυμναστική, μα καθόλου όμως χα,χα,χα).


Και τώρα τρέξιμο:).

Αυτά τα ολίγα για την ώρα, έτσι για να ζωντανέψει λίγο και το ρημάδι το μπλογκ μου !Αν και αν κρίνω από τα λινκς μου, το έχουμε λίγο "κόψει στον ύπνο" με το μπλόγκιγκ γενικώς. Δε βαριέσαι καλά να περνάμε και υπόσχομαι ένα πιο διασκεδαστικό επόμενο ποστ, όταν κι όποτε.

Να είστε όλοι καλά!

PRO εναντίον ροζ πανδαισίας σημειώσατε 1...

PRO Evolution Soccer (known in Japan and the Americas as Winning Eleven and known in most non English-speaking Europe as PES) is a football (soccer) video game series developed by Konami (KCET). It is very popular in Europe [1].

O "έρωτας" ξεκίνησε πριν αρκετά χρόνια όταν δοκίμασα για πρώτη φορά να παίξω το Pro Evolution Soccer στο πρώτο Playstation. Είχα ακούσει τόσα για αυτό θυμάμαι. Ότι είναι "δύσκολο, θυμίζει πολύ το πραγματικό ποδόσφαιρο, θέλει χρόνο να το μάθεις και όταν σκοράρεις νιώθεις πραγματικά μια αίσθηση ικανοποίησης". Απηυδισμένος με τα τυποποιημένα γκολ του αντίπαλου δέους FIFA (σ.σ. Μποοοουυυυυυ...) είπα να δοκιμάσω ο gamer αυτό το καινούριο "φρούτο¨ στο χώρο του ηλεκτρονικού ποδοσφαίρου. Οι πρώτες εντυπώσεις αρνητικές... Χειρότερα γραφικά από το FIFA, δύσκολος έλεγχος της μπάλας, οι παίχτες να στρίβουν σαν τανκς και τα σουτ μου να έχουν καλύτερες πιθανότητες να πετύχουν κανά πουλί παρά να μπουν γκολ.Κι όμως, κάτι με γοήτευε με ένα περίεργο μαζοχιστικό τρόπο να επιμείνω, να δω γιατί τόσοι ποδοσφαιρόφιλοι ανα τόν κόσμο είχαν σαγηνευτεί από τα virtual θέλγητρα του εν λόγω βιντεοπαιχνιδιού. Και έτσι, επέμεινα...


Ήταν το μόνο "σχετικό" βιντεάκι που βρήκα με αυτό το "ανεβαστικό" τραγουδάκι:).

Να μαι τώρα το σωτήριον έτος 2009, να επιμένω να παίζω το Pro Evolution (την έκδοση 2009 συγκεκριμένα) στην κονσόλα Xbox360. Το Fifa έχει βελτιωθεί πάρα πολύ αλλά κάτι που μεγάλωσα και βαριέμαι να αλλάζω συνήθειες, κάτι η μοναδικότητα που προσεγγίζει το ποδόσφαιρο το PRO ,εξακολουθώ να είμαι πιστός φαν. Φυσικά με άλλες έννοιες στο μυαλό μου αυτή την περίοδο αλλά και με την σχέση μου, την "ροζ πανδαισία" του τίτλου , μια "δουλειά πλήρους απασχόλησης", το τάϊμινγκ του να παίξω PRO έχει εξελιχθεί σε μια μορφή τέχνης από μόνο του. Πρέπει να λείπει αν είναι δυνατόν η κοπέλα μου( σ.σ. αν και προς τιμήν της ποτέ δεν με έπρηξε για τις gaming συνηθειές μου, πώς να μην την λατρεύω λοιπόν χα,χα,χα), να είμαι σχετικά ξεκούραστος για να αποδώσω ο παίχτης στο μάξιμουμ και αν πετύχω on-line και τον αγαπημένο μου ξάδερφο ακόμα καλύτερα, να σμίξουμε τις PROμανίες μας! Σήμερα, Κυριακή, μετά από ενα μεγαλειώδες μεσημεριανό τραπέζι σε ένα φιλικό σπίτι και με την κοπέλα μου απούσα το απόγευμα λόγω δουλειάς (είναι νοσηλεύτρια) το πλάνο της ημέρας είχε εντυπωθεί στο μυαλό μου σαν τηλεγράφημα από κάποιον ανύπαρκτο PROμανή αποστολέα: "Επιστρέφω από τραπέζι ΣΤΟΠ. Κοιμάμαι δύο ώρες για να στρώσω επιδερμίδα και να μαι φρέσκος ΣΤΟΠ. Παίζω PRO μέχρι τελικής πτώσεως και βάλε ΣΤΟΠ. ", Έτσι κι έγινε και κατά το απογευματάκι ξεκίνησα να παίζω...

Ξεκίνησα λοιπόν να κατακτήσω τα εικονικά τρόπαια των ονείρων μου... Η βραδιά δεν θα εξελισσόταν ακριβώς έτσι, βέβαια:).

Στην αρχή έπαιξα με την virtual ομάδα μου στο πρωτάθλημα που συμμετέχω στο παιχνίδι offline, μέτα μπήκε ο ξάδερφος και του δώσαμε και κατάλαβει on-line (σ.σ. για ένα δύο ματσάκια βρε παιδιά έτσι για να ανάψουν τα αίματα) και ως κερασάκι στην τούρτα είπα να δοκιμάσω να παίξω οn-line με κάποιον άγνωστο για να μετρήσω τις δυνάμεις μου. Το παιχνίδι ξεκίνησε ,εγώ επέλεξα την Τσέλσι και αυτός την Μπαρτσελόνα. Το ματς ήταν δυνατό και εγώ χαμένος μέσα σε αυτό αγωνιζόμουν βλακωδώς μεν παθιασμένα δε, για ένα high score για μια Ιθάκη που θα έλεγε και ο Καβάφης αν ήταν gamer (σ.σ. αυτός έχασε χα,χα,χα...). Όπως και να έχει με το σκορ να είναι 3-1 υπέρ μου χτύπάει το ρημάδι το ασύρματο το τηλέφωνο. Εγώ απορροφημένος στο ματς δεν το σήκωσα και μιας και το να κάνεις παύση σε παιχνίδι που παίζεται on-line είναι λίγο προβληματικό , προσπάθησα να το αγνοήσω. Έλα ντε που ο "ασύρματος διάολος" συνέχισε να κουδουνίζει και να μου σπάει τα νεύρα!!! "Μα ποιος διάολο είναι τέτοια ώρα δεν σέβονται τίποτα πια!" (σ.σ. δύο φορές είπα διάολος ξημερώματα Μεγάλης Εβδομάδας... καλά το πάω ο χριστιανός χα,χα,χα) έκραξα με αγανάκτηση και σήκωσα το ασύρματο να απαντήσω. Πολύ αργά... ο καλών είχε παραδώσει πνέυμα και σταμάτησε να επιμένει.

Το καλό που σου θέλω να σκοράρεις αλλιώς θα σε στείλω να φέρνεις νερά στον πάγκο, ακους!:).

Σαν να μην έφτανε που ο άγνωστος τηλεφωνικός κανάγιας με έβγαλε για δευτερόλεπτα από τη virtual PRO μυσταγωγία μου, η στιγμιαία έλλειψη συγκέντρωσης από μέρους μου στο παιχνίδι είχε ως αποτέλεσμα ο on-line αντίπαλός μου να μειώσει σε 3-2 και το ματς να γίνει ντέρμπι. Αφού μουρμούρισα για λίγο με αυτή την εξέλιξη, ξαφνικά συνειδητοποίησα ποιος είχε πάρει τηλέφωνο... Η κοπέλα μου που μου είχε δώσει νωρίτερα τα κλειδιά της από το σπίτι, μόλις είχε γυρίσει από τη βάρδια της κουρασμένη και δεν μπορούσε να μπει μέσα(σ.σ. κοινώς την πουτσ... ΟΚ δεν θα το πω, αλλά το πιάσατε το υπονοούμενο μεγάλοι μεγάλοι χα,χα,χα). Πατώντας με μανία το κουμπί της παύσης έτρεξα προς την πόρτα αλλά ήταν ήδη πολύ αργά... Η ροζ πανδαισία μου είχε φτάσει μέχρι την εξώπορτα του σπιτιού με τη βοήθεια της αδερφής της, και με τη διάθεσή της εμφανώς "μη ροζ". Είχε όλα τα δίκια του κόσμου, μου μουρμούρισε με το γνωστό της χαριτωμένο ομολογουμένως τρόπο (σ.σ. εντάξει ρε παιδιά είμαι πολύ ερωτευμένος όλα "¨χαριτωμένα" τα βλέπω πάνω της, δώστε μου λίγο χρόνο θα "επανέλθω"... χα,χα,χα) και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα. Αφού ψέλισα ένα απίστευτα νωχελικό "Συγνώμη κορίτσι μου έχεις δίκιο..." έφυγα σφαίρα για το Χbox360. Είχαμε κι ένα ματς να τελειώσουμε κυρία μου και δεν μου αρέσει να αφήνω μισές δουλειές... Περιττό να πω ότι ήμουν τσατισμένος ,τόσο που δεν άνοιξα εγκαίρως την πόρτα, όσο και με το γεγονός ότι μου έκοψαν την παρτίδα PRO στο κρισιμότερο σημείο της. Με αυτά και με αυτά ο αντίπαλος μου δεν είχε πραγματικά καμία ελπίδα. Το τελικό σκορ 5-2 υπέρ μου, μια πραγματική συντριβή για τον αντίπαλο. Είμαι σίγουρος ότι εκείνη τη στιγμή αν μπορούσα να τον δω θα τον έβλεπα να μοιρολογεί σε κάποια άκρη του διαδικτυακού κόσμου "για το κακό που τον βρήκε". Σαφώς ικανοποιημένος με τον εαυτό μου και με την PRO λιμπιντό μου στα ύψη, έσβησα το Xbox360 και κατευθύνθηκα προς το "αναβράζων" κορίτσι μου. Όπως θα έλεγε και η κοπέλα μου, εκεί μπήκα πλέον σε "πουστριλίτσες" mode μιας και άρχισα τις γλύκιες και τα χαδάκια να σώσω ότι σώζεται. Και που στε παιδιά, έπιασε:).

Έλα δε θέλω ηττοπάθεια στην ομάδα, ο τύπος έχασε το οn-line ματς και η καλή μου δεν μου κράτησε μούτρα. Συνολικά η βραδιά κρίνεται πετυχημένη λοιπόν χα,χα,χα!!!

Τελικά η ζωή είναι σαν τα βιντεοπαιχνίδια, μπορεί να χάνεις μερικές φορές αλλά ο επιμένων νικά ή τουλάχιστον έτσι θέλει να νομίζει...

Με αυτά τα λόγια που αποπνέουν την εμπειρία χρόνων στα γήπεδα του PRO σας αφήνω για σήμερα.

Μέχρι την επόμενη φορά να είστε όλοι καλά και καλό Πάσχα να έχουμε!

Υ.Γ.1: Αυτό το ποστ το αφιερώνω στην Ενεσούλα μου. Λυπάμαι μωρό μου, μπορείς να βγάλεις τον άντρα από το PRO αλλά δεν μπορείς να βγάλεις το PRO από τον άντρα:).


Το μόνο φινάλε που θα μπορούσε να έχει αυτό το ποστ, δε νομίζετε;

Y.Γ.2: Τελικά με βάση το τραγούδι μόνο οι μπάφοι μου λείπουνε χα,χα,χα!!!