Φάε τη μπούφλα σου στην Ελλάδα...

Παρακολουθώντας τα χθεσινά γεγονότα στην Πλατεία Συντάγματος και βουτηγμένος στην όλη παράνοια του πράγματος είχα μια επιχειρηματική αναλαμπή βλακωδών διαστάσεων. Αυτό το υπερθέαμα με τα καπνογόνα, τους κουκουλοφόρους, τους "Αγανακτισμένους" και τους άντρες των ΜΑΤ να πλακώνονται όλοι μαζί αλαλάζοντες, ανοίγει τέτοιες προοπτικές για τον τουρισμό μας που έμεινα άφωνος με το επιχειρηματικό μου δαιμόνιο (άλλωστε πενία τέχνες κατεργάζεται έτσι δεν έλεγαν οι παλιοί...) . Πριν πάρετε τηλέφωνο στο πλησιέστερο τρελάδικο (αν έχουν ακόμα τηλέφωνο αυτά και δεν τους το έκοψαν) αφήστε με να εξηγήσω το "μεγαλειώδες" σχέδιό μου...

Ας αναλογιστούμε για μια στιγμή πως παρουσιάζεται η Ελλάδα ως τουριστικός προορισμός στο εξωτερικό: "Ένα υπέροχο μέρος ευλογημένο από τους θεούς του Ολύμπου (και με πιστοποίηση ISO 9 ακόμα κι αν είναι από τον Τάκη τον μονόφθαλμο γραμμένη με κηρομπογιές), με ανθρώπους φιλόξενους και ένα τοπίο απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς για γαρνιτούρα στην απόλαυση των ξένων επισκεπτών". Κακά τα ψέματα, όσο ειδυλλιακά και όμορφα φαίνονται όλα αυτά σε ένα ταξιδιωτικό φυλλάδιο ή σε ένα τουριστικό σάϊτ του ίντερνετ, άλλο τόσο βαρετά και πεζά φαίνονται σε κάποιον που θα έρθει στη χώρα μας μετά από λίγες ημέρες. Ήδη φαντάζομαι τις σκέψεις των ξένων τουριστών που έχουν την "ατυχία" να έρθουν εδώ για διακοπές μόλις παρέλθουν οι πρώτες ημέρες άκρατου ενθουσιασμού με την επιλογή προορισμού τους: "Moυσακάς πάλι..." , " Απέραντο γαλάζιο και ηλιοβασίλεμα to die for πάλι..." , " Ηρεμία και ξεκούραση πάλι...". Όπως καταλαβαίνετε, αυτό που θέλει να αποφύγει ο κάθε σώφρων τουρίστας στις διακοπές του - η ρουτίνα - είναι θέμα χρόνου με την παρούσα τουριστική πολιτική της χώρας. Τώρα όμως, έχουμε πλέον και άλλα κόλπα πιο kinky στο Σύνταγμα Arena και νομίζω ότι οι Τούρκοι ήδη οπλίζουν τους Patriot για να αναχαιτίσουν την επιχειρηματική μας δεινότητα και τον πρωτοπόρο σχεδιασμό μας σε θέματα τουρισμού...

Αφήστε με να σας παρουσιάσω λοιπόν το "Syntagma Arena Challenge" μια καταπληκτική σύλληψη της αθάνατης ελληνικής πραγματικότητας που μπροστά της το πιο ακριβό reality μοιάζει με καραμέλα για το λαιμό χωρίς vapour action. Στο Syntagma Arena Challenge κανείς τουρίστας δεν μένει παραπονεμένος... Θες να τις φας από ειδικά επιλεγμένο αστυνομικό με το παραδοσιακής κατασκευής ελληνικότατο γκλομπ (ευλογημένο από τον ημίθεο Ηρακλη που το χε πολύ με τα ρόπαλα από παιδί και κατασκευασμένο από την φτωχή πλην τίμια Ήφαιστος Industries), έχει προβλεφθεί.Θα σε τουλουμιάσουν στο ξύλο και θα πάρεις μια γεύση από το πως ο Leonidas ξηγήθηκε στα γατάκια τους Πέρσες με κόλπα λιμανιώτικα Πασαλιμανιώτικα (μάθημα ιστορίας και άσκηση μαζί, αυτά είναι). Έχεις τη φήμη σκληρού άντρα και θέλεις να δείξεις την πιο ευαίσθητη πλευρά σου; Κανένα πρόβλημα... Θα φας τόσο δακρυγόνο στη μάπα που το κλάμα που έριξαν οι γυναίκες στον "Τιτανικό" θα φαντάζει πια μια αδιάφορη μακρινή ανάμνηση. Έχουμε όμως και άλλες επιλογές ακόμα πιο interactive. Διάλεξε τον αγαπημένο σου κουκουλοφόρο, ντύσε τον με τα πολεμικά χρώματα της επιλογής σου και βάλτον να διαγωνιστεί μαζί με άλλους κουκουλοφόρους τόσο για τις στυλιστικές του επιλογές, όσο και για την αποτελεσματικότητα του στο πεδίο της μάχης. Βγάλε επίσης φωτογραφία μαζί του για να έχεις πάντα κολλημένο στο ψυγείο σου το πρόσωπο της σύγχρονης Ελλάδας και να μας θυμάσαι... Και φτάνουμε και στους "Αγανακτισμένους", που αποτελούν το audio της όλης εμπειρίας... Πάρε τα συνθήματά τους, τα τόσο "επιλεκτικά μαζικά" και ψάξε να βρεις πόσες διαφορετικές κατηγορίες δικαίως ή μη απεργούντων έχουν παρισφρήσει στις τάξεις τους, κάθε κατηγορία με τις δικές της μοναδικές ιδιότητες (π.χ. οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ φωσφορίζουν στο σκοτάδι και πάει λέγοντας).

Δεν ξέρω αν το κατάλαβες αγαπητέ φίλε και κύριε χρηματοδότη της χώρας μου τουρίστα, εδώ ήρθες για να επιβιώσεις όχι για να περάσεις καλά. Δεν καθόμαστε τώρα μικρέ τουρίστα τρέχουμε, τρέχουμε, μακριά από ένα έθνος (κι εδώ ανήκουμε όλοι μαζί ξέρετε, "Αγανακτισμένοι" + κουκουλοφόροι + αστυνομικοί + υπόλοιποι, αντίθετα με το τι ευαγγελίζονται πολλοί...) σε αναταραχή, που διαδηλώνει όπως έζησε τη ζωή του, έντονα και με πάθος αλλά πάντα χωρίς συναίσθηση της συνολικής του προσωπικής ευθύνης...

O ανθρωπάκος του 1ου ορόφου...

Περπατάω στο σαλόνι και να σου μπροστά μου στο καρεκλάκι του. Τεντώνεται και χασμουριέται, τυλιγμένος στην κουβερτούλα του. Γύρω του όλα τεράστια, μια κοινωνία γιγάντων προς το παρόν απρόσιτη για τα "τιτάνια" 49 εκ. του. Ο ανθρωπάκος δεν καταλαβαίνει από αυτά, οι περίεργοι ήχοι που βγαίνουν από την τηλεόραση δεν τον αγγίζουν στο ελάχιστο. Είτε ακούγεται η γάργαρη φωνή της Τσαπανίδου, είτε το τσέβδισμα του Θέμου δεν έχει σημασία. Οι ήχοι δεν βγάζουν νόημα, απλά χαϊδεύουν τα αυτάκια του μέχρι το επόμενο χασμουρητό. Ξαφνικά ένα χέρι αγγίζει το μαγουλάκι του και ο ανθρωπάκος χαμογελάει. Δεν ξέρει γιατί το κάνει ακόμα, αλλά νιώθει τη θαλπωρή και τη ζεστασιά του οικείου να τον πλημμυρίζουν. Μια φωνή τόσο οικεία, τού μιλάει σε μια γλώσσα που του είναι ακόμα ξένη, κι όμως την έχει ξανακούσει, κάπου στα θολά όνειρά του, όταν ήταν ακόμα στο "άλλο" σπίτι, το πιο ζεστό και υγρό, παρέα με τα "μαλακά πράγματα"...

Οι ώρες περνάνε και ο ανθρωπάκος νιώθει την πείνα να ταράζει τα σωθικά του... Αρχίζει να αποζητά τροφή καλώντας σε βοήθεια τον "άγνωστο ευεργέτη" με το "μαγικό ζωμό", τη μόνη τροφή ικανή να σβήσει προσωρινά τη δίψα του και να ικανοποιήσει την πείνα του. Τυλίγει τα χείλη του γύρω από την πηγή της γευστικής του ηδονής και ρουφάει λαίμαργα το περιεχόμενο. Πείνα καταραμένη... Μόλις χορτάσει, ένα χαμόγελο ικανοποίησης ζωγραφίζεται στο πρόσωπό του. Ώρα για ύπνο πάλι... Κάθε ημέρα είναι ένας διαρκής αγώνας για να κρατήσει τα μάτια του ανοιχτά λίγα λεπτά περισσότερο από την προηγούμενη ημέρα. Τόσα καινούρια ερεθίσματα βομβαρδίζουν καθημερινά τις αισθήσεις του... Όλοι οι ήχοι μια ενιαία μελωδία, περιμένουν καρτερικά τη σειρά τους να γίνουν σιγά σιγά "κτήμα" και "βίωμα" του νέου αυτού πλάσματος που βρέθηκε στο διάβα τους. Οι εικόνες στην αρχή θαμπές και ασαφείς, κάθε μέρα γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρες για τα άμαθα "στον πολύπλοκο" τούτο κόσμο μάτια του. Οι μυρωδιές, από πρώιμα αόριστα αέρινα χάδια, ταυτίζονται γοργά και ανεπιστρεπτί με έννοιες όπως "τροφή", "μαμά", "βρώμικο", "καθαρό"...



Τα πλάσματα γύρω του εναλλάσσονται με γοργό ρυθμό... Αγκαλιές, φιλιά, χάδια, χαμόγελα ποτισμένα από την ελπίδα της άφιξης του ανθρωπάκου. Βλέμματα κουρασμένα από τα βάρη της καθημερινότητας σπινθηρίζουν με ζωντάνια, άνθρωποι που ξέχασαν να χαίρονται τη ζωή θυμούνται τις ημέρες που ο "δικός τους ανθρωπάκος" είχε έρθει και άλλαξε τη ζωή τους για πάντα... Ευχές και δώρα στροβιλίζουν σε ένα πολύχρωμο χορό γύρω από τον ανθρωπάκο.Ένας αυτόφωτος μικρόκοσμος αγάπης με κέντρο του αυτόν και γύρω του δύο κοντινούς "δορυφόρους" ταγμένους να τον προστατεύσουν με τη ζωή τους. Πιο πίσω κι άλλοι πολλοί, συμπληρώνουν ένα πλέγμα αγάπης, έτοιμο να σταθεί στο πλευρό του σε κάθε ελπιδοφόρο βήμα του στον κόσμο. Μια ανείπωτη συμμαχία βλεμμάτων, συναισθημάτων και συνειδήσεων έτοιμη να τον υπερασπιστεί όταν και εφόσον χρειαστεί. Στο κέντρο όλων αυτών ο ανθρωπάκος... Χαμογελάει ενστικτωδώς, αχνά και αμήχανα, στον κόσμο που τον υποδέχτηκε με τόση αγάπη. Αυτός ο ανθρωπάκος είναι Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ και η καρδιά μου χτυπάει πλέον στους ρυθμούς της...

Σκέψεις ενός εκκολαπτόμενου πατερούλη...

Το είχα αποφασίσει εδώ και ημέρες, το μενού σήμερα θα είχε κούρεμα. Όταν το μαλλί σου αρχίζει να καθαρίζει τις αράχνες από τις γωνιές του ταβανιού ξέρεις ότι ήρθε η ώρα να πας να κουρευτείς και το πράγμα δεν παίρνει άλλο αναβολή. Έτσι είναι καλοί μου φίλοι, κανείς δε θέλει δίπλα του "μια κουπ αλά Tομ Τζόουνς" ακόμα κι αν τον συμπαθεί τον μπαγασάκο. Πίνω λοιπόν το καφεδάκι μου και ροβολάω κατά κομμωτήριο μεριά για το προγραμματισμένο μου ραντεβού με την αριστοτεχνική ψαλίδα του Γιώργου "είναι κάτι παιδιά που δε γίνονται άντρες". Μπαίνω μέσα και αράζω στον μωβ καναπέ (σ.σ. το κορίτσι μου θα έλεγε κάποιο άλλο χρώμα με πιο σέξι όνομα αλλά αυτό είναι μία άλλη πονεμένη ιστορία). Μόλις ήρθε η σειρά μου, περνάω πρώτα από τα χέρια της κοντής ξανθιάς με το γλυκό χαμόγελο για... λούσιμο (σ.σ. άρρωστα μυαλά όλοι βρε παιδί μου, τι σκεφτήκατε πάλι) ανυποψίαστος για την επερχόμενη ατάκα που θα αποτελούσε και την αφορμή αυτού του ποστ. Εκεί λοιπόν που χαλάρωνα με αυτό το κάτι σαν λούσιμο, κάτι σαν μασάζ, κάτι σαν ρεμβάζω ανάσκελα στην παραλία και δε σηκώνομαι που να μου το ζητήσει και η Εύα Μέντες (σ.σ. ΟΚ για το Ευάκι μια εξαίρεση θα την έκανα, αλλά με "βαριά" καρδιά), η assistant hairdresser με ρωτάει: " Πώς νιώθεις που θα γίνεις πατερούλης;".

Το ζητούμενο στο βίντεο αυτό δεν είναι ο Τομ, αλλά ΤΟ ΜΑΛΛΙ του Τομ, αν και το τραγούδι ακούγεται ευχάριστα:).

Για μια στιγμή παγώνω... Σκέφτομαι από μέσα μου: " Ποιον είπες Ρούλη μωρή κατσίκα; Που 6 χρόνια στην Αγγλία γύριζα στο Λονδίνο πηγαίνοντας τοίχο τοίχο για να χω τα νώτα μου καλυμμένα...". "Δε μπορεί, δε θα άκουσα καλά" σκέφτομαι, κι εκεί που πάω να χαλαρώσω να σου με ρωτάει πάλι: " Πως νιώθεις που θα γίνεις πατερούλης;". Aυτή τη φορά δεν κατάλαβα τίποτα, λες και τα απομεινάρια του πρώην εργένικου μυαλού μου προσπαθούσαν να επεξεργαστούν μια εξωγήινη γλώσσα και όπως είναι λογικό δεν την πάλευαν. "Τι λες δεν καταλαβαίνω ;" της λέω και τότε μου ρίχνει το τρίποντο από τα 6,25 και παίρνει και φάουλ: "Πώς νιώθεις που θα γίνεις πατερούλης;". Έτσι απλά και όμορφα, ανάμεσα στα κρεμασμένα στον τοίχο σεσουάρ, στο κανάλι μόδας που έπαιζε στην τηλεόραση και στο ψαλίδι του Γιώργου, συνειδητοποίησα ότι θα γίνω πατέρας και "δεν έχω πάρει χαμπάρι" (σ.σ. με την καλή έννοια, ότι κι αν σημαίνει αυτό χα,χα,χα). Αν και σε 3 μήνες περίπου περιμένω το πρώτο μου παιδί, κανείς πριν δεν με είχε αποκαλέσει "πατερούλη" και όσο να ναι νόμιζα ότι μιλάνε σε άλλον. Γενικά το "πατερούλης" εμένα με παραπέμπει σε Παπα - Στρουμφ και σε εκείνους τους αρχέτυπους παπάδες της Τουρκοκρατίας με τις μουσάρες, πολύ πριν το τρίμερ και το "Άγγιγμα Ψυχής" μπει στη ζωή τους(σ.σ. που το θυμήθηκα αυτό τώρα, αφού ούτε καν το βλεπα, μάλλον για υποσυνείδητο τραύμα των τηλεοπτικών επαναλήψεων μου κάνει η ανάμνηση αυτή). Αφού της το είπα για να χω τη συνείδησή μου καθαρή και να μιλάμε την ίδια γλώσσα, προχώρησα στο παρασύνθημα. Η απάντηση μου ήταν απλή, λακωνική με μία εσάνς ωριμότητας και περίσσειας ψυχραιμίας, κάτι σαν τον Ράμπο όταν μακελεύει κόσμο και δεν κουνάει βλέφαρο αλλά στο πιο σαπιοκοιλιάδικό του:"Ενδιαφέρον" της απαντάω με μια ηρεμία που θα ζήλευε και κυβερνητικός εκπρόσωπος. Η συζήτηση σταμάτησε κάπου εκεί γιατί ανέλαβε δράση η ψαλίδα του σερ μπαρμπέρη για να με κάνει άνθρωπο αλλά όπως και να χει η κοπελιά με έβαλε σε σκέψεις.

Όλα κι όλα, ο Γιώργος έχει "κορυφαίο χέρι", αν και σήμερα μάλλον επέδειξε υπερβάλλοντα ζήλο:). Eίδε τη μαλλούρα και "θόλωσε"ο κομμωτής!

Δεν έχασα και τον ύπνο μου μιας και δεν είχα φάει κι ένα ταψί μουσακά για βραδινό, αλλά όσο να ναι αυτό που με προβλημάτισε σε βαθμό που να χάσω δύο σερί ματσάκια στο PRO - χωρίς να βάλω γκολ μάλιστα - ήταν το ότι το γεγονός ότι θα γίνω πατέρας δε με προβληματίζει! Σε αυτή την εποχή της οικονομικής δυσπραγίας, της πανταχού ανωμαλίας και της άκρατης βλακείας εγώ θα φέρω ένα "τσουρεκάκι" γένους θηλυκού στον κόσμο και αυτό δε με αγχώνει ουδόλως. Ίσα ίσα που το περιμένω πως και πως... Έλα Χριστέ κι απόστολε (σ.σ. όχι Γκλέτσο από τους άλλους τους παλιούς), τέτοια ψυχραιμία έχω να επιδείξω από τότε που βομβάρδιζε η Μπαρτσελόνα τον ΠΑΟ στο Καμπ Νου κι εγώ ούρλιαζα " Βάστα Μάριο!" στον τερματοφύλακά μας. ΟΚ, σε αυτή την περίπτωση δεν ήμουν ακριβώς "ψύχραιμος" αλλά όσο να ναι δεν πέταξα και την τηλεόραση από το μπαλκόνι του πατρικού μου στον τέταρτο όροφο, οπότε μια εγκράτεια ο βάζελος την επέδειξα. Σ' αυτή την ώρα υπαρξιακής αναταραχής στράφηκα στο μόνο μέρος που έχει όλες τις απαντήσεις από καταβολής κόσμου (σ.σ. όχι το Google αθεράπευτα αρρωστάκια του διαδικτύου), την τουαλέτα. Δε θα σας εξιστορήσω τα ανίερα πράγματα που έκανα εκεί μέσα, συμπεριλαμβανομένων και των "καταθέσεων" ψυχής μου, γιατί το μπλογκ μου είναι "Κατάλληλο για όλους" και δεν είμαι για πρόστιμα από το ραδιομπλογκικό εν μέσω κρίσης. Όπως και να χει με το που βγήκα από το δωμάτιο αυτό, ο κόσμος ήταν ένα κλικ πιο "ανάλαφρος", όπως και οι σκέψεις μου.

Για το μόνο που είμαι σίγουρος είναι ότι σε τρεις μήνες από τώρα θα μπω στην πιο ενδιαφέρουσα περίοδο της ζωής μου χωρίς ουσιαστικά να προγραμματίσω κάτι επ' αυτού. Με "σκοτώνει" αυτό, τον Αιγόκερο, αλλά γλυκά...

Μέχρι την επόμενη φορά, να είστε όλοι καλά!