O ανθρωπάκος του 1ου ορόφου...

Περπατάω στο σαλόνι και να σου μπροστά μου στο καρεκλάκι του. Τεντώνεται και χασμουριέται, τυλιγμένος στην κουβερτούλα του. Γύρω του όλα τεράστια, μια κοινωνία γιγάντων προς το παρόν απρόσιτη για τα "τιτάνια" 49 εκ. του. Ο ανθρωπάκος δεν καταλαβαίνει από αυτά, οι περίεργοι ήχοι που βγαίνουν από την τηλεόραση δεν τον αγγίζουν στο ελάχιστο. Είτε ακούγεται η γάργαρη φωνή της Τσαπανίδου, είτε το τσέβδισμα του Θέμου δεν έχει σημασία. Οι ήχοι δεν βγάζουν νόημα, απλά χαϊδεύουν τα αυτάκια του μέχρι το επόμενο χασμουρητό. Ξαφνικά ένα χέρι αγγίζει το μαγουλάκι του και ο ανθρωπάκος χαμογελάει. Δεν ξέρει γιατί το κάνει ακόμα, αλλά νιώθει τη θαλπωρή και τη ζεστασιά του οικείου να τον πλημμυρίζουν. Μια φωνή τόσο οικεία, τού μιλάει σε μια γλώσσα που του είναι ακόμα ξένη, κι όμως την έχει ξανακούσει, κάπου στα θολά όνειρά του, όταν ήταν ακόμα στο "άλλο" σπίτι, το πιο ζεστό και υγρό, παρέα με τα "μαλακά πράγματα"...

Οι ώρες περνάνε και ο ανθρωπάκος νιώθει την πείνα να ταράζει τα σωθικά του... Αρχίζει να αποζητά τροφή καλώντας σε βοήθεια τον "άγνωστο ευεργέτη" με το "μαγικό ζωμό", τη μόνη τροφή ικανή να σβήσει προσωρινά τη δίψα του και να ικανοποιήσει την πείνα του. Τυλίγει τα χείλη του γύρω από την πηγή της γευστικής του ηδονής και ρουφάει λαίμαργα το περιεχόμενο. Πείνα καταραμένη... Μόλις χορτάσει, ένα χαμόγελο ικανοποίησης ζωγραφίζεται στο πρόσωπό του. Ώρα για ύπνο πάλι... Κάθε ημέρα είναι ένας διαρκής αγώνας για να κρατήσει τα μάτια του ανοιχτά λίγα λεπτά περισσότερο από την προηγούμενη ημέρα. Τόσα καινούρια ερεθίσματα βομβαρδίζουν καθημερινά τις αισθήσεις του... Όλοι οι ήχοι μια ενιαία μελωδία, περιμένουν καρτερικά τη σειρά τους να γίνουν σιγά σιγά "κτήμα" και "βίωμα" του νέου αυτού πλάσματος που βρέθηκε στο διάβα τους. Οι εικόνες στην αρχή θαμπές και ασαφείς, κάθε μέρα γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρες για τα άμαθα "στον πολύπλοκο" τούτο κόσμο μάτια του. Οι μυρωδιές, από πρώιμα αόριστα αέρινα χάδια, ταυτίζονται γοργά και ανεπιστρεπτί με έννοιες όπως "τροφή", "μαμά", "βρώμικο", "καθαρό"...



Τα πλάσματα γύρω του εναλλάσσονται με γοργό ρυθμό... Αγκαλιές, φιλιά, χάδια, χαμόγελα ποτισμένα από την ελπίδα της άφιξης του ανθρωπάκου. Βλέμματα κουρασμένα από τα βάρη της καθημερινότητας σπινθηρίζουν με ζωντάνια, άνθρωποι που ξέχασαν να χαίρονται τη ζωή θυμούνται τις ημέρες που ο "δικός τους ανθρωπάκος" είχε έρθει και άλλαξε τη ζωή τους για πάντα... Ευχές και δώρα στροβιλίζουν σε ένα πολύχρωμο χορό γύρω από τον ανθρωπάκο.Ένας αυτόφωτος μικρόκοσμος αγάπης με κέντρο του αυτόν και γύρω του δύο κοντινούς "δορυφόρους" ταγμένους να τον προστατεύσουν με τη ζωή τους. Πιο πίσω κι άλλοι πολλοί, συμπληρώνουν ένα πλέγμα αγάπης, έτοιμο να σταθεί στο πλευρό του σε κάθε ελπιδοφόρο βήμα του στον κόσμο. Μια ανείπωτη συμμαχία βλεμμάτων, συναισθημάτων και συνειδήσεων έτοιμη να τον υπερασπιστεί όταν και εφόσον χρειαστεί. Στο κέντρο όλων αυτών ο ανθρωπάκος... Χαμογελάει ενστικτωδώς, αχνά και αμήχανα, στον κόσμο που τον υποδέχτηκε με τόση αγάπη. Αυτός ο ανθρωπάκος είναι Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ και η καρδιά μου χτυπάει πλέον στους ρυθμούς της...

Σκέψεις ενός εκκολαπτόμενου πατερούλη...

Το είχα αποφασίσει εδώ και ημέρες, το μενού σήμερα θα είχε κούρεμα. Όταν το μαλλί σου αρχίζει να καθαρίζει τις αράχνες από τις γωνιές του ταβανιού ξέρεις ότι ήρθε η ώρα να πας να κουρευτείς και το πράγμα δεν παίρνει άλλο αναβολή. Έτσι είναι καλοί μου φίλοι, κανείς δε θέλει δίπλα του "μια κουπ αλά Tομ Τζόουνς" ακόμα κι αν τον συμπαθεί τον μπαγασάκο. Πίνω λοιπόν το καφεδάκι μου και ροβολάω κατά κομμωτήριο μεριά για το προγραμματισμένο μου ραντεβού με την αριστοτεχνική ψαλίδα του Γιώργου "είναι κάτι παιδιά που δε γίνονται άντρες". Μπαίνω μέσα και αράζω στον μωβ καναπέ (σ.σ. το κορίτσι μου θα έλεγε κάποιο άλλο χρώμα με πιο σέξι όνομα αλλά αυτό είναι μία άλλη πονεμένη ιστορία). Μόλις ήρθε η σειρά μου, περνάω πρώτα από τα χέρια της κοντής ξανθιάς με το γλυκό χαμόγελο για... λούσιμο (σ.σ. άρρωστα μυαλά όλοι βρε παιδί μου, τι σκεφτήκατε πάλι) ανυποψίαστος για την επερχόμενη ατάκα που θα αποτελούσε και την αφορμή αυτού του ποστ. Εκεί λοιπόν που χαλάρωνα με αυτό το κάτι σαν λούσιμο, κάτι σαν μασάζ, κάτι σαν ρεμβάζω ανάσκελα στην παραλία και δε σηκώνομαι που να μου το ζητήσει και η Εύα Μέντες (σ.σ. ΟΚ για το Ευάκι μια εξαίρεση θα την έκανα, αλλά με "βαριά" καρδιά), η assistant hairdresser με ρωτάει: " Πώς νιώθεις που θα γίνεις πατερούλης;".

Το ζητούμενο στο βίντεο αυτό δεν είναι ο Τομ, αλλά ΤΟ ΜΑΛΛΙ του Τομ, αν και το τραγούδι ακούγεται ευχάριστα:).

Για μια στιγμή παγώνω... Σκέφτομαι από μέσα μου: " Ποιον είπες Ρούλη μωρή κατσίκα; Που 6 χρόνια στην Αγγλία γύριζα στο Λονδίνο πηγαίνοντας τοίχο τοίχο για να χω τα νώτα μου καλυμμένα...". "Δε μπορεί, δε θα άκουσα καλά" σκέφτομαι, κι εκεί που πάω να χαλαρώσω να σου με ρωτάει πάλι: " Πως νιώθεις που θα γίνεις πατερούλης;". Aυτή τη φορά δεν κατάλαβα τίποτα, λες και τα απομεινάρια του πρώην εργένικου μυαλού μου προσπαθούσαν να επεξεργαστούν μια εξωγήινη γλώσσα και όπως είναι λογικό δεν την πάλευαν. "Τι λες δεν καταλαβαίνω ;" της λέω και τότε μου ρίχνει το τρίποντο από τα 6,25 και παίρνει και φάουλ: "Πώς νιώθεις που θα γίνεις πατερούλης;". Έτσι απλά και όμορφα, ανάμεσα στα κρεμασμένα στον τοίχο σεσουάρ, στο κανάλι μόδας που έπαιζε στην τηλεόραση και στο ψαλίδι του Γιώργου, συνειδητοποίησα ότι θα γίνω πατέρας και "δεν έχω πάρει χαμπάρι" (σ.σ. με την καλή έννοια, ότι κι αν σημαίνει αυτό χα,χα,χα). Αν και σε 3 μήνες περίπου περιμένω το πρώτο μου παιδί, κανείς πριν δεν με είχε αποκαλέσει "πατερούλη" και όσο να ναι νόμιζα ότι μιλάνε σε άλλον. Γενικά το "πατερούλης" εμένα με παραπέμπει σε Παπα - Στρουμφ και σε εκείνους τους αρχέτυπους παπάδες της Τουρκοκρατίας με τις μουσάρες, πολύ πριν το τρίμερ και το "Άγγιγμα Ψυχής" μπει στη ζωή τους(σ.σ. που το θυμήθηκα αυτό τώρα, αφού ούτε καν το βλεπα, μάλλον για υποσυνείδητο τραύμα των τηλεοπτικών επαναλήψεων μου κάνει η ανάμνηση αυτή). Αφού της το είπα για να χω τη συνείδησή μου καθαρή και να μιλάμε την ίδια γλώσσα, προχώρησα στο παρασύνθημα. Η απάντηση μου ήταν απλή, λακωνική με μία εσάνς ωριμότητας και περίσσειας ψυχραιμίας, κάτι σαν τον Ράμπο όταν μακελεύει κόσμο και δεν κουνάει βλέφαρο αλλά στο πιο σαπιοκοιλιάδικό του:"Ενδιαφέρον" της απαντάω με μια ηρεμία που θα ζήλευε και κυβερνητικός εκπρόσωπος. Η συζήτηση σταμάτησε κάπου εκεί γιατί ανέλαβε δράση η ψαλίδα του σερ μπαρμπέρη για να με κάνει άνθρωπο αλλά όπως και να χει η κοπελιά με έβαλε σε σκέψεις.

Όλα κι όλα, ο Γιώργος έχει "κορυφαίο χέρι", αν και σήμερα μάλλον επέδειξε υπερβάλλοντα ζήλο:). Eίδε τη μαλλούρα και "θόλωσε"ο κομμωτής!

Δεν έχασα και τον ύπνο μου μιας και δεν είχα φάει κι ένα ταψί μουσακά για βραδινό, αλλά όσο να ναι αυτό που με προβλημάτισε σε βαθμό που να χάσω δύο σερί ματσάκια στο PRO - χωρίς να βάλω γκολ μάλιστα - ήταν το ότι το γεγονός ότι θα γίνω πατέρας δε με προβληματίζει! Σε αυτή την εποχή της οικονομικής δυσπραγίας, της πανταχού ανωμαλίας και της άκρατης βλακείας εγώ θα φέρω ένα "τσουρεκάκι" γένους θηλυκού στον κόσμο και αυτό δε με αγχώνει ουδόλως. Ίσα ίσα που το περιμένω πως και πως... Έλα Χριστέ κι απόστολε (σ.σ. όχι Γκλέτσο από τους άλλους τους παλιούς), τέτοια ψυχραιμία έχω να επιδείξω από τότε που βομβάρδιζε η Μπαρτσελόνα τον ΠΑΟ στο Καμπ Νου κι εγώ ούρλιαζα " Βάστα Μάριο!" στον τερματοφύλακά μας. ΟΚ, σε αυτή την περίπτωση δεν ήμουν ακριβώς "ψύχραιμος" αλλά όσο να ναι δεν πέταξα και την τηλεόραση από το μπαλκόνι του πατρικού μου στον τέταρτο όροφο, οπότε μια εγκράτεια ο βάζελος την επέδειξα. Σ' αυτή την ώρα υπαρξιακής αναταραχής στράφηκα στο μόνο μέρος που έχει όλες τις απαντήσεις από καταβολής κόσμου (σ.σ. όχι το Google αθεράπευτα αρρωστάκια του διαδικτύου), την τουαλέτα. Δε θα σας εξιστορήσω τα ανίερα πράγματα που έκανα εκεί μέσα, συμπεριλαμβανομένων και των "καταθέσεων" ψυχής μου, γιατί το μπλογκ μου είναι "Κατάλληλο για όλους" και δεν είμαι για πρόστιμα από το ραδιομπλογκικό εν μέσω κρίσης. Όπως και να χει με το που βγήκα από το δωμάτιο αυτό, ο κόσμος ήταν ένα κλικ πιο "ανάλαφρος", όπως και οι σκέψεις μου.

Για το μόνο που είμαι σίγουρος είναι ότι σε τρεις μήνες από τώρα θα μπω στην πιο ενδιαφέρουσα περίοδο της ζωής μου χωρίς ουσιαστικά να προγραμματίσω κάτι επ' αυτού. Με "σκοτώνει" αυτό, τον Αιγόκερο, αλλά γλυκά...

Μέχρι την επόμενη φορά, να είστε όλοι καλά!

Ένα ζάπινγκ στις 11.45 π.μ. δεν είναι ακίνδυνο...

Ένα από τα καλά(;) του να είσαι "επαγγελματικά διαθέσιμος" (σ.σ. ή "επιλεκτικά ημιαπασχολούμενος", αυτή είναι ορολογία έτσι, το "άνεργος" είναι so last decade χα,χα,χα) είναι ότι που και που το πρωί μπορείς να ανοίξεις την τηλεόραση και να "απολαύσεις" την πανδαισία ποικίλων προγραμμάτων που προσφέρει. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά όμως...

OK πήρα το τηλεκοντρόλ μου και είμαι έτοιμος, ξεκινάμε το ζάπινγκ!

Ξεκινάμε με τη συγκινητική προσπάθεια της ΕΤ1 να μας ξεναγήσει σε ένα κόσμο κουλτούρας και διανόησης (σ.σ. που ως γνωστόν ανθεί στην Ελλάδα όπου οι μανάδες ψάχνουν γαμπρούς για τους γιους τους στην τηλεόραση με τις ευλογίες της "ιέρειας" Καραβάτου...) με μία γεύση από αρχαία μνημεία γιατί είμαστε και τέρατα πατριδογνωσίας. Κάτι ελαφρύ για πρωινό δηλαδή, μη βαρυστομαχιάσουμε κιόλας... Στην ΕΤ2 έχει μία πολλή όμορφη κοπέλα που μου αρέσουν πολύ τα πόδια της και λέει και τις ειδήσεις κιόλας, οπότε το βγάζει το μεροκάματο και με το παραπάνω αν θέλετε τη γνώμη μου (σ.σ. μόλις απέφυγα μια σφαλιάρα από το άλλο μισό που κάθεται δίπλα μου, η οποία πάντως συμφωνεί ότι η κοπέλα έχει ωραία πόδια, γυναίκες, δεν τις πιάνεις πουθενά ρε παιδί μου...). Στην ΕΤ3 ένας τύπος με μούσια γυρίζει μέσα στις ζούγκλες και ψάχνει κάτι, κι ένας Έλληνας που αφηγείται του σπάει τα νεύρα λέγοντας αοριστολογίες. Τετοιο "πάθος" σε αφήγηση έχω να δω από τους ήχους των ζόμπι στη "Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών"... Α, εμπνευσμένα πρωινά ντοκιμαντέρ τι θα κάναμε χωρίς εσάς. Πως αλλιώς θα αλλάζαμε κανάλι χωρίς τύψεις:).

Τόσες "θαυμάσιες" επιλογές τι να πρωτοδώ! Αγχώθηκα:).

Στο MEGA έχει τα "¨Μυστικά της Εδέμ",από ότι μου λέει η πεθερά μου, σε επανάληψη φαντάζομαι. Αν αντί για τους ηθοποιούς είχαν κέρινα ομοιώματα δεν νομίζω να το πρόσεχε κανείς, όλοι και όλα κοιτάζουν στο άπειρο για κάποιο λόγο... Ο Ζουγανέλης (σ.σ. τον οποίο συμπαθώ ιδιαίτερα και δεν κάνω πλάκα) εκφέρει τις ατάκες του σε αργή κίνηση λες και κάνει μάθημα σε τρίχρονα για κάποιο λόγο. Επίσης ο Κατρανίδης ζορίζεται συνέχεια, εδώ και τρία σήριαλ θέλει να πάει τουαλέτα και δεν τον αφήνουνε, δεν εξηγείται αλλιώς τόσο ζόρι. Ώρα να πάμε στον ΑΝΤ1... Εδώ προβάλλει ένα σήριαλ που δεν το ξέρω και είναι όλοι αγουροξυπνημένοι. Ειδικά ο Μαρίνος (σ.σ. όχι αυτός που σπάει τη μέση του και ψάχνει τσαούσες, ο άλλος , ο ηθοποιός ντε , για τον οποίο δεν ξέρουμε ακόμα αν τη "μελώνει τη φλογέρα" και το χω παίξει "οβερ" στο στοίχημα). Καιρός να το γυρίσουμε στην ποιότητα, όπως καταλάβατε ήρθε η ώρα για το STAR... Στο STAR έχει κάτι Α.Τ.Α.Η (σ.σ. Αγνώστου Ταυτότητας Άθλιους Ηθοποιούς ντε) που κουνάνε το στόμα τους και μιλάνε... Ελληνικά! Δε νομίζω ότι έχουν τίποτα ψευδαισθήσεις για Όσκαρ με τις πούλιες και τους αυγερινούς που φοράνε πρωινιάτικα, αλλά φαίνεται να το διασκεδάζουν. Εγώ πάντως όχι, οπότε αλλάζω κανάλι και πάω στον Αlpha...

Με τα παράλογα που συμβαίνουν στη χώρα μας, μην σας πω πως θα έπρεπε να ναι η πρώτη εκπομπή σε θεαματικότητα στην Ελλάδα, και μόνο λόγω τίτλου...

Στον Αlpha έχει μια ελληνική σειρά αγνώστων λοιπών στοιχείων. Η Βλαντή πάντως είναι hot όπως και να χει ακόμα και σακί να φοράει. Οι ηθοποιοί φαίνονται καλοί αλλά ένας ζορίζεται πολύ και νομίζεις ότι θέλει να μετακινήσει πράγματα στην οθόνη σαν άλλος Jedi χρησιμοποιώντας "τη Δύναμη" για τέτοιο ζόρι μιλάμε(σ.σ. λες να έχει συγγένεια με τον Κατρανίδη και να ναι οικογενειακό τους, να θυμηθώ να το ψάξω). Στο ΑLTER ένας τύπος που δε σταματάει να μιλάει και μια γυναίκα που φοράει μίνι και δε μιλάει ποτέ, με ενημερώνουν ότι δε θα πάρω σύνταξη ποτέ και ότι η εφορία θα μου πάρει και τα σώβρακα (σ.σ. ελπίζω να τα ράψει κιόλας μιας και δεν πιάνουν τα χέρια μου με αυτά τα "μερεμέτια"). Στο ΣΚΑΪ η αδυναμία μου η Τσαπανίδου κάνει one woman show. Μιλάμε για κανονικό οχτάωρο όχι αστεία. Πάντως η αλήθεια είναι πως της έχω αδυναμία κι ας μην την παλεύει μερικές ημέρες γενικώς. Για να λέμε πάντως τα πράγματα με το όνομα τους μόνο στο "Κάστρο του Τακέσι" δεν την έχω δει να παίζει στο ΣΚΑΪ και απορώ πως της ξέφυγε. Εγώ πάντως θα το βλεπα άμα έπαιζε κι εκεί, όλα κι όλα. Στο Μακεδονία TV ένας τύπος μας λέει να χακέψουμε τα ηλεκτρολογικά του σπιτιού χρησιμοποιώντας ένα... δονητή! Ή τουλάχιστον μοιάζει με δονητή αυτό που πουλάει, όπως και με φριτέζα και με μηχάνημα γυμναστικής... Δεν μπορεί αυτό που πουλάει να είναι από αυτόν τον πλανήτη και μάλιστα σε τέτοια "προνομιακή" τιμή. Ενθουσιασμένος από το εύρημά μου αλλάζω κανάλι...

Δυστυχώς δεν έπαιζε την αγαπημένη μου σειρά στα τοπικά κανάλια, κρίμα...:).

Α, τα τοπικά τσι Κρήτης. Το Κρήτη TV βάζει καρτούν που θυμάμαι ότι τα βλεπα κι εγώ παιδί. Ας πούμε απλά ότι ο χρόνος δεν τους έχει χαριστεί ιδιαίτερα αν και η μεταγλώτισση είναι all time classic(σ.σ. αυτές οι τσιριχτές φωνούλες έχουν σώσει πολλούς "τσιριχτούς" και μη ηθοποιούς τελικα). Και το επόμενο κανάλι το 4u (σ.σ. όχι δεν είναι γυναικείο άρωμα, κανάλι είναι, αλήθεια σας λέω) έχει κι αυτό καρτούν με ένα πειρατή που τα χει κοπανήσει και τραγουδά μαζί με μια πειρατίνα (σ.σ. ότι ξέρετε ξέρω...). Παίζει επίσης ένας παπαγάλος με μοϊκάνα και κάτι σαν δεινόσαυρος με άφρο. Μάλιστα, ότι χρειάζεται κάθε παιδί για να προσαρμοστεί στην ελληνική πραγματικότητα δηλαδή... Το ΤV Creta πουλάει μια συσκευή για την οποία θα ήταν περήφανος ο Μαγκάϊβερ και μοιάζει με αποχυμωτή (σ.σ. μόνο το σκύλο βόλτα δε βγάζει, θα τους κάνω παράπονα κι ας μην έχω σκύλο). Το Κύδων (σ.σ. όχι το φρούτο βρε,το κανάλι της περιοχής Κυδωνίας Χανίων, του ομφαλού της παγκόσμιας ενημέρωσης δηλαδή) δείχνει μια τύπισα - την κοιλιά μιας τύπισας συγκεκριμένα - που τη μετράει συνέχεια με τη μεζούρα σαν το νεκροθάφτη στο Λούκι Λουκ. ΟΚ, όπως τη βρίσκει ο καθένας.

Αντί για το πρόγραμμα του Τηλεάστυ είδα αυτό στη θέση του κι ένα δάκρυ κύλησε στο τηλεκοντρόλ μου...

Στο κανάλι της Βουλής μιλάει ο Γείτονας (σ.σ. όχι ο δικός μου, ο βουλευτής) και αυτομάτως η τηλεόραση πέρασε στη σίγαση (σ.σ. δεν ξέρω μόνη της το έκανε πριν πατήσω το τηλεκοντρόλ, το "ορκίζομαι"...). Στο MyTelevision έχει συνέχεια ξένη μουσική και αρχίζω να χορεύω με τον αντίχειρα γιατί έτσι και με πιάσει το τσακίρ κέφι και αρχίσω το break dance στο σαλόνι δε θα αφήσω έπιπλο για έπιπλο στη θέση του, είμαι και "χορευταράς" πανάθεμά με χα,χα,χα. Οι σύντροφοι στο 902 έχουν teleshopping, αυτό κι αν είναι σοκ! Φαντάζομαι είναι όλα προϊόντα εγκεκριμένα από την Αριστερά, ευλογημένα από το Στάλιν και υπερ της διανομής του πλούτου στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Δεν εξηγείται αλλιώς. Το Tηλεάστυ δεν πιάνει (σ.σ. σίγουρα δάκτυλος των ξένων συμφερόντων που θέλουν να φρενάρουν την παγκόσμια υπερδύναμη Ελλάδα των 120,000,000 πολιτών σε όλο τον κόσμο, δεν εξηγείται αλλιώς, το Τηλεάστυ πιάνει ΠΑΝΤΑ!) οπότε η πρωινή μου γυμναστική με τον Άδωνη θα πρέπει να περιμένει για μια άλλη φορά, τι κρίμα... Ρε βάλτε τη Μανωλίδου με ένα σφιχτό κορμάκι να κάνει γυμναστική να δείτε τι νούμερα θα χτυπήσετε, τ'ακούς Πρόεδρε; Mα όλα έγώ πρέπει να τους τα λέω ρε παιδί μου...

Που τέτοια τύχη...:)

Κατάκοπος αφήνω το τηλεκοντρόλ στο τραπεζάκι και πίνω μια γουλιά από τον καφέ μου. Επικινδυνο σπορ το ζαπινγκ των 11.45 τελικά...

Mέχρι την επόμενη φορά, να είστε όλοι καλά!