The σιρόπι chronicles: Καημένη Ελληνική γλώσσα τι σου 'μελε να πάθεις...

Αυτό δεν είναι ένα ποστ για άτομα με περίεργες προφορές και ιδιώματα που συνάντησα στο χωνευτήρι της Ελληνικής στρατιωτικής ζωής. Δε λέω βέβαια.... Αυτή η ρημάδα η θητεία με έφερε σε επαφή με "αξάν" που σπάνε κόκαλα και εκφράσεις πιο "εκρηκτικές" από τα βλήματα των όπλων μας.Παρ' όλα αυτά ο Πίκος Απίκος επιβιώνει αξιοπρεπέστατα μέσα σε αυτόν τον "κυκεώνα" γλωσσικών μαργαριταριών που αντιμετωπίζει καθημερινά (σ.σ. Έγραψα τη λέξη "κυκεώνας"...ουάου...I'm not braindead just yet, χαχαχα). Μετά από αυτό το ανούσιο παραλήρημα του γράφοντος που, όπως και να έχει, δοκίμασε τις αντοχές των όποιων αναγνωστών του (σ.σ. Ζέστη καταραμένη παιδιά...Τι περιμένατε; Κυκλοφορούμε μέσα στις τριαντάρες Κελσίου ντυμένοι με την "ελίτ" των καραβόπανων...) ας περάσουμε στο θέμα μας.

Όσοι περιμένατε ένα μάθημα σωστών ελληνικών από ένα trendy δάσκαλο ατυχήσατε...Λεκτικές "βαρβαρότητες" εν όψει και όποιος αντέξει:).

Το "κακό" ξεκίνησε όταν μπήκε εκείνη στη ζωή μου... Aν και στην αρχή επικοινωνούσαμε, ο Πίκος και η Πίκα του, με νορμάλ εκφράσεις του ελληνικού λεξιλογίου που τιμούν τη δημοτική και την καθιέρωσή της, το πράγμα γρήγορα άλλαξε... Στη ζωή μας μπήκαν σαν σίφουνας τα υποκοριστικά, οι κομμένες λέξεις και γενικώς η επικοινωνία με το έτερον ήμισυ πέρασε σε άλλο επίπεδο (σ.σ. Ποτέ δεν είπα σε επίπεδο ανώτερο του προηγούμενου, έτσι...χαχαχα).Ξαφνικά, ένα ολόκληρο λεξιλόγιο, αποκλειστικά "δικό μας", δημιουργήθηκε από το πουθενά."Λέξεις" όπως: "βουπ βουπ", "γούτσου γούτσου", "λίνι", "μωό", "κοΐτσι" και άλλα τέτοια εισέβαλλαν στην καθημερινότητά μας ανεβάζοντας τον "σόρολοπ factor" σε δυσθεώρητα ύψη στην "ρομ-κωμική" κλίμακα. Τόσο σιρόπι, εμείς και τα γλυκά του κουταλιού ένα πράγμα:) .

Πολύ σιρόπι βρε παιδί μου... μα δηλαδή έλεος... δεν κρατάμε ούτε τα προσχήματα πια το ζευγάρι... Πείνα καταραμένη γενικώς:).


Και καλά εμείς, τα δυό ερωτευμενάκια μέχρι τελικής πτώσεως εις την ν. Δικό μας το γήπεδο της σχέσης, δική μας και η μπάλα για να ντριμπλάρουμε ως άλλοι Κριστιάνο Ρονάλντο τα "βαρετά" (πλην νορμάλ, χαχαχα) στερεότυπα της ελληνικής γλώσσας. Οι "τρίτοι" τι φταίνε, μου λες; Για παράδειγμα, η αδερφή της ροζ πανδαισίας που έχω την τιμή ν' αποκαλώ σύντροφό μου (σ.σ. Και όχι, δεν είμαστε μέλη του Κ.Κ.Ε., δεν κάνουμε τέτοια "συναρπαστικά" πράγματα ως ζευγάρι...). Η εν λόγω αδερφή άνευ χαρτοφυλακίου και με ουδεμία σχέση με το πρόσφατο "αδερφομάνι"της Τήλου, έχει ιδιότυπες αντιδράσεις στα λεκτικά ατοπήματα και τη συγκεκριμένη συμπεριφορά του ερμαφρόδιτου "τέρατος" που λέγεται "Πικενεσούλα". Με άκρως ιατρικούς όρους το λες και αλλεργία. Αλήθεια σας λέω!!! Μόλις το μπαράζ των σιροπιαστών στιχομυθιών του ζευγαριού αρχίζει, η "sister of no mercy" ξεκινά ν' ανεβάζει στροφές και το μάτι της περνά σε "μη χέσω..." mode. Αυτό είναι κάτι το παροδικό βέβαια και απλά ο προπομπός του επερχόμενου "μην ξεράσω" mode. Αν και φαν των γλυκών, γενικώς, μάλλον τα σιροπιαστά δεν είναι το φόρτε της, δε μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς (σ.σ. Παρεπιπτόντως, μόλις υπέγραψα τη θανατική μου καταδίκη, αλλά, όπως έλεγαν και οι Queen: "who wants to live forever", χαχαχα).

Aδερφή Μάρίνα και λοιπές "αντιδραστικές δυνάμεις" δείξτε οίκτο στις ακρότητες ενός βαριά ερωτοχτυπημένου φαντάρου και της ροζέ αποχρώσεων νοσηλεύτριας της καρδιάς του. Η "ασθένεια" είναι ανίατη η ρημάδα:).

Μεταξύ μας τώρα, καταλαβαίνω απόλυτα ότι ένας "τρίτος" ανεβάζει ζάχαρο - στα όρια διαβητικού κώματος, - για να μην κάνουμε και μισές δουλειές όταν υπερβάλλουμε - όταν ένα βαθιά ερωτευμένο ζευγάρι επικοινωνεί με τη δική του "άθλια" προσωπική αργκό, γράφοντας οποιοδήποτε καθωσπρεπισμό στα παλαιότερα των υποδημάτων του. Συνειδητοποιώ ότι μιλάω και ενεργώ όπως ποτέ πριν στη ζωή μου και το "pink overdose" κορίτσι μου βρίσκεται στην ίδια ακριβώς κατάσταση... Ευτυχώς!!! Αλλιώς θα κυκλοφορούσα με μια χάρτινη σακούλα στο κεφάλι, για να κρύψω τη "δήθεν" ντροπή μου για το μονόπλευρο του πράγματος. Και ας μη μιλήσουμε για το ότι δεν τηρώ τίποτα από τον must δωδεκάλογο του "ιδανικού" - και καλά - άντρα των life style περιοδικών με τους αγαμ*, ξερόλες συντάκτες.

Έτσι που λέτε παιδιά, δηλώνω "guilty as charged" και συνεχίζω ακάθεκτος το "ερωτοχτυπημένο" μου οδοιπορικό, παρέα με το πάντα χαμογελαστό κορίτσι μου!

Υ.Γ.1: Αδερφή Μαρίνα υπομονή!!! Καψούρα είναι (δεν) θα περάσει:)
Υ.Γ.2: Καθόλου άσχημα για κάποιον με 3 ώρες ύπνο, ε; χα,χα,χα!!!

Μέχρι την επόμενη φορά, να είστε όλοι καλά!!!

Όταν το μπλογκ σου, σού φαίνεται ένα "εξωτικό" μέρος...

To μπλογκ μου?

Ε ναι λοιπόν το παραδέχομαι... Είχα καιρό να μπω στο "Έκτακτο Παράρτημα" και να δω τι κάνουν τα μπλογκοφιλαράκια μου, πόσο μάλλον να γράψω κάτι σε αυτή την ταπεινή μπλογκογωνιά. Η αλήθεια είναι ότι πέρασα ένα μήνα με αρκετά σκαμπανεβάσματα στην ψυχολογία μου και όχι κατά κύριο λόγο εξαιτίας του φανταρικού. Μια προσωπική περιπέτεια με ένα θέμα ύγειας ενός αγάπημένου μου προσώπου, δοκίμασαν τις αντοχές μου ως ανθρώπου σε βαθμό μεγαλύτερο του συνηθισμένου... Το μεγάλο σοκ μιας εφιαλτικής αλλαγής στα δεδομένα της ζωής μου αποφεύχθηκε, "πέρασα" τις εξετάσεις μου σαν στήριγμα μιας οικογένειας σε κρίση και συνεχίζω ακάθεκτος τη θητεία μου ευρισκόμενος πλέον στο νησί των Φαιάκων.


Μιας και δεν γράφω κάτι αστείο δικής μου επινόησης είπα να το γυρίσω σε αγαπημένες "συνταγές" επιτυχίας :).

Πολλές αλλαγές σε λίγο χρόνο και όπως καταλαβαίνετε το μπλογκιγκ πέρασε σε δεύτερη μοίρα αυτό τον τελευταίο μήνα. Μάλλον αυτή θα είναι και η θέση του στις προτεραιότητές μου καθόλη τη διάρκεια του καλοκαιριού, αλλά από την άλλη πλευρά το όνομα αυτού του μπλογκ δεν επιλέχθηκε τυχαία υποψιασμένοι μου αναγνώστες, οπότε ποτέ δεν ξέρεις... Είναι αλήθεια ότι γράφοντας αυτές τις γραμμές και μπαίνοντας στο dashboard του μπλογκ μου μετά από καιρό, το μέρος δεν μου φαντάζει τόσο οικείο και "δικό μου" εξού και ο τίτλος του ποστ αυτού. Όπως και να έχει δηλώνω ένα βροντερό "ΠΑΡΩΝ" μακριά από μια ρουτίνα επαναλαμβανόμενη που ώρες ώρες κουράζει αφόρητα, αλλά και στην οποία βρίσκεις συχνές 'οάσεις' χαβαλέ και συντροφικότητας που σε κρατάν αισιόδοξο για την τελική έκβαση του αγώνα με το χρόνο στον οποίο έχεις υποχρεωτικά συμμετάσχει.


Ένα ακόμα κλασσικό βιντεάκι που πάντα με κάνει να γελάω... Σχεδόν 6 χρόνια στην Αγγλία είναι αυτά παιδιά και άφησαν τα 'Αγγλοσαξωνικά' τους κατάλοιπά πάνω μου:).

Να είστε όλοι καλά και υπόσχομαι να επιστρέψω δριμύτερος και πιο κεφάτος όταν πραγματικά θα έχω κάτι να πω με τον τρόπο που συνηθίζω και χαρακτηρίζει αυτό το ταπεινό μπλογκοστέκι που λέγεται "Έκτακτο Παράρτημα".

Αυτά για την ώρα...

Y.Γ.: Έτσι για να κλείσουμε το ποστάκι αισιόδοξα:).

Κινούμενος σε ένα παράλληλο "χακί-free" σύμπαν...

Καθόμουν που λέτε αραχτός ένα ωραίο πρωινό απολαμβάνοντας τον καφέ μου και συζητούσα με το κορίτσι μου "περί ανέμων και υδάτων". Δεν ξέρω πως το έφερε η κουβέντα και μιλήσαμε λίγο για τα μπλογκ μας (σ.σ. οι μεγάλες ψωνάρες συναντιούνται...).Τότε η δεσποινίς Ενεσούλα μου πετάει το "καρφί" που έμελε να συνταράξει το μπλογκικό μου "είναι": "Darling" μου λέει, "καλές και χρυσές οι "inspired by the glorious greek army" ιστορίες σου αλλά ο κόσμος θέλει ποικιλία και όχι μόνο φανταρολάγνες μπλογκικές φαντασιώσεις" (σ.σ. ΟΚ δεν το έθεσε έτσι το "babe to end all babes" αλλά η ουσία είναι η ίδια). Κρύος ιδρώτας με έλουσε (σ.σ. χα,χα,χα not really... αλλά το σασπένς σε μία ιστορία είναι το Α και το Ω, άσε που αυξάνεται και το word count για να γίνει τούτο εδώ ένα αξιοπρεπές σε μέγεθος ποστ). Καταλάβατε κυρίες και κύριοι, εκεί που έχεις μπει σε ένα ρυθμό με την ζωή σου και μπλογκάρεις αραιά και που, έρχεται μια "ροζ πανδαισία" και σου λέει : "Όχι κύριε, δεν είσαι αρκετά αστείος, δεν έχεις ποικιλία, τι έγινε στον άντρα που αγάπησα και πότε ακριβώς μετατράπηκε σε έναν "μουρόχαυλο λάτρη της παραλλαγής" με ολίγον από μπλόγκερ (σ.σ. αυτό θα πει να στηρίζεις το ταίρι σου στα δύσκολα... μπράβο woman συνέχισε έτσι χα,χα,χα). Επειδή οι μέρες όπου ο άντρας έπαιρνε το ροπαλό του και κοπανούσε μια στην κεφάλα της γυναίκας έχουν περάσει ανεπιστρεπτί (σ.σ. life is not fair, fact, χα,χα,χα) είπα να απαντήσω με έργα. Συνήθως αυτού του τύπου τα ποστ τα φυλάω για το αγγλόφωνο μπλογκ ενώ το ελληνικό έχει ένα άλλο στυλ, αλλά μιας και με προκαλέσαν δεν μπορούσα να μην ανταποκριθώ αναλόγως...

Oύτε ένα καφέ δεν μπορώ να πιω σαν άνθρωπος -με τους φίλους μου- πια... Α ρε woman με προκάλεσες και έπρεπε να απαντήσω. Άμεσα μεν , βλακωδώς δε:).Ως γνωστόν η αυτοκριτική μου σπάει κόκκαλα χα,χα,χα.

Μετά από αυτόν τον ομολογουμένως επικό πρόλογο προχωράω στο παρασύνθημα (σ.σ. για μια στιγμή δεν είμαι σε σκοπιά ή μήπως είμαι..., ουφ μπερδεύτηκα). Για εμάς τους "κολασμένους χακιοφόρους" ο έξω κόσμος μοιάζει με ένα παράλληλο σύμπαν που δεν μας αφορά και πολύ. Κινούμαστε σε αυτόν όταν έχουμε την ελευθερία να το κάνουμε , αλληλεπιδρούμε με αυτόν σαν καλά ζομπάκια, αλλά δεν του δίνουμε και πολλή σημασία. Έχει και την πλάκα της η όλη εμπειρία, μέσα στη σουρεαλιστική ματαιότητα της (σ.σ. Δώστε μου ένα Νομπελ λογοτεχνίας, ΤΩΡΑ ΟΜΩΣ!!!, άκου "σουρεαλιστική ματαιότητα" χα,χα,χα). Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Στις ειδήσεις έχει βουίξει ο τόπος με το Μακεδονικό και πως πρέπει να λέγονται τα Σκόπια και αν θα τα λένε Μακ Μακ ή Big Mac ή δεν ξέρω κι εγώ πως. Μείζον εθνικό ζήτημα και στις ειδήσεις ο ένας παρουσιαστής τα χώνει στον άλλο γιατί για αυτό το λόγο πληρώνονται εξάλλου. Οι πολιτικοί χορεύουν πεντοζάλι στο ρυθμό των εξελίξεων και γενικά "δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει αλλά είμαστε μια χαρούμενη ατμόσφαιρα" όπως θα έλεγε και ο Ντίνος Ηλιόπουλος. Σε εμένα, τον "προστάτη της χώρας", όλα αυτά ακούγονται σαν ένα τσούρμο μικρά παιδιά που μαλώνουν στο προαύλιο ενός σχολείου για αφορμές τύπου "Ο Μάκης φίλησε τη Λόλα αλλά αυτή είναι το κορίτσι μου, θα τον πλακώσω στο ξύλο!", "¨Ασε κάτω το PSP μου μη γίνει του Pro το κάγκελο...." και άλλες τέτοιες "ομορφιές" που συντελούνται στα ελληνικά σχολεία και πραγματικά τιμούν το εκπαιδευτικό μας σύστημα (σ.σ. όχι όμως και το Μάκη του παραδείγματος που φίλησε ξένο κορίτσι...). Βλέπετε αγαπητοί αναγνώστες έγω, ο Private Πίκος - και ο κάθε Private Πίκος εδώ που τα λέμε- έχω "σημαντικότερα πράγματα" να με προβληματίζουν.

Δεν είμαι για πολλούς προβληματισμούς παιδιά, να περνάνε οι ημερούλες χωρίς πολλά ερωτηματικά... Ναι, είναι το καλύτερό μου και 9/10 φαντάρους συμφωνούν, ο άλλος βγήκε Ι5:).

-Πώς θα φορτίσω το κινητό μου με μια μπρίζα για 200 άτομα? Kαιρός όλα τα επεισόδια Μακγκάιβερ των παιδικών μου χρόνων να μου φανούν επιτέλους χρήσιμα:).

-¨Εχω αρκετά λουκέτα για να κλειδώσω ότι κλειδώνεται ή θα ξυπνήσω καμία μέρα φορώντας μόνο το σωβρακό μου και με κρεμασμένη την ταμπέλα "ΞΕΠΟΥΛΗΣΑΜΕ"?

-Πότε θα δω το κορίτσι μου, και θα γίνει αυτό εγκαίρως ή μια ωραία πρωία θα μου έρθει ένα MMS στο κινητό με δύο κέρατα ταράνδου και το μήνυμα "Welcome to the club!".

-Πάλι θα έχω υπηρεσία σαν άλλος Van Helsing μετά τα μεσάνυχτα κυνηγώντας έναν Δράκουλα που δεν έρχεται ποτέ... ή θα κοιμηθώ σαν άνθρωπος και θα λέω ότι "το έζησα κι αυτό, αυτή την εβδομάδα".

-Είμαι γυαλισμένος, ξυρισμένος και όχι demi-χεσμ... ή με εμένα ξεκινάει η αναβίωση του γκράντζ κινήματος και απλά δεν το είχα πάρει χαμπάρι?

-Γιατί μου φαίνεται ότι έχει σταματήσει ο χρόνος? Μήπως τελικά το Lost που μπήκε σε τέτοια λούμπα -κι άντε να βγει χα,χα,χα- είναι κάτι περισσότερο από ένα σήριαλ?

-Άραγε στα πόσα σώβρακα που χρειάζονται πλύσιμο πλησιάζουμε στην επικίνδυνη ζώνη από άποψη υγιεινής και μήπως το να γυρίζεις το σώβρακο σου ανάποδα 'saves time on washing' όπως έλεγε κάποτε χιουμοριστικά σε ένα εθιστικό videogame...

-Το φαγητό σήμερα θα τρώγεται ή θα πρέπει να κυνηγήσω -τον delivera- για την τροφή μου?

- Πως θα είναι άραγε να είσαι καλοκαίρι σε νησί με την παραλλαγή και μήπως πρέπει να αλλάξω το όνομά μου σε Private Pikos Barbecue?

Kαι φυσικά το πιο σημαντικό ερώτημα, "υπαρξιακό δίλημμα", ουσιαστικό πρόβλημα, για να μην πω θέμα επιβίωσης και νούμερο 1 στις προτεραιότητες κάθε χακιοφόρου που σέβεται τον εαυτό του και τον - γκουχ, γκουχ - πωπό του... Μας έχει μείνει κανένα ρολό χαρτί υγείας?

Αλλιώς? Αλλιώς... MAJOR CRISIS BABY!!!

Όπως έλεγε και το Γκόλουμ στον "Αρχοντα των Δαχτυλιδιών", MY PRECIOUS!!!

Με ρυθμό πολυβόλου έγραψα αυτό το ποστάκι από το πουθενά και εξίσου γρήγορα αποχωρώ από την μπλογκόσφαιρα... μέχρι την επόμενη φορά φυσικά:).

Να είστε όλοι καλά!