Ο Θεός έχει πολλή περίεργη αίσθηση του χιούμορ φίλε...

Η σημερινή μέρα είχε τόσα πολλά πάνω και κάτω στη διάθεσή μου που αν δεν γράψω κάτι θα σκάσω...

Στη ζωή μου έχω υπάρξει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ερωτευμένος μία φορά. Ήμουν αρκετά μικρότερος, άπειρος γενικά και μπορεί να πει κανείς ότι "έπεσα με τα μούτρα" που λένε. Η πλάκα του πράγματος είναι ότι με τη μοναδική γυναίκα που ερωτεύτηκα εντελώς δεν έκανα απολύτως τίποτα χα,χα,χα. Θυμάμαι μόλις είχα ανακαλύψει το Ίντερνετ και έμπαινα στο IRC τότε, όλα καινούρια και φρέσκα, με τον ενθουσιασμό ενός λαίμαργου μπόμπιρα που μπαίνει σε ζαχαροπλαστείο και δεν ξέρει τι γλυκό να πρωτοδιαλέξει. Μετά από κάποιο καιρό παίζοντας με όλα τα καλούδια του chat έπεσα πάνω σε μια κοπελιά λίγο μεγαλύτερη από εμένα με το ψευδώνυμο "Ήρα" (αυτή τη στιγμή ο decoding σκάει ένα χαμόγελο είμαι σίγουρος... χα,χα,χα). Για να μην τα πολυλογώ η επικοινωνία μας ήταν υπέροχη, έπιανε τα αστεία μου , έπιανα τα δικά της, μου άρεσε ο τρόπος που σκεφτόταν και γενικά κινούμασταν στο ίδιο μήκος κύματος. Όπως και να έχει το πράγμα πέρασε κάποιος καιρός με αυτό το "μακρινής απόστασης" αλισβερίσι. Στο μεταξύ η ζωή μου προχωρούσε κανονικά είχα και μια κοπέλα στην εστία που έμενα οπότε υπήρχαν διαστήματα που δεν τα λέγαμε και πολύ πλέον. Η Ήρα ήταν πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου υποθέτω, τώρα που τα αναπολώ...

Μετά από 1-2 χρόνια περίπου, μια μέρα που κατέβηκα Αθήνα από Λονδίνο λέω "δεν πάει στο διάολο, ας τη συναντήσω κι από κοντά". Την παίρνω τηλέφωνο και προς μεγάλη μου χαρά δέχτηκε να με συναντήσει αμέσως. Θυμάμαι που την περίμενα στο Μετρό στο Σύνταγμα.Περίμενα έναν άνθρωπο που δεν είχα ξαναδεί σαν το κουτάβι τον αφέντη του, είχα και τα λουλουδάκια μου ανά χείρας η χαρά της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου ήμουν χα,χα,χα. Όπως και να έχει η κοπέλα ήρθε και μόλις την είδα "έμεινα"! Ήταν ακριβώς όπως την ήθελα(περίμενα?) να είναι και το χαμόγελό της μου δήλωνε (τόσο ήξερα τόσο καταλάβαινα ίσως...) ότι δεν είχε κι εκείνη απογοητευτεί (τουλάχιστον όχι εμφανώς... μιας και είναι γυναίκα οπότε δεν παίρνω και όρκο ως άντρας χα,χα,χα). Είμαι σίγουρος ότι αν είχα δαχτυλίδι μαζί μου θα την παντρευόμουν μπροστά στα Αρχαία του Σταθμού Μετρο του Συντάγματος με κουμπάρο κανένα εισπράκτορα και παπά τον πρώτο αξύριστο μαυροφορεμένο τυπά της ΚΝΕ. Πήγαμε θυμάμαι στην Ερμού για καφέ και τα είπαμε σε καλό κλίμα, εμφανώς μουδιασμένοι και οι δύο, που η διαδικτυακή μας φαντασίωση είχε πάρει σάρκα και οστά. Μιλήσαμε αρκετή ώρα, με φίλησε και έφυγε όπως ήρθε, αθόρυβα. Από εκείνο το σημείο και μετά ακολούθησαν μερικά τηλέφωνα, εξάλλου εγώ δεν έμενα στην Αθήνα, και μετά τίποτα, η απόλυτη σιωπή εκατέρωθεν. Ίσως "μεγαλώσαμε" και οι δύο απότομα, ίσως συνειδητοποιήσαμε ότι η απόσταση και οι προτεραιότητες του καθενός ήταν διαφορετικές εκείνη την περίοδο. Όπως και να έχει ένα ρομάντζο έληξε πριν καν ξεκινήσει. Είχε κι αυτό το ενδιαφέρον του δε λέω, αλλά ακόμα και τώρα με απόσταση αρκετών χρόνων πλέον, νιώθω ότι δεν έχω αγαπήσει γυναίκα σε αυτό το βαθμό ξανά. Από την άλλη πλευρά και να την έβλεπα την Βάσω τώρα δεν θα μου προξενούσε καμία εντύπωση μιας και έχω αλλάξει από τότε πολύ σαν άνθρωπος (και φαντάζομαι κι αυτή... οπότε ας μείνω με την παλιά της ανάμνηση για παν ενδεχόμενο χα,χα,χα).

Θα μου πείτε τώρα "που τα θυμήθηκες όλα αυτά?", "περσινά ξινά σταφύλια" και άλλα τέτοια. Καμία φορά η ιστορία πάει να επαναληφθεί βλέπετε και όταν αυτό συμβαίνει, με την ωριμότητα των χρόνων σου πλέον, επικρατεί η λογική , μιας και υπάρχουν άλλες προτεραιότητες. Δεν παύεις πάντως να αναρωτιέσαι ότι "ο Θεός έχει περίεργη αίσθηση του χιούμορ φίλε και μερικές φορές παίζει με τους ανθρώπους να περάσει κι αυτός την ώρα του ευχάριστα...". Δε βαριέσαι, η ζωή είναι πολλή μικρή για να χαλιέμαι για τέτοια πράγματα πια, αλλά όπως και να έχει, καμία φορά αυτό το παρολίγον deja vu σου αφήνει μία γλυκόπικρη γεύση στο στόμα...

Λεωφορείο "η Μπλογκόσφαιρα" : Ένας μισότρελος οδηγός και 14 μπλόγκερς σε ένα ασυνήθιστο ταξίδι...(Επεισόδιο 5 : Dunno)

Είχε πια νυχτώσει… έριξα μια ματιά πίσω μου και είδα τους υπόλοιπους να κοιμούνται μακάριοι τον ύπνο του δικαίου. Ακόμα κι ο Decoding που ήταν τόσο αναστατωμένος πριν, ροχάλιζε εύθυμα στον ήχο του start up των Windows…Μόνο εγώ, ξύπνιος, οδηγούσα… Μόνος? Ε καλά, όχι και τελείως μόνος, ποτέ δεν είμαι τελείως μόνος… όσο ο Deadpoolite κάνει τα δικά του μέσα στο μυαλό μου. Είχε ώρα να με πρήξει και αυτό ήταν καλό… αλλά τον ξέρω καλά… περιμένε να γίνει κανένας χαμός για να ξεπηδήσει από το υποσυνειδητό μου και πάλι. Οπλισμένος με το βιτριολικό του χιούμορ και χωρίς αναστολές…

Aν δεν συμμετείχε ο Deadpoolite (DP) στο κείμενο, θα έπεφταν κεφάλια...

Κοίταξα μια στιγμή τη λίστα των αγαπημένων μου μπλογκς, επόμενος επιβάτης ήταν ο Dunno. “Επιτέλους και κάτι πιο mainstream ρε γμτ, διάολε ο τύπος γράφει με το δικό του μοναδικό τρόπο για ταινίες και φαίνεται καλό παιδί! Ήρεμη νύχτα θα έχουμε…” σκέφτηκα. “Τα σιγανά ποταμάκια να φοβάσαι…” σχολίασε ο DP μέσα στο κεφάλι μου… “Καλά ξύπνιος είσαι εσύ?” ρώτησα. “Ναι μωρέ θέλω να δω πόσο θα ξεφτιλιστείς ακόμα με τις μαλ… που γράφεις και μόλις χάσεις και τον τελευταίο σου αναγνώστη να σε βγάλω φωτογραφία. Άλλη μια στιγμή KODAK που έλεγε παλιά και μια διαφήμιση…”. Αγνοώντας επιδεικτικά το τελευταίο του σχόλιο, συνέχισα την οδήγηση. Μετά από λίγες στιγμές έφτασα στην προκαθορισμένη στάση, άνοιξα τις διπλές πόρτες και περίμενα… Πίσω άκουσα την Armia να ξεφυσάει μελωδικά σαν το σάουντρακ της Αμελί με τη Danah να κάνει “δεύτερη φωνή”… Εκεί που παρακολουθούσα τους επιβάτες μου να δίνουν ένα χουζουρλίδικο ρεσιτάλ ρεμίξ γνωστών κομματιών της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας, άκουσα ένα γδούπο… Γύρισα το κεφάλι μου και είδα ένα τύπο, που προφανώς μόλις είχε σκοντάψει, να σηκώνεται βιαστικά ξεσκονίζοντας την καμπαρντίνα του… “Τι είναι τούτο…?” σχολίασε ο DP, διασκεδάζοντας εμφανώς με το θέαμα.Άρχισα να παρατηρώ εξεταστικά τον επισκέπτη που στεκόταν στην είσοδο του λεωφορείου. Φορούσε μια μακριά καμπαρντίνα σε χρώμα μπεζ, ένα καπέλο τύπου Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και μεγάλα μαύρα γυαλιά ηλίου που έκρυβαν τα μάτια του…

Dunno? Δεν μπορείς να πεις ότι περνάει και απαρατήρητο το παλικάρι...:)

Τότε με χτύπησε σαν την AGB τα κανάλια η εξής διαπίστωση : “Μα, για μια στιγμή είναι νύχτα! Και ο τύπος φοράει γυαλία ηλίου μέσα στο απόλυτο σκοτάδι? Κάτι μυστήριο συμβαίνει εδώ…”. “Βουλωμένο γράμμα διαβάζεις…πάντα έτσι διορατικός είσαι ή πρέπει να ευθυγραμμιστούν κατάλληλα οι πλανήτες για να δουλέψει το ρημάδι το μυαλό?” είπε ο DP γελώντας. “Σκάσε και πιάσε το μπαλτά που έχω για τέτοιες περιπτώσεις αυτοάμυνας…” είπα. “Καλή ιδέα! Υπάρχει όμως ένα μικρό προβλημα, τον πούλησα χθες στο E-Bay τότε που είχες κοιμηθεί…” απολογήθηκε ο DP. “Τιιιιι!!! Πώς έκανες τέτοιο πράγμα? Και καλά ποιος τον αγόρασε ένα παλιόπραμα ήταν…” είπα εμφανώς αγανακτισμένος αλλά και συνάμα απορημένος. “Είπα ότι ήταν ο μπαλτάς που κρατούσε ο Τζακ Νίκολσον στη “Λάμψη” και κάποιο κορόϊδο τον πήρε…Αμερικάνοι… τι να πεις…”. Πριν χάσω τελείως το μυαλό μου έστρεψα, για μια ακόμη φορά, το βλέμμα μου στον άγνωστο επισκέπτη…

Ρε λες να είχα στην κατοχή μου τέτοιο τεφαρίκι μπαλτά και τον "σκότωσε" ο DP στο E-Bay για ψίχουλα? Μπα... αυτά δεν γίνονται ούτε στο μπλογκ μου:)

“Ποιος είσαι μεγάλε?” ρώτησα γεμάτος περιέργεια. “Το όνομά μου είναι Dunno, Σινέ Dunno” απάντησε με στόμφο. “Δεν είναι δυνατόν… περίμενα κάτι πιο…κάτι πιο… κάτι πιο νορμάλ βρε αδερφέ…” αποκρίθηκα. Ο dunno δεν απάντησε. “Μα καλα γιατί είσαι ντυμένος σαν κλώνος του Κλουζώ?” ρώτησα και πάλι. Καμία απάντηση… Η υπομονή μου είχε αρχίσει να εξαντλείται πιο γρήγορα κι από τη δημοτικότητα του Μπους, παρόλαυτα έπρεπε να ρωτήσω κάτι ακόμα “ΟΚ. Το πιάσαμε το υπονοούμενο είσαι μυστηριώδής τύπος… αλλά λύσε μου μια απορία…. Γιατί φοράς γυαλιά ηλίου βραδιάτικα μέσα στην πίσσα σκοτάδι? “. Ο dunno χαμογέλασε αινιγματικά και είπε “Γιατί όταν είσαι μάγκας , ο ήλιος λάμπει πάνω σου 24 ώρες το 24ωρο!!!”. Έμεινα άγαλμα να τον κοιτάζω αποσβολωμένος… Μέσα στο κεφάλι μου ο DP σχολίαζε : “Τη γαμάτη ατάκα! Εύχεσαι να την είχες σκεφτεί εσύ έτσι δεν είναι?” . “Ναι γμτ… είναι αλήθεια….μα για μια στιγμή εγώ γράφω το κείμενο…οπότε αυτή η ατάκα μου ανήκει όσο και του dunno!”. “Με βάση το καταστατικό του μπλογκ ότι εκστομίζει ένας από τους χαρακτήρες των κειμένων σου είναι πνευματική του ιδιοκτησία. Το λέει εδώ στα μικρά γράμματα κάτω κάτω…” συνέχισε ο DP. “Μα καλά αυτό το είχα γράψει μετά από hangover! Εξάλλου είχα κάψει όλα τα αντίγραφα του καταστατικού πριν κάτι μήνες” είπα. “Όλα εκτός από ένα από ότι φαίνεται…χα,χα,χα” απάντησε ο DP. “Άντε χάσου! Αυτό είναι το κείμενο του dunno! Τι πετάγεσαι σαν πορδ… όλη την ώρα! ” ούρλιαξα. “Adios motherfucker!” είπε ο DP και σιώπησε…. Όλο αυτό το διάστημα ο dunno ήταν απασχολημένος με το να παίρνει cool πόζες από ταινίες δράσης και να ξεστομίζει ατάκες όπως “Θέλω το Martini μου αναδευμένο και όχι ανακατωμένο” και άλλα τέτοια cine κλασικά και αγαπημένα.

Προσπάθησα να τον σταματήσω... ειλικρινά... αλλά είχε ξυπνήσει το Bond τέρας μέσα του, οπότε απλά παρακολούθούσα μην πιστεύοντας στα μάτια μου...Go Dunno go!!!

Κάποια στιγμή ηρέμησε και είδα ότι πήγε να ανοίξει την έως τότε κουμπωμένη καμπαρντίνα του… Κρύος ιδρώτας με έλουσε!Ήξερα τις επιρροές του βλέπετε… Στις ταινίες του Ηοllywood όποιος ανοίγει καμπαρντίνα είναι ή διεστραμμένος επιδειξίας ή βγάζει κοντόκαννη καραμπίνα… δεν υπάρχει άλλο ενδεχόμενο. “Όχι μην το κάνεις!Δεν θέλω να αφήσω το μάταιο τούτο κόσμο με τελευταία μου ανάμνηση το debate των πολιτικών αρχηγών… Δείξε έλεος άνθρωπε! Μπορεί η ψήφος μου να καθορίσει το εκλογικό αποτέλεσμα! Θες η χώρα να μείνει ακυβέρνητη που λέει και ο Μπουλμαν?”. Με το που ολοκλήρωσα την ατάκα μου έκανα ένα σάλτο σαν την Δεβετζή και βρέθηκα σωριασμένος φαρδύς πλατύς στα πίσω καθίσματα. Ο Dunno γέλασε τρανταχτά και άκουσα την Armia στο βάθος του λεωφορείου να ξυπνάει (πάντα ακούγεται ένας ήχος στιλέτου που καρφώνεται όταν συμβαίνει αυτό, δεν ξέρω πως το κάνει…). Ο Dunno έβγαλε από το βάθος της καμπαρντίνας του (μάλλον την είχε αγοράσει από τον ίδιο τύπο που έφτιαξε και το τσαντάκι του Sport Billy…) ένα DVD με τον τίτλο : “H αέναη ματαιότητα του blogging”.

Όταν βλέπει ταινία ο dunno δεν τον αποσπά τίποτα...ούτε γυναίκες...ούτε γιγαντιαία ρομπότ... "Ζει" την ταινία ρε παιδί μου:)

“Τι είναι αυτό?” ρώτησα αναθαρρημένος. “Μια κορεάτικη ταινία με βαθιά νοήματα και μηδαμινό μπάτζετ! Αφού με ξέρεις μου αρέσει να βρίσκω και να βλέπω τέτοια σινεφίλ διαμαντάκια! Είπα να δούμε κάτι light σήμερα στο φορητό μου DVD player”, δήλωσε ενθουσιασμένος ο dunno. “Δεν την ξέρω… Μα καλά πόσοι την έχουν δει αυτή την ταινία?” ρώτησα καθώς σηκωνόμουν από το πάτωμα του λεωφορείου μπας και διασώσω λίγη από την αξιοπρέπειά μου. “Γύρω στα 100 άτομα μαζί με το συνεργείο που την έφτιαξε και τους συγγενείς του… “ συμπλήρωσε ο σινεφιλ επιβάτης μου. “Κατάλαβα…πάλι το ρίξαμε στα blockbusters…” είπα λίγο περιπαικτικά αλλά μιας και εμπιστεύομαι το γούστο του στις ταινίες συμπλήρωσα “Ας παέι και το παλιάμπελο, εδώ είδα to Blade 3 στο cinema και ακόμα ζω –αν και κλαίω τα λεφτά μου-, το κορεάτικο σινεμά μπορεί και να μ’αρέσει…” σταυρώνοντας τα δάχτυλά μου πίσω από την πλάτη μου… O Dunno εμφανώς ικανοποιημένος προχώρησε στο βάθος του λεωφορείου για να τακτοποιήσει τα πραγματά του και να καθίσει στη θέση του. Καθώς προχωρούσε πέρασε για μια στιγμή μπροστά από την - τώρα ξυπνητή - Armia εκείνη του έριξε μια βλοσυρή ματιά, πιάνοντας τη λαβή του σαμουράϊ σπαθιού της (πάλι τις δύο ταινίες της “Azumi” είδε, φτου!!!). Ήμουν σίγουρος, ΚΑΝΕIΣ δεν ξυπνάει την Armia πριν την ώρα της χωρίς συνέπειες, κανείς…

Όχι ρε γαμώτο... ξύπνησε η Armia και είναι τσαντισμένη...:)

“Τα λεφτά μου στην Armia… “ είπα στον DP, “είναι πάλι σε killing blogger mode” συμπλήρωσα. Ο DP γέλασε και με συνομωτικό ύφος είπε “Όταν ξυπνήσει ο Decoding θα ψάξει διαδικτυακώς το καλύτερο μέρος για on-line στοίχημα. Θα γίνουμε πλούσιοι μαλ…. , πάντα το έλεγα εγώ ότι είσαι επιχειρηματικό μυαλό!”. “Mα ο decoding δεν έχει διαθέσιμη σύνδεση internet εδώ μέσα?” αποκρίθηκα απορημένος. “Και πότε τον σταμάτησε αυτό?…Ο Decoding είναι ΠΑΝΤΑ on-line alter ego μου Πίκο… πάντα…”. “Καλά, κανόνισέ το…” είπα ξερά. Έβαλα μπρος το λεωφορείο και ξεκίνησα να οδηγώ μέσα στο απόλυτο σκοτάδι με μία και μόνο σκέψη να στριφογυρίζει στο μυαλό μου “Ή θα βρω ένα μέρος να πιω καφέ μπας και συνέλθω ή θα μπλογκάρω/πεθάνω προσπαθώντας…”.

Εφιάλτης στο δρόμο με τις πεντάρες… μια ιστορία τρόμου βγαλμένη απ’το ποδόσφαιρο…

Πως τα φέρνει η άτιμη η έμπνευση, μύριες όσες ιδέες στροβιλίζουν στο μυαλό σου για το τι θα γράψεις στο επόμενο κείμενο κι εκεί που λες θα γράψω αυτό “Μπαμ!” έρχεται η άτιμη η επικαιρότητα, σου ρίχνει μια γροθιά σαν άλλος Ρόκι Μπαλμπόα και η κυρά έμπνευση σε πάει αλλού… Όπως έχω δηλώσει επανειλλημένως στο μπλογκ “το ποδόσφαιρο έχει πολλή πλάκα” ακόμα και για κάποιον που δεν έχει ιδέα για τους κανόνες και τις αγωνιστικές τακτικές του (εξάλλου έχουμε 13 αθλητικές εφημερίδες να ασχολούνται καθημερινά με αυτό οπότε ποιος ο λόγος να κουραστώ εγώ χα,χα,χα). Όλα είναι θέμα προσέγγισης και οπτικής γωνίας, άλλωστε νομίζω οτι αν μη τι άλλο ο γραφών από φαντασία άλλο τίποτα. Ας γελάσουμε λοιπόν με την μπαλίτσα, κι ας μην τη φοβούνται όσοι δεν είναι εξοικειωμένοι…Απλά ας δουν το πράγμα με ανοιχτό μυαλό. Πρέπει όμως να είμαι ειλικρινής μαζί σας αγαπητοί αναγνώστες, αυτό το κείμενο δεν είναι κωμωδία αλλά σκέτο θρίλερ (μόνο ο Κυριάκος Μητσοτάκης με το κενό και αποτρόπαιο βλέμμα του λείπει για να κρεμάσω την ετικέτα “ακατάλληλο για ανηλίκους” στο ποστάκι).

Tο κείμενο είναι κατάλληλο για άντρες και για γυναίκες :) Kαι αυτό είναι δέσμευση α,χα,χα,χα.

Όλα ξεκίνησαν τη Δευτέρα το βράδυ. Το MEGA έδειχνε τον αγώνα ΑΕΚ-Σεβίλλη. Τηρουμένων των αναλογιών η διαφορά δυναμικότητας των δύο ομάδων είναι σαν να παλεύουν σε αγώνα σούμο ο Πάγκαλος με τον Παπαθεμελή, με τον πρώτο να αντιπροσωπέυει στο παρανοϊκό μου παράδειγμα την ισπανική ομάδα. Όπως και να το κάνουμε μια τέτοια σύγκρουση θα αποτελούσε πιθανότατα και τον πιο σύντομο αγώνα στην ιστορία του ευγενούς αθλήματος του Σούμο, αλλά ας επιστρέψουμε και πάλι στο ποδόσφαιρο… Πριν από έναν τέτοιο ποδοσφαιρικό αγώνα, ο μέσος οπαδός της πιο αδύναμης ομάδας έχει δύο σκέψεις στο μυαλό του:

1)Την ελπίδα πως ο Θεός θα παρατήσει όλα τα παγκόσμια προβλήματα και θα ασχοληθεί με το να νικήσει η ομάδα του, η βαρύτητα θα πάψει να ισχύει μόνο για τον αντίπαλο, θα τραυματιστούν όλοι οι παιχταράδες του αντιπάλου και ο τερματοφύλακας των ‘εχθρών’ θα πιάνει τη μπάλα λιγότερο σταθερά και από ασθενή με Πάρκινσον… Όλα αυτά είναι κατά κανόνα ευσεβείς πόθοι τόσο πιθανο να πραγματοποιηθούν όσο και το να γίνει η Έφη Σαρρή Υπουργος (σ.σ. Φυσικά στην Ελλάδα ζούμε οπότε κρατάω και μια πισινή…) Η δεύτερη σκέψη είναι πιο σημαντική και εδώ αρχίζει το θρίλερ…

2)Ο οπαδός πάνω από όλα φοβάται να μην διασυρθεί η ομάδα του στον αγωνιστικό χώρο. Γιατί ως γνωστόν “ότι γράφει δεν ξεγράφει” και η δυστυχία του ενός είναι η ευτυχία του άλλου ή των άλλων οπαδών αντιπάλων ομάδων…

Σε παρακαλώ ας μη φάμε άλλο γκολ θεούλη μου... λυπήσου μας...:)

Το τι θεωρείται διασυρμός στο ποδόσφαιρο θα το δούμε στην πορεία… Όπως και να έχει, τη Δευτέρα η ΑΕΚ μπήκε φοβισμένη στο ματς και πριν περάσουν μερικά λεπτά πέρασε σε παθητικό ρόλο σε μια βραδιά αχαλίνωτου ποδοσφαιρικού σεξ…Το κοντέρ έγραψε 4-1 υπερ των Ισπανών με την ευγενή ομάδα της Σεβίλλης να παραδίδει μαθήματα ποδοσφαιρικού savoir vivre και να μην κάνει το σκορ 14-1… Αυτό θα πει εγκράτεια κατά τη σεξουαλική πράξη παρεπιπτόντως… Όπως και να έχει το θέμα δεν είναι να πειράξω τους ΑΕΚτζήδες για το κάζο που έπαθαν αλλά το ότι το συγκεκριμένο ματς μου θύμησε ένα ματς θρίλερ με πρωταγωνιστή την ομάδα μου τον Παναθηναϊκό…

Ήταν πριν μερικά χρόνια όταν και ο ΠΑΟ έπαιζε με την ομάδα της Μπαρτσελόνα στο ιστορικό γηπεδό της το Καμπ Νου. Οι παίχτες της ομάδας μου ήταν μικρά παιδιά και άδολα, χωρίς πολλές σεξουαλικές εμπειρίες, ενώ οι παίχτες της Μπαρτσελόνα ήταν οι “φτασμένοι” πορνοστάρ της βραδιάς… Το ματς ξεκίνησε νωθρά και για πέντε ολόκληρα λεπτά ο Παναθηναϊκός δεν δέχτηκε γκολ… Αν σκεφτεί κανείς ότι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας διαρκεί ενενήντα λεπτά αυτό δεν είναι δα και αφορμή για άκρατους πανηγυρισμούς αλλά ρε γμτ είναι μια αρχή…Και ως γνωστόν η αρχή είναι το ήμισυ του παντώς…. Πραγματικά ήθελα να ξέρω ποιος αρχαίος πρόγονός μας, είπε αυτή την ξερολίστικη αμπελοφιλοσοφία για να τον επιβραβεύσω με το παράσημο της ανοιχτής παλάμης γνωστό και ως φάσκελο… Μετά το πρώτο πεντάλεπτο… το παιχνίδι άρχισε να γίνεται hardcore και ακατάλληλο για Βάζελους με καρδιακά προβλήματα.

Στο έκτο λεπτό η Μπαρτσελόνα σκόραρε, στο 15 ξανασκόραρε και γύρω στο 30 το σκορ είχε γίνει πλέον 3-0… Με αυτά και με αυτά το ημίχρονο τελείωσε με την Μπαρτσελόνα να επιτίθεται κατά κύματα και τους παίχτες του ΠΑΟ να αντιστέκονται σθεναρά σαν άλλοι Αστερίξ και Οβελίξ ενάντια στον ‘κατακτητή’. Η μόνη διαφορά… ο ΠΑΟ δεν είχε μαγικό φίλτρο. Στα 15 λεπτά που μεσολαβούν ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο ημίχρονο με είχαν ζώσει τα φίδια… τρία γκολ είναι πολλά στο ημίχρονο και βάση απόδοσης μόνο αν η ομάδα μου ναρκοθετούσε την μεγάλη της περιοχή(σ.σ. το μεγάλο ορθογώνιο όπου βρίσκεται το τέρμα που υπερασπίζεται ο τερματοφύλακάς της… είπαμε η μπάλα δεν είναι αστροφυσική χα,χα,χα) ή έχτιζε με τούβλα το τέρμα της δεν θα δεχόταν άλλα γκολ. Εμείς δεν χρειαζόμασταν πια ποδοσφαιριστές έτσι που πήγαινε το πράγμα αλλά το συνεργείο κατασκευών του Πετζετάκη (σ.σ. αυτόν θυμήθηκα αυτόν είπα …)…

Η Μπαρτσελόμα επιτίθεται!!! Αξίζει τον κόπο να το δείτε τουλάχιστον μέχρι το 3 λεπτό το βιντεάκι:)

Νομίζω ότι όσες γυναίκες έφτασαν ως αυτό το σημείο –ένας αξιοσημείωτος άθλος της ανθρώπινης θέλησης πραγματικά- ακόμα δεν μπορούν να καταλάβουν το μέγεθος της επικείμενης καταστροφής… Για να το κάνουμε λιανα λοιπόν… Όταν παίζεις εκτος έδρας και η ομάδα σου χάνει με 1-0 τότε νιώθεις τόσο cool όσο και ο Ζαμπούνης όταν κάνει βόλτες στα παλιά ανάκτορα στο Τατόϊ … Άμα χάνεις 2-0 είσαι ακόμα αξιοπρεπής αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού σου αρχίζεις να σκέφτεσαι τα χειρότερα(σ.σ. όπως ο Χατζηνικολάου όταν ήταν ακόμα καθ’ οδόν για το ALTER)…Στο 3-0 έχεις αρχίσει να ιδρώνεις γιατί είσαι πλέον στο μεταίχμιο της αξιοπρεπούς ήττας με το demi-ρεζιλίκι, άσε που τέλειωσε και η μπύρα από την τσαντίλα σου και αφυδατώθηκες… Στο 4-0 έχει αρχίσει να ανεβαίνει η πίεση ενώ ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι η ελληνική γλώσσα έχει απύθμενο πλούτο σε μπινελίκια και είναι κρίμα να πάει χαμένος και αχρησιμοποίητος… Στο 5-0 προσφωνείς κάθε παίχτη της ομάδας σου με το χαϊδευτικό ‘μαλάκας’ ενώ σιγά σιγά είσαι έτοιμος να ξαναρχίσεις το κάπνισμα κι ας είναι και BF… Στο 6-0 έχεις πλέον σκίσει τα μισά σου ρούχα, έχεις βάλει μια μαύρη κουκούλα σαν όψιμος Αρτέμης Μάτσας και καταδίδεις όλα τα κακώς κείμενα της ομάδος σου σε έναν άγνωστο κατακτητή δημιούργημα της φαντασίας σου…. Στο 7-0 κάνεις πλέον κράτηση στο Δαφνί για να περάσεις εκεί το υπόλοιπο της ζωής σου παρέα με άλλους ασπροφορεμένους παράφρονες οπαδούς παλιότερων ποδοσφαιρικών διασυρμών. Για οτιδήποτε πανω από επτα γκολ υπάρχει – όχι η Mastercard, άτιμες γυναίκες το μυαλό σας όλο εκεί- η γοητευτική προοπτική της Ρώσικης ρουλέτας μετά από ένα σύντομο πέρασμα από το συμβολαιογράφο για τα τυπικά της διαθήκης…

Λατρεύω αυτή τη διαφήμιση, μου θυμίζει τόσα πολλά:)

Ο ήρωας της βραδιάς... Μάριο Γκαλίνοβιτς, προσωρινά πεσμένος αλλά ποτέ νικημένος... Και ναι η φωτογραφία είναι από το συγκεκριμένο ματς... Βάστα Μάριο!!! LOL

Τώρα που τελειώσαμε με τις χρονοβόρες εξηγήσεις ας επιστρέψουμε στο συγκεκριμένο ματς. Οι παίχτες του ΠΑΟ μπήκαν για το δεύτερο ημίχρονο στον αγωνιστικό χώρο με την ίδια προθυμία που πάει κάποιος ειδικός για να αφοπλίσει νάρκες. Ο φόβος κυριαρχούσε… Μέσα σε αυτό το κολαστήριο μια ηρωϊκή μορφή δέσποζε με βλέμμα αποφασιστικό… Ο τερματοφύλακας του ΠΑΟ ο σερ Μάριο Γκαλίνοβιτς. Το ματς ξεκίνησε, η Μπαρτσελόνα άρχισε πάλι να επιτίθεται, οι 10 από τους 11 παίχτες του ΠΑΟ αγωνίζονταν σαν συγκαμμένοι μπούληδες και μόνο ο Μάριο πάλευε σαν λιοντάρι ενάντια στον εισβολέα. Τα σουτ έπεφταν βροχή... από το Saving Private Ryan έχω να δω τέτοια σφαγή. Ο Μάριο χοροπηδούσε και βούταγε δεξιά και αριστερά σαν κατσίκι που του έβαλαν νέφτι στον πισινό, αποκρούοντας μανιωδώς σουτ με όποιο μέρος της ανατομίας του μπορούσε … Η ατμόσφαιρα μύριζε διασυρμό, ο προπονητής του ΠΑΟ στα πρόθυρα εγκεφαλικού, οι οπαδοί του στα πρόθυρα του αυτοπυρπολισμού από την απελπισία τους και μόνο εκείνος, ο Μάριο, πάλευε σαν παλαβός να σώσει ότι σωζόταν. Τα 45 λεπτά του δευτέρου ημιχρόνου έμοιαζαν αιώνες, όλοι οι Βάζελοι ανά την επικράτεια βγάλαμε τα ρολόγια μας. Με ένα στόμα μια ψυχή φωνάξαμε «Σφύριξε το τέλος γαμ.. διαιτητή!!!». Το ματς πλησίαζε στο τέλος του κι εγώ το μόνο που θυμάμαι είναι τον εαυτό μου να φωνάζει έντρομος μπροστά στην τηλεόραση του σπιτιού «Βάστα Μάριο!!!». Το ματς έληξε. Χάσαμε 5-0 κι εγώ άρχισα να ζωγραφίζω την αγιογραφία του Μάριο Γκαλίνοβιτς για να τιμήσω τον άνθρωπο που έσωσε κάπως την αξιοπρέπειά μας. Τώρα που το σκέφτομαι αυτό το ματς πρέπει να σημάδεψε και το Μάριο ανεξίτηλα… από τότε έχει να πιάσει σουτ…

Ο Μάριο σε δράση... ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ!

Υ.Γ. 1 Σας το πα "το ποδόσφαιρο έχει πολλή πλάκα" αλλά δεν με πιστεύατε… χα,χα,χα

Υ.Γ. 2 Η μεγαλύτερη ήττα στην ιστορία της διοργάνωσης ήταν το 7-0 που έχασε ο Ολυμπιακός από την ιταλική Γιουβέντους (σιγά μην δεν το έλεγα,α,χα,χα,χα)

Υ.Γ.3 Όρεξη να έχω, ακολουθούν το επόμενο επεισόδιο του μπλογκολεωφορείου και μια ιστορία του Πίκολο Jones . Έστω ένα από τα δύο ελπίζω να το γράψω μέσα στο ΣαββατοκύριακοJ

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!