Δουλειά δεν έιχε ο διάολος και έτρωγε τα παιδιά του...

Σήμερα, απλά βαριέμαι. Ναι κυρίες και κύριοι ο δαιμόνιος δημοσιογράφος Πίκος Απίκος που ξεσκέπασε τη σκευωρία στη Φρουτοπία, το καμάρι των ελληνικών blogs, ο άντρας που όλες οι γυναίκες θέλουν να είναι δίπλα του και όλοι οι άντρες θέλουν να του μοιάσουν (σ.σ. τι πίνεις και δεν μας δίνεις...) βαριέται. Θα μου πεις τώρα αγαπημένε αναγνώστη "κι εμείς τι φταίμε?"... Το ερώτημα σου εύλογο οπότε προσπερνώ τις παπαρολογίες της εισαγωγής και περνάω στο παρασύνθημα. Κοσμοιστορικές αλλαγές συμβαίνουν στο "Έκτακτο Παράρτημα" ... η εξής μία ...

Επειδή το υποτυπώδες media player στο blog έπαιζε το ίδιο κομμάτι με το που έμπαινε κάποιος στο σάιτ (κάτι που θα ωθούσε και τους πιο σώφρονες ανάμεσά σας να ρίξουν μαύρη πέτρα πίσω τους όσον αφορά την ανάγνωση αυτού του έρημου blog) αποφάσισα μετά από έντονο προβληματισμό και διαλογισμό να προβώ στην εξής αλλαγή: Με το που μπαίνει κάποιος στο σάιτ η μουσική δεν θα ξεκινάει αυτόματα αλλά θα έχετε την επιλογή να αρχίσει να παίζει, εφόσον εσείς θέλετε, πατώντας το κουμπί play! Είναι φοβερό, είναι φανταστικό είναι τόσο τρελό που μπορεί και να δουλέψει (μα τι διάολο λέω...). Θα παραλάβω το Νόμπελ πρωτοτυπίας αμέσως μετά από αυτό το αρθράκι, το νιώθω.

Σας αφήνω με μια υπόσχεση, μία παρατήρηση και μία ερώτηση:

Η υπόσχεση είναι ότι η αρθρογραφία στο blog θα συνεχιστεί με κανονικούς ρυθμούς και πιο σώφρων κείμενα (το ελπίζω τουλάχιστον χε,χε,χε...) μέσα στις επόμενες μέρες.

Η παρατήρηση έχει να κάνει με το γεγονός ότι με βάση το counter του σάιτ κάποιοι διαβάζουν τα άρθρα αυτής της σελίδας αλλά παραείναι ντροπαλοί στο να αφήσουν κάποιο σχόλιο. Ελάτε ρε παιδιά δεν δαγκώνω, αντιθέτως σας παροτρύνω να με δαγκώσετε -λεκτικώς πάντα- αλύπητα. Με ένα απλό κλικ στο "comments" είμαι στο έλεος σας ...

Η ερώτηση είναι απλή και βασανιστική.... Πώς διάολο βάζεις διαλυτικά στα γράμματα όταν γράφεις το άρθρο σου μέσα στο blogger? Έχω δοκιμάσει τα πάντα (εγώ και ο εκάστοτε τύπος στη διαφήμιση του Ultrex...) αλλά τίποτα. Η μόνη λύση είναι να γράφεις τα κείμενα στο MS Word και μετά copy and paste?

Σας είπα βαριέμαι σήμερα...

Spiderman, Spiderman laughs at whatever a spider can...

(Αυτό το αρθράκι δεν περιέχει spoilers για την ταινία "Spiderman 3")

Ας το ξεκαθαρίσω από την αρχή, είμαι φαν του Spidey από παιδί. Δεν υπήρχε λοιπόν περίπτωση να μην παρακολουθήσω την ταινία "Spiderman 3" την πρώτη ημέρα προβολής της στις αίθουσες. Σε τέτοιες περιπτώσεις έχω διαπιστώσει ότι η παρουσία μιας γυναίκας δίπλα μου λειτουργεί αποπροσανατολιστικά οπότε για μέγιστη απόλαυση αποφάσισα να πάω μόνος μου και να μην φωνάξω την κοπέλα που ψήνω αυτόν τον καιρό για ραντεβού. Πείτε με τρελό, αλλά στην πορεία δικαιώθηκα χε,χε,χε. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή...

Πέμπτη 3 Μαιου

Έφτασε η μεγάλη μέρα. Έτοιμος σαν από καιρό περίμενα υπομονετικά να περάσουν οι ώρες για να πάω στο σινεμά. Λίγο πριν φύγω πάλεψα με το εσωτερικό μου παιδί και δεν φόρεσα τελικά το κοντομάνικο πουκάμισο Spiderman που είχα αγοράσει πριν κάτι χρόνια στην Αγγλία. Μιας και μένω στην επαρχία (στην πόλη της Λαμίας συγκεκριμένα) ήξερα ότι έχω αρκετά πλεονεκτήματα με το μέρος μου

1)Αν πήγαινα στην πρώτη προβολή και όχι στη βραδινή θα έβλεπα την ταινία σαν άνθρωπος και όχι σαν πρόβατο που πάει στο μαντρί. Κοινώς θα είχε κόσμο σε λογικά επίπεδα και δεν θα αναγκαζόμουν να το παίξω Rocky Balboa για να φτάσω στην αίθουσα προβολής.
2) Λιγότερος κόσμος σημαίνει και μεγαλύτερες πιθανότητες να βρω μια θέση σε αξιοπρεπή απόσταση από την οθόνη προβολής. Έτσι δεν θα αναγκαζόμουν να κάτσω από τη μέση και μπροστά, πράγμα που αυτομάτως θα με ωθούσε στο να περιστρέφω το κεφάλι μου σαν το κοριτσάκι στον Εξορκιστή για να παρακολουθήσω τα τεκταινόμενα στην οθόνη.
3)Μιας και το σινεμά είναι κοντά στο σπίτι μου δεν είχα να διανύσω και καμία μεγάλη απόσταση για να φτάσω εκεί και για έναν εκ γενετής τεμπελάκο σαν εμένα αυτό είναι πολύ θετικό. Αντίθετα σε μια μεγάλη πόλη, το να παρακολουθήσεις μια ταινία σε κάποιο πολυ-σινεμά ισοδυναμεί με ολόκληρη εκστρατεία: βγάλε το αμάξι, φάε την κίνηση στην μάπα, πάρκαρε το αμάξι, φάε την ουρά στο ταμείο, σκάσε και προχώρα, με το "ιερό δισκοπότηρο" της σκοτεινής αίθουσας να σε κάνει να υπομένεις σιωπηλά.



Πίσω στο οδοιπορικό μου όμως...

Αγόρασα λοιπόν εισιτήριο από τον μουστακαλή στο σινεμά, μπήκα στην αίθουσα και περίμενα υπομονετικά να αρχίσει η ταινία. Πριν αρχίσει, χάζευα τους γύρω μου να δω τι κουμάσια θα έχουν την τιμή να παρακολουθήσουν την ταινία μαζί μου (σ.σ. το ξέρω είμαι ψώνιο αλλά βαριόμουν και κάπως έπρεπε να περάσει η ώρα).

Δεν είχα λίγα λεπτά που είχα θρονιαστεί στην θέση μου και να σου μπροστά μου ο "Σίφουνας Θανάσης". Τι εστί "Σίφουνας Θανάσης" θα αναρωτηθεί εύλογα κάποιος... Το εν λόγω τυπάκι ήταν ένας μπόμπιρας - νήπιο ο οποίος πριν αρχίσει η ταινία είπε να ρίξει μερικά γερά σπριντ στην αίθουσα έτσι για ζέσταμα λες και σε όλη την ταινία θα κυνηγάει τον Σπάιντερμαν από πίσω να του πάρει αυτόγραφο. Που και που σταμάταγε δίπλα μου για λίγα δευτερόλεπτα, μου έθετε καίρια φιλοσοφικά ερωτήματα όπως " Πότε θα αρχίσει η ταινία?" , "Τι ομάδα είσαι?" "Ξέρεις ποιος είναι ο αδερφός μου?" και εγώ σαν καλός Yoda του έδινα εξίσου φιλοσοφικές απαντήσεις στις απορίες του π.χ. "Η ταινία θα αρχίσει όταν αυτό πάει εδώ- δείχνοντας το μεγάλο δείχτη στο ρολόι μου-". Κάποια στιγμή σκέφτηκα να του πουλήσω τρέλα και να αρχίσω τον μπόμπιρα στα "To be or not to be... That is the question..." για να δω την απορία στο προσωπάκι του αλλά ήταν πολύ φατσούλα και την γλίτωσε. Αφού τελειώσαμε το ιδιότυπο τηλεπαιχνίδι ερωτήσεων που παίζαμε και ο Θανασάκης σωριάστηκε αποκαμωμένος από τα σπριντ στην θέση του, έστρεψα την προσοχή μου σε ένα ζευγαράκι που ήρθε και έκατσε μπροστά μου.


Μπουκάρει λοιπόν το ζευγαράκι, με την κοπέλα να έχει ένα ύφος " Εγώ είμαι ο νόμος!" και τον νεαρό να βρίσκεται σε μια ημικωματώδη κατάσταση ανάμεσα στη βλακεία και την αφασία. Μεταξύ μας, είμαι σίγουρος ότι κάποτε το βλέμμα του ήταν πιο σπινθηροβόλο αλλά η μετενσάρκωση της Θάτσερ που είχε δίπλα του τον είχε φέρει πιο κοντά στον κόσμο των ζωντανών νεκρών. Σίγουρα αγαπητοί αναγνώστες υπάρχει μια δόση υπερβολής στα λόγια μου, αλλά όταν βλέπεις ότι το παλικάρι ακόμα δεν είχε κάτσει στη θέση του και τον άρχισε η κοπελιά στα "Μη αυτό, μη εκείνο, μην τρως, μην κινείσαι , αυτό δεν είναι σωστό..." ε σε πιάνει το πατριωτικό σου και η αρρενωπή σου βαρβατίλα βαράει κόκκινο. Όπως και να έχει με μια τελευταία ματιά παρατήρησα ότι δίπλα μου καθόταν κάποιος ξεπεσμένος χεβμεταλάς που ποτέ δεν έπιασε την καλή και η πιστή μου ακοή εντόπισε ακριβώς πίσω μου δύο αδέρφια (ο ένας έφηβος , το κοριτσάκι μικρό) σε θέση μάχης για μια χούφτα ποπ κορν.

Ξεκινάει η ταινία, και αρχίζω να ρουφάω κάθε σκηνή με βουλιμία σαν έτοιμος από καιρό να απολαύσω τις περιπέτειες του ήρωα των παιδικών μου - και γιατί όχι τωρινών μου - χρόνων.Εκεί που ήμουν πλήρως απορροφημένος και σε κατάσταση παλιμπαιδισμού και έκστασης ακούγεται μια στεντόρεια φωνή μέσα στο πλήθος "Ρε μαλάκες θα βγάλετε επιτέλους το σκασμό μην σας γαμ...!". Όχι αγαπητοί αναγνώστες δεν επρόκειτο για κάποιον σατανικό εχθρό του ανθρώπου αράχνη που βαρέθηκε να εισπράττει τις "αραχνομπούφλες" (σ.σ. πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω τη λέξη "μπούφλα", για κάποιο παρανοικό λόγο, και μετά από κόπους και αγωνίες ετών την κόλλησα βλακωδώς σε κάποιο κείμενο, αυτό θα πει να έχεις φιλοδοξίες στη ζωή σου χα,χα,χα...) του και ξέσπασε. Αυτή η κραυγή απόγνωσης ερχόταν από τον ξεπεσμένο χεβμεταλά δίπλα μου που σε κατάσταση αλλοφροσύνης κατσάδιασε κάτι παλικάρια πίσω μας που ψιθύριζαν σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Εδώ να σημειωθεί ότι το ίδιο άτομο που επέδειξε τέτοιες κορυφαίες ευαισθησίες βρίζοντας θεούς και δαίμονες μετά από 15 λεπτά άρχισε να μιλάει στο κινητό του με κάποιον. Αυτό θα πει άνθρωπος με αρχ....ές (σ.σ. μα καλά τι περιμένατε να γράψω πονηρά μυαλά...)


Στην ώρα του διαλείμματος (σ.σ. ναι είχαμε και από δαύτο) παρατήρησα ότι το ζευγαράκι μπροστά μου είχε συμφιλιωθεί (σ.σ. όσο ένα ζόμπι και μια κάρυα μπορούν να τα βρουν...) οπότε ήταν πια βαρετοί για εμένα. Μην φοβάστε όμως γιατί το αδηφάγο αυτί μου κατέγραψε τον εξής απολαυστικό διάλογο ανάμεσα στα δύο αδέρφια που κάθονταν ακριβώς πίσω μου. Πραγματικά αυτή η απολαυστική στιχομυθία έπρεπε να καταγραφεί αυτολεξεί για να περάσει στην ιστορία της ελληνικής γλώσσας αλλά δυστυχώς αδράνησα οπότε αντ' αυτού θα σας την μεταφέρω στο περίπου :

Αγόρι "Δώσε μου ρε συ λίγα ποπκορν"
Κορίτσι "Θα μου πληρώσεις 11 ευρώ το 1" (σ.σ. τέτοια λογιστική λογική θα τη ζήλευε και ο Αλογοσκούφης)
Α. "Ρε άντε δώσε μου μερικά"
Κ. "11 ευρώ"
Α. "5"
Κ. "11"
Α. "7"
Κ. "11"
Α. "9"
Κ. "11"
Α. "Καλά γαμώτο 11 ευρώ, δώσε μου τώρα ένα. Έκανες και μαλακίες με τα ίδια λεφτά θα έπαιρνες 3 κουτιά έξω και όχι 2 που πήρες εδώ"
Κ. "Δε με νοιάζει..."
Α. (Παίρνει τα ποπ κορν) "Δεν πρόκειται να σου δώσω τίποτα"
Κ. "Θα το πω στη μαμά"
Α "Εγώ δεν είμαι μωρό σαν εσένα να φοβάμαι πέστο όπου θες"
Κ. "Καλά. Να προσέχεις το PSP σου αυτόν τον καιρό δεν ξέρεις ποτέ που μπορεί να γλιστρήσει και να πέσει " (σ.σ. Γιατί να μην έχω μια τέτοια αδερφούλα θεέ μου γιατί...δεξί κροσέ αριστερό κροσέ και τον έβγαλε νοκ άουτ... Κάποιος να δώσει στο παιδί ένα Όσκαρ... ΤΩΡΑ!)
Α. (Εμφανώς φοβισμένος) "Κάνε καμιά μαλακία..."
Κ. "Πάω στην τουαλέτα τώρα"
Α. "Εντάξει"

Μετά από αυτή την κορυφαία στιχομυθία τι άλλο να προσθέσω αγαπητοί αναγνώστες. Είναι αλήθεια λοιπόν τα κορυφαία σενάρια τα φτιάχνει η ίδια η ζωή. Βγαίνοντας από το σινεμά μετά το τέλος της προβολής ένιωθα υπέροχα, όχι μόνο γιατί μου άρεσε πολύ η ταινία στο πανί αλλά και γιατί γέλασα πολύ και με την "ταινία" της ζωής.


Τα λέμε πάλι σύντομα ελπίζω.

Να περνάτε καλά.

Το παιδί που δεν αφήσα πίσω...

Άντρας: "Είσαι για μια κόντρα στο FIFA?"
Παιδί: "Αφού σε σάρωσα ρε μπάρμπα 7-0 τις προάλλες!"

Μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι μόλις βγήκα από μια φάση στην οποία επανεκτιμούσα τη ζωή μου και έβλεπα τι χρειάζομαι, τι λειτουργεί σωστά και τι επιθυμώ να γίνει διαφορετικά από εδώ και στο εξής... Σε αυτή την ομολογουμένως σύντομη αλλά μεταβατική περίοδο διαπίστωσα ότι πάντα υπήρχαν κάποιες σταθερές συνήθειες, μικρές και αγαπημένες, στις οποίες δεν έδωσα ποτέ ιδιαίτερη σημασία αλλά ήταν πάντα εκεί να συνοδεύουν σαν ακούραστοι κομπάρσοι τις μεγάλες και τις μικρές αποφάσεις, τα λάθη και τις επιιτυχίες. Ήταν πάντα η αιτία να παίρνω το μυαλό μου από τα σημαντικά και αγχώδη και να περιηγούμαι για λίγο σε ένα κόσμο όπου όλα είναι μαύρα και άσπρα και ποτέ γκρι όπως στην πραγματική ζωή. Ποτέ όμως δεν αναρωτήθηκα ως τώρα για ποιο λόγο γουστάρω ότι γουστάρω και το τι σήμαιναν αυτές οι συνήθειες για εμένα στην παιδική και στην τωρινή μου ηλικία. Ήρθε λοιπόν η ώρα τους να λάμψουν, έστω και για μια φορά, πριν χωθούν ξανά στην σκιά των σημαντικών και του δήθεν καθωσπρεπισμού. Πάμε λοιπόν...

Βιντεοπαιχνίδια

Για το παιδάκι
Η ευκαιρία να βρεθεί με τους φίλους του όταν δεν έπαιζαν μπάλα ή δεν πλακώνονταν στο ξύλο για ασήμαντη αφορμή προτού φιλιώσουν και πάλι μετά από λίγο. Πάντα γλυκιά η αίσθηση ότι νίκησε τον κολλητό του στο παιχνίδι στο οποίο ήταν αντίπαλοι και ότι ήταν ο "καλύτερος" έστω για μερικά δευτερόλεπτα μέχρι να αρχίσει ο επόμενος γύρος. Κάθε καινούριο παιχνίδι μια αφορμή για συζήτηση και πάντα εντυπωσιασμένο από αυτό το "κάτι παραπάνω" μέχρι το επόμενο παιχνίδι να κλέψει την προσοχή του. Ο μοχλός του Joystick (σ.σ. μοχλός ελέγχου βιντεοπαιχνιδιών με λίγα κουμπάκια) τη μια φορά γινόταν όπλο που θα έστελνε στον άλλο κόσμο τερατάκια, την άλλη τιμόνι και γκάζι για να βγει πρώτο σε ένα αγώνα ράλυ και την τρίτη το δεξί πόδι του αγαπημένου του επιθετικού που θα κατακεραύνωνε την κουκκίδα που αντιπροσώπευε τον άμοιρο τερματοφύλακα σε ένα ποδοσφαιράκι. Ο στόχος πάντα ένας, να βγει νικητής στον κόσμο των εικονικών του ονείρων...

Για τον ενήλικο
Το μέσο να συμμετάσχει σε καταστάσεις ασύμβατες με την πραγματική ζωή (σ.σ. δεν νομίζω ότι κανείς από εμάς έχει κολλητιλίκια με υπερηχητικούς σκαντζόχοιρους και υδραυλικούς που χρησιμοποιούν μαγικά μανιτάρια και σώζουν βασίλισσες), επομένως και λιγότερο βαρετές από "τα ίδια και τα ίδια" της δουλειάς. Ο κόσμος αυτός δεν χρειάζεται να έχει νόημα, τα προβλήματα της ζωής όπως τα χρήματα και η διαρκής αναζήτηση του ιδανικού ταιριού (μέχρι το επόμενο πάντα, χε,χε,χε) στον κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών είναι τόσο απλά. Απλά σήκωσε μια πέτρα και θα βρεις νόμισμα ή σώσε την τέλεια γκόμενα από τον κακό και είναι δική σου. Ποιος δεν σκέφτηκε έστω και μια φορά να πλακώσει το αφεντικό του στο ξύλο... κανείς όμως δεν χρειάζεται τέτοια πεζά πράγματα όταν στον κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών τα ζόμπι παίρνουν χαρωπά σειρά και στήνονται με ελαφρά πηδηματάκια μπροστά στο όπλο σου. Μηδέν συνέπειες, μηδέν λιπαρά, όλη η λύτρωση της στιγμιαίας εκτόνωσης από τα πραγματικά σου προβλήματα...

Κόμιξ με υπερήρωες

Για το παιδάκι
"Άραγε ο Σπάιντερμαν θα καταφέρει να νικήσει τον σατανικό και άσχημο Δόκτωρα Οκτάπους για εκατοστή φορά?" Με τέτοια κολοσσιαία πραγματικά ερωτήματα και ανησυχίες περίμενε το παιδάκι κάθε εβδομάδα το κόμικ Σπάιντερμαν (και το "κάθε" Σπάιντερμαν). Η συνήθεια του να πηγαίνει στο περίπτερο κάθε Τρίτη/Τετάρτη και να αγοράζει το αγαπημένο του κόμικ ήταν ότι και το τσιγάρο για τον καπνιστή, αναντικατάστατη. Με το που έπιανε στα χέρια του το κόμικ, πήγαινε γοργά στο σπίτι του, την άραζε στο κρεβάτι και "ρουφούσε¨μία μία τις σελίδες ζώντας περιπέτειες πέρα από τη λογική. Ακόμα και να έξυνε τον πισινό του ο Σπάιντερμαν ήταν cool, γιατί ήταν ο ήρωάς του.

Για τον ενήλικο
Η ζωή του μοιρασμένη στη δουλειά, στις σπουδές, με την κοπέλα του, οπουδήποτε (σ.σ. και για τους πονηρούς ανάμεσά σας το κόμμα ανάμεσα στο "κοπέλα του" και το "οπουδήποτε" δεν μπήκε τυχαία, αν και με δίχασε αρκετά, χε, χε, χε). Κάποια στιγμή μια φορά το μήνα νιώθει την ανάγκη να μάθει τα νέα ενός παλιού του φίλου του Πήτερ Πάρκερ (και του "κάθε" Πήτερ Πάρκερ). Έτσι αγοράζει το κόμικ και για όσο διαρκεί η ανάγνωση μαθαίνει τα νέα "του φίλου" του και ταυτίζεται και με τα συνηθισμένα προβλήματα που εκείνος αντιμετωπίζει στην καθημερινή του ζωή. Α, ναι καμιά φορά ο τύπος γίνεται και υπερήρωας το οποίο είναι σίγουρα cool και αν μη τι άλλο διασκεδαστικο (σ.σ. φαντάσου μόνο τον εαυτό σου με μια στολή σαν του Σπάιντερμαν και αν μη τι άλλο οποιαδήποτε παρόμοια φιλοδοξία να σώσεις τον κόσμο από εξωγήινες απειλές πάει περίπατο, καθαρά για αισθητικούς λόγους. Πίστεψε με δεν φταίει η στολή...)

Ποδόσφαιρο

Για το παιδάκι

Οι αγώνες ποδοσφαίρου ήταν ένας ακόμα λόγος για να "πλακωθεί" και να χαβαλεδιάσει με τους αλλόθρησκους στο σχολείο. Σε κάθε ευκαιρία έπαιζε μπάλα με τα φιλαράκια του, πανηγυρίζοντας τα γκολ του λες και κρινόταν κανένας υπέρτατος ποδοσφαιρικός τελικός από αυτά. Το προαύλιο ήταν το Μπερναμπέου (γήπεδο της Ρεάλ Μαδρίτης), ο συμπαίχτηςπου του έδινε τη μπάλα(σ.σ. ο αιώνιος κολλητός του) ο καλύτερος πασαδόρος του παγκόσμιου ποδοσφάιρου και ο τερματοφύλακας που θα προσπαθούσε να τον ανακόψει (σ.σ. συνήθως ο πιο ατάλαντος ή αυτός που βαριόταν να τρέχει αλλά ήθελε να είναι μέλος της παρέας) ένα απροσπέλαστο ανθρώπινο τείχος στο δρόμο για το γκολ. Το ματς τελείωνε και το παιδάκι έπαιζε στο μυαλό του όλες τις φάσεις σαν ένα φιλμ που δεν γυρίστηκε ποτέ. "Την επόμενη φορά δεν θα χάσω κανένα γκολ" έλεγε στον εαυτό του. "Πάμε τώρα για Subbuteo" (σ.σ. επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι που άφησε εποχή)...

Για τον ενήλικο
Η ομάδα πρέπει να νικάει ειδικά τον "αιώνιο" αντίπαλο. Κάθε αγώνας μια ευκαιρία να εκτονωθεί και κάθε βρισίδι τόσο μοναδικό που να αποτελεί εξ'ορισμού μια νέα προσθήκη στο λεξικό του Μπαμπινιώτη. Η κοπέλα του να τον κοιτάει απορημένη και να αναρωτιέται αν αυτός ο τύπος που βλέπει μπροστά της αφηνιασμένο μπροστά στην τηλεόραση να βρίζει θεούς και δαίμονες, είναι ο ίδιος που τις έλεγε γλυκόλογα πριν από λίγη ώρα. Μια μεγάλη νίκη στο μεγάλο παιχνίδι η ευκαιρία να κάνει καζούρα στους συναδέλφους και στα φιλαράκια και μια μεγάλη ήττα η αφορμή να εύχεται να "ανοίξει η γη να τον καταπιεί" για να αποφύγει το δούλεμα από τους "άλλους". Μια μεγάλη ντρίμπλα είναι "έργο τέχνης" και μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία σε ένα ματς προκαλεί τον αποτροπιασμό για το πρόσωπο του δύσμοιρου ποδοσφαιριστή. Α, και να μην ξεχνάμε, το προαύλιο των παιδικών του χρόνων έγινε πια γηπεδάκι 5 χ 5 για να δείξουμε "ότι μπορούμε ακόμα" ...


Κάτι τέτοιες μικρές συνήθειες είναι το αλατοπίπερο της ζωής μου. Είναι η στιγμή που ο ενήλικος εαυτός μου συναντάει το παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας λιγότερο ή περισσότερο και εκείνο του κλείνει πονηρά το μάτι λέγοντας "έλα να διασκεδάσουμε μαζί σαν τότε και άσε τους άλλους να κουρεύονται". Μικρές στιγμές ευχαρίστησης σκορπισμένες ανάμεσα στα σημαντικά και τα αναγκαία, σε εκείνα που σου επιβάλλονται και σε εκείνα που η ίδια η ζωή σου φέρνει απροσδόκητα. Ένας μικρός φόρος τιμής σε συνήθειες που μου χάρισαν ωραίες αναμνήσεις παρέα με φίλους, μου κράτησαν σιωπηλή συντροφιά στις μοναχικές μου περιόδους και που αποτελούν πάντα μια διέξοδο ανεμελιάς σε περιόδους έντασης και πίεσης. Μικροί μου κομπάρσοι, αγαπημένες συνήθειες, σας χαιρετώ μέχρι την επόμενη φορά που θα ξανασυναντηθούμε...

Αυτά για σήμερα τα ξαναλέμε σύντομα...

Πίκος Απίκος has left the building!